Nie mogę na ciebie patrzeć, dopóki się nie ogarniesz

„Obrzydliwe jest na ciebie patrzeć w takim stanie” — mąż poszedł spać do innego pokoju, dopóki się nie „ogarnę”.

Dziecko ma trzy miesiące. Trzy miesiące, odkąd czuję, że straciłam nie tylko siebie, ale też tę, którą byłam wcześniej. Nie jestem tylko mamą — jestem pralką, robotem kuchennym, pogotowiem ratunkowym, poduszką, na której zasypia mój maluch, oraz workiem treningowym dla reszty rodziny. Bo widać uważają, że przy tym wszystkim powinnam być jeszcze fotomodelką.

Przed ciążą naprawdę dbałam o siebie. Nie dlatego, że ktoś mnie zmuszał, ale bo sprawiało mi to przyjemność. Zadbane paznokcie, czyste włosy, gładka skóra, zgrabna sylwetka — byłam dumna ze swojego wyglądu. Nawet gdy brzuch już urósł, starałam się trzymać formę, pilnowałam diety, chodziłam na basen, żeby nie stracić kondycji. Nie jestem leniwą babą. Byłam kobietą, która siebie kochała.

Ale po porodzie wszystko się zmieniło. Jakbym nie rodziła, tylko przeszła przez operację wojskową. Ciało bolało, jakby przejechał po nim czołg. Szwy, nieprzespane noce, niekończący się płacz, karmienie, kolki, strach, że robię coś źle. Straciłam siebie, tak, ale nie dlatego, że chciałam — dziecko pożarło całą moją energię, czas i siły. I nikt nie pomógł.

Mąż uważa, że po prostu „się zaniedbałam”. Że mi się „nie chce” dobrze wyglądać. Chciałabym zobaczyć, jakby on chociaż jeden dzień przeżył w mojej skórze. Jego mama, moja teściowa, w ogóle porównuje mnie do siebie: „Ja w twoim wieku i z niemowlakiem wszystko ogarniałam! I piękna byłam, i mąż zadowolony”. Tyle że ona „ogarniała”, bo zawsze miała pomoc — babcie, siostry, sąsiadki. A ja? Nikogo. Moja mama jest w innym mieście. Teściowa wpada „na herbatkę” raz w tygodniu na pięć minut, spojrzy na dziecko — i wychodzi z miną, jakby dokonała bohaterskiego czynu. A mąż? On jest „zmęczony” w pracy. I tyle.

Pewnego dnia stwierdził, że jest mu „obrzydliwe” patrzeć na mnie w wypranej pidżamie i z brudnym koczem na głowie. Że powinnam chociaż w domu „odświeżyć twarz”. Maseczka, tusz, błyszczyk — niby nie takie trudne. Ciężko mu żyć obok kobiety, która o siebie nie dba.

To były noże. Nie, nie dramatyzuję. Dokładnie tak było. Jakby wyjął mi serce i rozsmarował je po podłodze. Nie jestem robotem. Jest mi przykro. Boli mnie. Ja też chcę spać. Ja też chcę się wykąpać. Ja też chcę choć pół godziny ciszy. Ale nikt tego nie widzi. Za to wszyscy widzą: nieumalowana. No tak. Straszne.

Poszedł spać do innego pokoju. Demonstracyjnie. Jakby mówił: „Jak znowu staniesz się człowiekiem, wrócę”. Na razie jesteś zmęczonym cieniem.

Moja mama powiedziała wprost: „Nie ma miłości. Koniec kropka. Rozwód”. Nie mogę. Kocham go. Wciąż. Mimo wszystko. Nie chcę niszczyć naszej rodziny. Nie chcę, żeby moje dziecko rosło bez taty. Ale coraz częściej myślę, że może mama ma rację. Że gdyby naprawdę mnie kochał, nie tylko by patrzył — ale zobaczył. Nie krytykował — ale pomógł. Nie odwracał się — ale przytulił. I wtedy może znów poczułabym się kobietą.

Nie wiem, co robić. Na razie żyję. Dzień za dniem. Od nieprzespanej nocy do porannego płaczu. Od krzyku dziecka do oskarżycielskiego spojrzenia męża. I tylko w te najrzadsze chwile, gdy maluch zasypia, siedzę w ciemności i przypominam sobie tę, którą byłam. Piękną. Uśmiechniętą. Lekką. Pewną siebie.

I pytam: czy ona jeszcze kiedyś wróci?