Nie mogli podzielić sofy. Opowieść

Staszek nerwowo krążył po pokoju, otwierał i zamykał szafkowe drzwiczki niczym kot w labiryncie.
Myślałaś, że będę spokojnie patrzeć, jak mi się w oczach kręcą te wszystkie spojrzenia? Nie tęś się! wykrzyknęła Bogna, rzucając torebkę na kanapę. Rozwód i podział majątku! Zbierz pieniądze i wynoś się. To mój kawalerka.

Kawalerka może i twoja, ale wszystko co w niej jest moje. Przecież to ja wszystko kupowałem.

Odp od… odchodź! warknęła Bogna, zrzucając kosmyk włosów z czoła. Nie chcę cię już widzieć!

Bogna i Staszek pobrali się z wielkiej, szaleńczej miłości rok temu. Nie potrafili na siebie patrzeć. Spotkali się przypadkiem na słonecznym, upalnym ulicz

y w centrum Warszawy. Szli po chodniku naprzeciwko siebie, ich spojrzenia się zetknęły, przejechali obok, a potem oboje odwrócili się w tym samym momencie. Roześmiali się, zatrzymali, zaczęli rozmawiać.

On odprowadzał ją do domu, szli aż do zmierzchu. Rankiem znów się spotkali i już nigdy się nie rozstawali. Wszystko było cudowne, aż do wczorajszego dnia, kiedy Bogna nagle zaiskrzyła zazdrością wobec jego dawnej koleżanki ze szkoły, z którą natknęli się przypadkowo w galerii handlowej w Gdańsku.

Bogna prawie przeszła niezauważona, nie rozpoznając w tej kobiecie z wypukłymi wargami swoją szkolną przyjaciółkę.

Znasz ją, co? chwyciła ją za rękaw Kasia. Albo nie rozpoznajesz? Widziałam cię z daleka, nie zmieniłaś się, wciąż tą samą szarą

Kasia? Przepraszam, nie rozpoznałam Bogna patrzyła zdezorientowana, obawiając się urazić. Wydawało się jej, że przed nią stoi matka Kasi. Kasia skopiowała jej fryzurę i wyglądała lat piętnaście starsza od własnej matki.

Usiądźmy w kawiarni? Pogadamy zaproponowała Kasia. Nogi bolą, od rana biegam, robię zakupy. Ojciec ma jubileusz, więc wysłali mnie z listą, a połowy nie mogę znaleźć.

Dlaczego nie usiąść? zgodził się ochoczo Staszek. Zrobię coś na wynos, jestem głodny.

Bogna też nie sprzeciwiała się. Nie widzieli się z Kasią od szkolnego balu od kilku lat, chciała dowiedzieć się, co się stało z kolegami, którzy rozbiegli się po świecie.

Staszek zamówił sobie schabowy z warzywami, dziewczyny wzięły lody.

Pamiętasz Walerka? spytała Kasia Bogną, rzucając spojrzenia w stronę Staszka. Denisa, który za mną biegał.

Pamiętam, oczywiście. A nie na odwrót? Wydaje mi się, że to ty go podglądałaś w szatni.

To jeszcze! Nic o nim nie wiesz. Biegał ze mną dwa lata. Teraz osiedlił się w Krakowie, ma tam rodzinę. Całkiem przyzwoicie się ułożył. Kto by pomyślał taki cwaniak.

Tak, widziałam zdjęcia w grupie. Myślałam, że po prostu jeździł na wycieczki. A co z Żenią Warzącką? Nie widać jej.

Nie wiem nic o niej, wszystko tam skomplikowane. Urodziła dziecko, a on zniknął. Zawsze chłopaki ją podrywali. Pamiętasz Wójka Pawłowa? Na balu wciąż zapraszał mnie na wolny taniec? kontynuowała Kasia, patrząc na Staszka. Wziął ślub, rozwiódł się. Daje serduszka pod zdjęciami. Nie mój klimat. A twój Jacek? Wziął ślub, został rolnikiem!

Skąd wziął się on jako mój?

Bo ty go nie goniłaś? zaśmiała się Kasia, spoglądając na Staszka.

Staszek zagryzał schabowego, nie zwracając uwagi na kobiecą paplaninę. Bogna zaczęła się rozkręcać.

Nie goniłam Jaceka, myślisz, że się myliłam wyjął z torby lusterko i szminkę, podmalowała usta. Staszek, skończyłeś? Już pora, tyle już zjedzono.

Wstali i pożegnali się, ale Kasia nie chciała od razu iść.

Czy jedziecie samochodem? Nie podjedziecie mnie? Nie chcę dźwigać walizek w komunikacji.

Usiadła na przednim siedzeniu obok Staszka, położyła torby na kolanach, poprawiła kokieteryjnie włosy.

Myślałam, że macie złoto, a wasz wóz to biedny wóz. Kredyt nie daje wam normalnego, co? Pomogłabym mężowi kupić coś porządniejszego.

Słyszałaś, żono? odwrócił się Staszek, śmiejąc się do Bogny. Co mądrzy mówią. Chciałem, a ty drogo, padniemy, nie damy rady

Nie, nie, zdecydowanie trzeba wziąć auto bardziej niezawodne nie ustawała Kasia, wypychając usta kaczuszkiem. Na tej drodze dalej miasta jechać ryzykowne. Mój brat z Europy przywiózł mi auto. Mmm to nie porównywalne! Daję telefon, on znajdzie coś wartego.

Kobietę biznesu widać od razu zaśmiała się Bogna. Pomagasz bratu w interesach? Dobrze, daj numer, może kiedyś się przyda.

Bogna siedziała za Kasią, kipiąc gniewem, starając się udawać spokój i żart, przetłumaczyć nieprzyjemną rozmowę na komedię. Gdy tylko wrócili do mieszkania, wybuchła:

Czy jestem dobra, a ty zły? Nie pozwoliłeś chłopakowi kupić auto? Zaoszczędziłaś pieniądze? Idź więc do tej ustnej! Do widzenia!

Co ty kombinujesz? zdziwił się Staszek. Nie rozumiesz żartów, a już i zazdrościsz

Co ty? No więc, bardzo ciekawie to słuchać. Myślisz, że nie widziałam, jak patrzyliście na siebie? Gdyby nie byłam w samochodzie, już byś się z nią przytulił! Ona mnie poniża, a ty się zgadzasz.

Dość! Mam dosyć. Na piątkę kłótnia i rozrachunki. Jestem zmęczony.

Ach, już mnie masz dość? Mam cię dosyć? Właśnie tak pomyślałam. Nie chcę cię już widzieć. Rozwód! Już nie wątpię.

No i co, wpadłaś w szał?

Powiedziałam wszystko.

Wiesz, jeśli przez taką drobnostkę organizujesz sceny, to może naprawdę się pospieszyliśmy.

Właśnie!

Wszystko miało być jedynie przestrogą, chwilą, by go pouczyć, żeby przeprosił, uspokoił. Nie przewidziała, że kłótnia przybierze taką formę. Nie zamierzała się wycofywać.

Rozwód, czyli rozwód Stanisław zatrzymał się w środku pokoju, rozejrzał się. Będziemy dzielić majątek, jak przy rozwodzie.

Zawsze wiedziałam, że jesteś skąpym drańem.

Jeśli żądam sprawiedliwości, to już jestem drańem? Nie jestem frajerem, nie dam wszystkiego kapryśnej lalce. Biorę meble, ty zostajesz z mieszkaniem.

Nie tak. Meble kupowaliśmy razem. Dzielić po równo. Ja chcę szafę, ty komodę, ja kanapę, ty stół, ja

Stop! Ten twój po równo jest dziwny. Kanapę i tak wezmę. Kupiłem ją na własny rachunek.

Widzę, że nie da się z tobą negocjować. Kanapy nie oddam. Dzwonię rodzicom.

O, ciężka artyleria wchodzi w grę. Ja też zadzwonię.

Rodzice przybyszli błyskawicznie. Najpierw próbowali pogodzić młodą parę, ale gdy zobaczyli, że są zbyt zdeterminowani, zaczęli wyliczać swoje rachunki.

Z waszej strony zapewniliście młodym mieszkanie, choć trochę dziwne, ale dobra rzekła teściowa Maria, a my płaciliśmy za wesele, pomagaliśmy. Na meble dorzuciliśmy pieniądze, na auto też. Remont w mieszkaniu opłaciliśmy. Poza tym pensja Stasia jest dziesięć razy wyższa niż twoja, Bogna. Żarł mu się cały rok, kupował buty, ubrania. Jeśli rzetelnie rozliczyć, to ty powinnaś wszystko zostawić i odejść.

Teść Jan siedział milcząco, wycierając pot z czoła dużym chusteczką. Obraźliwie czerwienił się i blaknął, słuchając żarłocznych obliczeń żony, nie odważając się wtrącić.

Teściowa nagle wzięła oddech, otworzyła usta, by wylać wszystkie myśli, ale Jan położył rękę na jej ramieniu:

Nie warto, Ania. W takim wypadku potrzebujemy prawników. Rozwód przez sąd. Nie ma sensu tracić czasu i nerwów.

Wstał i ruszył w stronę wyjścia, dając do zrozumienia, że rozmowa się skończyła.

Bogno, jesteś z nami? zapytała matka.

Nie wstała Bogna w bojowej pozie. Będę strzec mieszkania, żeby ktoś nie wyniósł nic pod prognozą.

Przez sąd, czyli przez sąd donośnie oznajmiła teściowa, zbierzemy wszystkie rachunki, weźmiemy wyciągi z banku. Wszystko nasze. Oddacie, co nam się należy, i jeszcze dopłacicie. Ty, Stasiek, zostań i pilnuj, żeby nie zniknęła łyżka ani talerzyk. Idźmy, Grzegorzu nakazała mężowi zbierać dokumenty.

No cóż przewracała oczami Bogna, gdy zostali sami. Mamo, wiesz Teraz rozumiem, w kim jesteś.

A co, ona nie ma racji?

Boże, z kim się wpakowałam! Możecie się pakować w swoje rachunki, ale mieszkanie moje i nie macie tu nic. I kanapy nie oddam, nie liczę na nic. To mój mebel! Resztę możecie wziąć i udusić.

Kanapę szukaliśmy i wybieraliśmy razem. Więc jest twoja, tak samo jak moja. Ale naprawdę moja pensja jest większa, kupowaliśmy wszystko na nią. Bogno, może wystarczy udawać? Co się tak wkurzasz?

Wkurzona? Czy naprawdę? On flirtuje z kimś, a ja stoję z boku. Pracowałam dla ciebie cały rok! Gotowa kucharka, sprzątaczka, praczka, zmywarka! A w łóżku nie dałeś mi spać!

To też się płaci? Super! roześmiał się Staszek.

Myślałeś, że znalazłeś darmową niewolnicę? Kupował wszystko, dobroczyńca!

Ale prawda, kupował. A moi rodzice zawsze pomagali pieniędzmi. Matka trafiła w sedno. Kanapa moja, nie wyjdę bez niej. Szafa, dywan, komputer, nawet twoją torbę kupiłem.

A ja kupiłam ci sweter, rękawiczki, majtki! Zdejmij!

Zadławił się w środku pokoju, obrócił, uniósł brwi pytająco i ruszył w jej stronę, rozciągając usta w chytry uśmiech:

No dobra, trzymaj się! Zdejmuję

Kanapa była bardzo wygodna, sprężysta

Rano obudziła się od patrzących na nią szyderczych oczu.

Dlaczego się śmiejesz?

Myślę, że nie chcę rozstawać się z taką super kanapą.

Ach, z kanapą!

Z kim jeszcze?

Przysięgnij, że nigdy więcej nie będziesz mrugać oczami do jakichś ustników! zażądała Bogna, łapiąc Staszka za uszy i patrząc mu prosto w oczy.

Przysięgam, ustników nigdy więcej, zaśmiał się. Na wszystko gotów dla kanapy