„Nie masz nic przeciwko, jeśli założę twoją suknię ślubną?” – zaśmiała się przyjaciółka.

„Nie masz nic przeciwko, jeśli założę twoją suknię ślubną? I tak już ci się nie przyda” – zaśmiała się przyjaciółka.

„Moim zdaniem to właśnie to. Najlepsze ze wszystkiego, co przymierzałaś” – powiedziała Joanna, wpatrując się w nią krytycznie.

„Twoja przyjaciółka ma rację. Ta suknia wygląda na tobie przepięknie. Wystarczy skrócić dół i delikatnie zwęzić w talii” – dodała sprzedawczyni w salonie ślubnym. – „Przynieść welon?”

„Nie chciałam welonu” – zmieszała się Danuta.

„Proszę przynieść, ale niezbyt długi” – stwierdziła Joanna, obserwując przyjaciółkę kręcącą się przed lustrem.
Puszysta spódnica falowała wokół jej nóg jak dzwon. Danuta już widziała w głowie zachwycone oczy Adama, gdy ujrzy ją w tej sukni.

Sprzedawczyni uroczyście przyniosła delikatny welon i jednym płynnym ruchem przypięła go do włosów panny młodej.

„Gotowa do ślubu w tej chwili” – uśmiechnęła się do odbicia Danuty w lustrze. – „No to jak? Bierzecie?”

„Co myślisz?” – Danuta zwróciła się do Joanny.

„To ty wychodzisz za mąż, więc to ty decydujesz” – odparła przyjaciółka, nie potrafiąc ukryć iskry zazdrości w oczach.

„Tak, bierzemy” – Danuta uniosła spódnicę i już chciała zejść z podestu, gdy sprzedawczyni ją zatrzymała.

„Zaraz zawołam krawcową.”

Danuta udawała, że wzdycha z irytacją, ale w głębi cieszyła się, że jeszcze przez chwilę będzie mogła pozostać w tej sukni.

Z powrotem szły przez park. Poznały się w szkole. Joanna była wysoka, kanciasta, z ostrymi rysami twarzy i długim prostym nosem. Zawsze zazdrościła Danucie jej urody – małego, lekko zadartego noska i dołeczków w pulchnych policzkach. A najbardziej tego, że Danuta miała normalnych rodziców, którzy nie pili i nie kłócili się codziennie. Ojciec Joanny zmarł dwa lata temu przez podrobioną wódkę. Myślała, że w końcu odetchnie z matką, ale kobieta stała się nerwowa i nieobliczalna.

Danuta skończyła prestiżowy wydział na uniwersytecie i pracowała jako tłumaczka w dużej firmie. Joanna po zaocznych studiach biologicznych pracowała w laboratorium ekologicznym. Nienawidziła swojej pracy, co stanowiło kolejny powód do zazdrości.

A teraz ta „myszka” wychodzi za mąż. Adam był Joannie obojętny, ale sam fakt doprowadzał ją do szału. Spotykała się z chłopakami, ale nigdy nie doszło do ślubu. A ona marzyła o puszystej białej sukni… a jeszcze bardziej – by uciec od matki. Dlaczego tej cichej Danucie wszystko się udawało?

„W ogóle mnie nie słuchasz!” – Danuta szarpnęła przyjaciółkę za rękę.

„Co? Co powiedziałaś?” – Joanna faktycznie była zamyślona.

„Powiedziałam, że na ślubie rzucę ci bukiet, i wkrótce też wyjdziesz za mąż. Tam jest kobieta z biżuterią – wczoraj ją zauważyłam, ale bardzo się spieszyłam. Chodź, podejdziemy.”

„Po co ci ta tandeta?” – opierała się Joanna, patrząc z niechęcią na starszą kobietę, obok której na ławce rozłożone były tanie błyskotki.

„Popatrz, jakie śliczne pierścionek” – Danuta obracała w palcach małą obrączkę z białym kamieniem. – „Mogę przymierzyć?”

„Za przymierzanie nie wezmę pieniędzy, ale nie sprzedam ci go” – odpowiedziała kobieta.

„Dlaczego?” – zdziwiła się Danuta.

„Wkótce założysz obrączkę ślubną. A noszenie różnych metali to zły gust” – wyjaśniła kobieta. – „Lepiej spójrz na to…” Przeszukała wzrokiem swoje towary. – „Proszę.” Podsunęła Danucie metalowy wisiorek – wypolerowaną okrągłą blaszkę na cienkim łańcuszku.

„Danuś, po co ci ten badziew?” – skrzywiła się Joanna.

„Ile to kosztuje?” – Danuta zignorowała jej komentarz.

„Tyle, ile dasz. Weź go – przyniesie ci szczęście.”

„Ona już jest szczęśliwa” – wtrąciła się Joanna.

„A ty jej zazdrościsz” – odparła kobieta, patrząc na nią surowo.

Danuta wyjęła z portmonetki trzydzieści złotych.

„To wszystko, co mam.”

„Wystarczy. Noś go na zdrowie.”

Po tygodniu Danuta wpadła do salonu po gotową suknię. Przymierzyła ją, upewniając się, że teraz leży idealnie. Gdy się przebierała, sprzedawczyni zapakowała suknię i welon do dużego pudełka.

„Ojej, jakie ogromne. Nie zabiorę tego do pracy…”

„Zamów taksówkę albo odbierz wieczorem.”

Zostawiła pudełko w salonie i wróciła do biura. Zadzwoniła do Adama, ale ten nie odbierał. Był programistą i często pracował zdalnie, ale zawsze miał włączony telefon.

Danuta nie mogła usiedzieć na miejscu. W końcu wyszła wcześniej z pracy i pojechała do jego mieszkania. Gdy nacisnęła dzwonek, drzwi otworzyła Joanna – w koszuli Adama, z wisiorkiem Danuty na szyi.

„Co ty tu robisz? Gdzie Adam?”

„Śpi, zmęczony” – uśmiechnęła się szyderczo.

Danuta wparowała do środka. Adam leżał na kanapie, przykryty kocem.

„Adam! Adam!” – krzyknęła, ale tylko drgnął powiekami.

„Przekonałaś się?” – spytała Joanna.

Danuta wybiegła, płacząc.

W domu opowiedziała wszystko matce.

„Nie spiesz się z decyzjami” – uspokajała ją matka.

„Widziałam na własne oczy!”

Ale Adam czekał na nią przed pracą następnego dnia.

„Danuś, posłuchaj mnie. Nie pamiętam nic… Wypiłem z nią herbatę i nagle mnie wyłączyło…”

Danuta wyrwała rękę i uciekła.

Tydzień później Joanna oznajmiła, że jest w ciąży i wychodzi za Adama.

„Możesz mi pożyczyć swoją suknię ślubną? Tobie już i tak się nie przyda” – zaśmiała się.

Danuta patrzyła później, jak matka pomaga Joannie wsiąść do udekorowanego samochodu. Suknia była jej…

Miesiąc później Adam stanął w drzwiach jej domu.

„Danuś, on nie jest mój. Joanna mnie oszukała. Nigdy nic między nami nie było…”

Danuta w końcu mu uwierzyła.

Teraz spotykali się już we trójkę – z Witkiem. Pewnego dnia matka Danuty zapytała cicho:

„A jeśli Joanna wróci?”

„Nie wróci. Wyjechała za granicę” –I choć życie bywa pełne niespodzianek, Danuta i Adam wiedzieli już, że ich miłość przetrwała największą próbę, a teraz czeka ich wspólna przyszłość pełna spokoju i szczęścia.