Nie musisz być piękna, wystarczy być praktyczna

Halina przekręcała kostkę cukru w kawie, gdy Marzena uderzyła dłonią w stolik, aż porcelana zadźwięczała.
– Czyś oszalała? Traktuje cię jak wycieraczkę! Dziś potrzebna, jutro nie, pojutrze znów się znalazł.

– Nie rozumiesz – odparła znużona Halina. – Adam to zajęty człowiek. Biznes, spotkania. Kiedy ma wolne, wtedy się widzimy.

– Pfel na jego biznes! – Marzena poczerwieniała. – Masz trzydzieści sześć lat, Halska! Ile można być zapasowym lądowiskiem?

Halina skrzywiła się. Marzena zawsze bez ogródek. Bolesna prawda wisi między nimi jak pajęczyna.

– Co mi pozostaje? – szepnęła, wpatrzona w szyby kawiarni, gdzie ludzkie sylwetki falowały jak na akwareli. – Pięknych jak gwiazdy. Ja… zwyczajna. Ale wygodna. Bez awantur, bez żądań.

– Słuchasz siebie? – Marzena pochwyciła jej dłoń. – Wygodna?! Jak szmatka do podłogi? Masz dyplom, porządną pracę, własne mieszkanie w Warszawie. Jesteś mądra, oddana…

– Tylko nieładna – przerwała Halina z gorzkim uśmiechem. – Mężczyźni wybierają oczami, wiesz.

Marzena osunęła się na krzesło. Dwadzieścia lat przyjaźni, a Halina wciąż jak studentka z politechniki – niewidoczna przy błyskotliwych koleżankach, zawsze gotowa dostosować się, nie przeszkadzać.

– Pamiętasz Darka z roku? – spytała nagle Halina.

– Pamiętam. Co z nim?

– Strasznie mi się podobał. Trzy lata jak cień za nim, notatki, pomoc na seminariach. Nawet nie dostrzegał. Aż pojawiła się ta… Kinga Bielska. Wtedy od razu zaczął krążyć.

– To sto lat temu! A gdzie Darek dziś? Alkoholik i nieudacznik! Kinga trzy rozwody! A ty?

– Oni żyją – odparła Halina. – Ja się dopasowuję.

Dźwięk telefonu. Ekran rozbłysnąć. Halina ożywa.

– Adam? Tak, jestem wolna. Przyjadę. Godzina? Czekam.

Marzena patrzy, jak twarz przyjaciółki mięka w dziecięcą gotowość.

– Nie idź – szepcze. – Powiedz, że zajęta.

– Nie mogę. Ma dwie godziny między spotkaniami. Tak dawno się nie widzieliśmy.

– Pięć dni temu!

– To wieczność – Halina zbiera torbę i znika w tłumie, który za szybą rozpływa się jak atrament w deszczu.

Marzena zostaje sama. Kiedy Halina-Szewczyk-z-dobrym-zawodem-własnym-M-2-z-rekomendacjami zmieniła się w dodatek do czyjegoś życia?

Na studiach, choć nie lśniła urodą, była duszą towarzystwa. Organizowała wypady w Bieszczady, żartowała, pomagała. Chłopaki kochali ją… jak najlepszego kumpla. „Hal-Bro” wołali. Dumna była z tego przezwiska.

Później: ekonomistka w solidnej firmie w Krakowie, awans, mieszkanie, samochód. Rodzice dumni. Tylko życie osobiste – nić, która rwie się w palcach.

Pierwszy poważny związek: dwadzieścia osiem lat, współpracownik Tomek. Cichy, wiarygodny. Halina szczęśliwa – wreszcie mężczyzna ceniący jej duszę, nie urodę.

Dwa lata. Halina przymierza już białe suknie w galeriach. Wtedy Tomek poznaje nową w zespole – młodziutką, uroczą absolwentkę.

– Rozumiesz, Hal – mówi, wijąc się w bólu. – Tyś wspaniała, ale z Kasią czuję… płomień. Namiętność.

– Ze mną jest cisza? – pyta Halina. – Wygoda?

– Tak. Może za dużo ciszy.

Wtedy pojęła: uroda to ogień, wygoda – to popiół. Popiół rozwiewa się przy pierwszym podmuchu.

Po Tomku – kilka podobnych historii. Mężczyźni przychodzili, gdy tonęli: po rozwodzie, zwolnieniu, chorobie. Halina leczyła, wspierała. Gdy stawali na nogi, zawsze pojawiała się jakaś lwica, która ich zabierała.

– Halska, rozumiesz przecież – tłumaczył ostatni. – Przy tobie miło, ale brakuje… iskry.

Iskry. O, jak rozumiała.

Aż pojawił się Adam. Biznesmen po rozwodzie, z nastoletnią córką Olą. Spotkali się przypadkiem – Halina pomogła mu z deklaracją podatkową.

– Dzięki, że wybawiłaś – powiedział. – Prawdziwa profesjonalistka. I dobry człowiek.

*Dobry człowiek.* Znowu to samo. Nie kobieta. Ani piękna. *Człowiek*. Pożyteczny. Wygodny.

Gdy Adam zaproponował spotkanie niebiznesowe, serce Haliny zabiło mocniej. Może ten dostrzeże w niej kobietę?

Pierwsza randka: Adam okazał się błyskotliwym gawędziarzem. Mówił o firmie, planach, o Oli, z którą relacje wisiały na nitce.

– Kocha bardziej mamę – wyznał smutno. – Uważa, że to moja wina przy rozwodzie. A ja po prostu… zmęczony kłótniami. Była żona – piękność, była modelka. Ale charakter… Boże, jaki ciężki!

Halina słuchała i myślała: „Więc już wie, że uroda to nie wszystko. Może doceni inne wartości?”

I początkowo zdawało się, że tak jest. Adam dzwonił codziennie, chodzili do teatru, kawiarni na Starym Kleparzu. Kwiaty, komplementy. Choć dziwne komplementy
Deszcz spłukuje ostatnie słowa Szymona, a siedząc w taksówce czuje, jak ciężar wygody, który tak długo dźwigała, rozpływa się jak sól na mokrym bruku.
W mieszkaniu parzy mocną herbatę i patrząc w okno, gdzie światło latarni drży w kałużach, uświadamia sobie, że deszcz tej nocy nie jest smutkiem, a oczyszczeniem – myje ulice z obietnic, których i tak nikt nie dotrzymał.
Następnego ranka telefon Mileny dzwoni jak alarm przebudzenia, a Magda zamiast słów usprawiedliwienia mówi tylko „zmieniłam zdanie”, głosem twardym jak lód na Wiśle w styczniu, i odkłada słuchawkę z dziwnym spokojem, jakby kończyła nie rozmowę, a rozdział.
Planuje sobotni wyjazd do Kazimierza sama, bez oczekiwania na czyjeś „może”, a gdy pierwszy raz od lat kupuje bilet w jedną stronę bez spojrzenia na komórkę, czuje w piersi coś nieznanego – lekkość poranka bez kalendarza pełnego czyichś luk.
Nie urodziła się pięknością, lecz teraz, stojąc na moście i wpatrzona w rzekę, która leniwie niesie ciągle nową wodę, rozumie, że życie to nie wystawa pszenicy, żeby być wygodnym snopem – jej wartość nie leży w tym, jak łatwo się da uprzątnąć.
Wychodzi na balkon, wyciąga dłoń ku