Nie mogę zostawić tej dziewczynki

– Naprawdę? Urodziła i porzuciła dziecko? No to nieźle.

– Sabina, posłuchaj mnie, proszę, do końca!

– Przepraszam, tak, już cię słucham, już nic nie mówię.

– Po prostu napisała, że zrzeka się córki i uciekła ze szpitala, nigdy więcej jej nie widziałem, zostałem sam z małym dzieckiem na rękach. Kiedyś jednak napisała do mnie: „Poznałam kogoś młodego i bogatego, ty mi już do niczego nie jesteś potrzebny, a dziecko tym bardziej!”. Ciężko mi było przejść przez ten czas, ale doszedłem do wniosku, że lepiej, że to się stało teraz niż później, jak córeczka już zacznie wszystko rozumieć. Mniej więcej rok temu poznałem kobietę i chciałem z nią założyć rodzinę, ale ona powiedziała, że ​​nie chce mieć dzieci, zwłaszcza cudzych. Nie zawracałbym ci głowy, ale ostatnio lekarze postawili mi diagnozę, mój stan jest krytyczny, zostało mi niewiele czasu. Sabina, jesteś teraz dla mnie najbliższą osobą, rozumiem, że to brzmi szokująco, ale oboje wiemy lepiej niż ktokolwiek inny, co się dzieje z dziećmi w sierocińcach. Nie zostawiaj mojej Sabinki samej! W jej wychowanie włożyłem całe serce, chciałem, żeby niczego jej nie brakowało, będzie jej ciężko w domu dziecka.

– Więc co proponujesz, mam zabrać dziewczynkę do siebie? Jak ty to sobie wyobrażasz? Pomyśl tylko, ile czasu zajmuje zgromadzenie dokumentów do adopcji. Nie da się tego tak szybko załatwić, nie wiadomo, czy uda nam się zdążyć.

– Dowiedziałem się już wszystkiego. Mam znajomego, który będzie mógł nam w takiej sytuacji pomóc, w ciągu tygodnia przygotuje wszystkie dokumenty.

– Przykro mi, ale nie mogę ci tak od razu odpowiedzieć, muszę się skonsultować z mężem. Po prostu nie wiem, co mam zrobić w takiej sytuacji, zaskoczyłeś mnie.

– Tak, tak, rozumiem, przepraszam. Porozmawiaj z mężem, ale koniecznie do mnie oddzwoń, dobrze?

Sabina odprowadziła swojego byłego męża do drzwi. Zadzwoniła do obecnego męża.

– Sabinko, kocham cię i zaakceptuję każdą twoją decyzję. Przypomnę ci tylko to, co sama wiesz. Nie wiem, jak twój były mąż, ale pamiętasz, czy tobie było łatwo w domu dziecka?

– Masz rację, to były straszne czasy, wspominam je z przerażeniem. Moja mama też mnie zostawiła w szpitalu… Nie wiedziałam, kim są moi rodzice, chociaż za każdym razem czekałam, aż przyjdą i zabiorą mnie do domu. Przez 18 lat marzyłam tylko o tym, żeby wyprowadzić się z domu dziecka, dopiero teraz mogę o tym tak spokojnie mówić. To było takie bolesne, kiedy wszystkich kolegów z klasy odprowadzali do szkoły rodzice, którzy ich przytulali i całowali na pożegnanie, a ja po prostu stałam na końcu korytarza. Nikt mnie nie potrzebował i nikt ze mną nie czekał, aż nauczycielka przyjdzie i weźmie dzieci na lekcje.

– A jak wyglądały wszystkie twoje święta?

– Czytaliśmy bajki i czekaliśmy na cud, który nigdy się nie zdarzył. Dlatego tak naprawdę nie lubię świąt. Wszyscy wokół byli szczęśliwi, tylko nie my.

„Nie mogę zostawić tej dziewczynki,” ta myśl nie mogła wyjść Sabinie z głowy.

Mąż trzymał ją za rękę i był gotów zaakceptować każdy jej wybór.

Dokumenty wystawiono bardzo szybko, dziewczynka została adoptowana. Były mąż Sabiny zmarł wkrótce potem. Teraz mógł naprawdę spokojnie odejść.

A jej obecny mąż bardzo kocha obie swoje dziewczyny, teraz ma „dwie Sabinki”.

Po kilku latach żadne z nich nie mogło sobie wyobrazić, że kiedyś nie było z nimi ich córki, dopiero z nią stali się pełną rodziną.