Nie musisz tego robić, jestem żonaty i kocham swoją żonę” – powiedział przygotowaną frazę.

„Ola, nie trzeba tego wszystkiego. Jestem żonaty i kocham swoją żonę,” powiedział wyuczoną frazę.

Wiktor i Joanna żyli razem dwadzieścia dwa lata. Namiętności przygasły, relacje stały się spokojne, bardziej przypominające przyjaźń. Córka studiowała na drugim roku medycyny. Poszła w ślady rodziców. Jakżeby inaczej, skoro od dziecka słyszała tylko o lekach, diagnozach i narzekaniach pacjentów. Już jako mała dziewczynka uwijała się po gabinecie, przeglądając atlas anatomiczny.

Poznali się na praktykach w szpitalu. On pomógł jej zbadać pewnego młodego mężczyznę, który natarczywie się do niej zalecał. Dwa lata później, tuż przed egzaminami państwowymi, wzięli ślub.

Po studiach trafili do tej samej placówki. Joanna do kardiologii, Wiktor został ortopedą. Tego dnia rzadko się zdarzało, że ich zmiany kończyły się jednocześnie, więc wrócili do domu razem.

— Wstąpimy do sklepu? W domu nie ma warzyw na sałatkę.
— Może odpuścimy? Jeden dzień bez sałaty nie zabije. Jestem wykończony. Operacja była ciężka — odparł Wiktor, omijając zakorkowane ulice Krakowa.
— Dobrze, ale jutro i tak trzeba będzie iść. Wysadź mnie przed Biedronką, a ty jedź do domu — zaproponowała Joanna.
— A potem będziesz taszczyć te torby, a ja się będę czuł winny. Chodźmy razem — mruknął i skręcił na parking.

Wiktor pchał wózek między półkami, a Joanna wkładała do niego produkty.
— Miałem rację — pokiwał głową, patrząc na przepełniony wózek przed kasą.
— Ale przynajmniej mamy zapas na tydzień — zaśmiała się, cmokając w jego stronę. — O ja, zapomniałam o chlebie! — Rzuciła się między regały.

Wiktor westchnął i zaczął wykładać zakupy na taśmę. W tłoku pudełko makaronu spadło na produkty przed nim.

Kobieta przed nim obrzuciła go pełnym wyrzutu spojrzeniem. Wiktor przeprosił, podniósł opakowanie i niepewnie je trzymał w dłoniach.

Nagle kobieta odwróciła się i wpatrywała się w niego intensywnie. Była niemal tego samego wzrostu, miała brązowe oczy i smutno opadające kąciki ust. Zniszczone blond włosy z ciemnymi odrostami związane były niedbale gumką. Brązowy płaszcz zwisał na jej wątłych ramionach.

Wiktor uśmiechnął się przepraszająco i rozejrzał za Joanną. „Gdzie się podziała? Pewnie jeszcze coś dorzuciła do koszyka.” Spojrzał znów na kobietę. „Dlaczego się tak gapi? Moja pacjentka? Nie pamiętam.”

— Wiczek, to ty? — nagle zapytała, a w jej oczach błysnęła radość.
— Znamy się? Byłaś u mnie na wizycie? Przepraszam, nie przypominam sobie… — bąkał Wiktor.
— Więc jednak zostałeś lekarzem, tak jak chciałeś? — spytała. — Jestem Ola. Olga Kowalska. — Jej oczy, przed chwilą pełne entuzjazmu, znów przygasły.

Wiktor przyjrzał się uważniej. Gdy się przedstawiła, coś mu jednak zagrało… Ola… Olga…

— Kowalska?! — W pamięci wyłonił się szkolny stadion, dziewczyna biegnąca przed nim. Ciemne włosy powiewały na wietrze, a on dyszał, nie mogąc jej dogonić…

— Dużo się zmieniłam? — zapytała rozczarowana. — A ty… wyładniałeś.

Nadeszła Joanna i spojrzała na nich ciekawie. Wiktor był tak zdezorientowany, że nawet nie zareagował, gdy żona podrzuciła do taśmy dodatkowe zakupy. To wcale nie było w jego stylu. Tymczasem kasjerka nacisnęła przycisk, a taśma ruszyła.

— To moja była koleżanka z klasy, Olga Kowalska. A to moja żona, Joanna — przedstawił je sobie.

Joanna przyglądała się Oli z zainteresowaniem, ale ta niegrzecznie odwróciła się do kasy. Gdy zapłaciła, wzięła torbę i odeszła w stronę wyjścia, ale nie wyszła — zatrzymała się przy drzwiach.

„Czeka na mnie? Tego tylko brakowało. Dowiedziała się, że jestem lekarzem, i chce poradę?” Kiedy ludzie się o tym dowiadywali, od razu zasypywali go pytaniami.

— Wiczek, masz kartę? — Joanna wyrwała go z zamyślenia.

Wiktor zapłacił, wziął ciężkie torby i ruszył w stronę wyjścia. Olga uprzejmie otworzyła przed nim drzwi. „Co za dziwna sytuacja. Po co ta gra?” — pomyślał, czując dyskomfort.

Wyszli przed sklep.

— Gdzie mieszkasz? — Olga zwróciła się do Wiktora, ignorując Joannę. — W mieszkaniu rodziców?
— Nie, w bloku obok. Kupiliśmy celowo blisko, żeby ich odwiedzać. A ty?
— Ja… — machnęła ręką. — Cieszę się, że cię spotkałam. Mogę już iść? — Spojrzała na niego jakby czekała na pozwolenie.

Milczał. Olga odwróciła się i odeszła.

— Była w tobie zakochana? — spytała Joanna, gdy wsiadali do samochodu. — Nigdy mi nie mówiłeś.
— Nie, to nie ona była we mnie wpatrzona.
— Naprawdę? Bo patrzyła tak, jakby wciąż coś czuła.
— To ja byłem w niej zabujany — przyznał Wiktor. — Ale wybrała gwiazdę piłki nożnej, Karola Nowaka.
— Myślę, że teraz żałuje. Jestem zazdawki — zażartowała półgębkiem Joanna.
— Daj spokój. Żałuje czy nie, już mi obojętne. Nie mam pretensji.

Temat zamknęli. Nocą Wiktor długo nie mógł zasnąć. Wspominał beztroską młodość, siebie — tego zakochanego chłopca, który cierpiał z powodu odrzucenia i ledwo zdał maturę. Wtedy jeszcze nie było egzaminów państwowych.

„Zmieniła się. Wszyscy jesteśmy w tym samym wieku. Joannie nikt nie daje jej lat. Pewnie życie z Karolem nie było usłane różami. Sama sobie winna. Plotkowali, że Karol ma szansę na kadrę. A ja byłem tylko kujonem…”

Zasnął nad ranem, nie słysząc, jak Joanna wstała. Po wczorajszej trudnej operacji postanowił się wyspać. Gdy się obudził, Joanny już nie było, na stole leżały kanapki i wystygła kawa.

Wiktor wziął prysznic, zjadł śniadanie i pojechał do pracy. Na światłach dostrzegł brązowy płaszcz Oli na przystanku. „Przejechać obojętnie?” — pomyślał. Ale ona już go zauważyła i machała. Zatrzymał się i zaproponował podwiezienie.

— Cześć. Dobrze, że cię widzę. StojWiktor spojrzał w lusterko i zobaczył, jak Olga znika w tłumie, a wtedy uświadomił sobie, że najważniejsza jest ta rodzina, która czeka na niego w domu.