Nie martw się, niedługo zniknę. Zatrzymam się na chwilę, dopóki nie znajdę mieszkania. Nie wyrzucisz mnie, mam nadzieję – odpowiedziała siostra.

„Nie bój się, nie zatrzymam się długo. Pomieszkam tydzień, dopóki nie znajdę mieszkania. Mam nadzieję, że mnie nie wyrzucisz?” – powiedziała siostra.

Halina postawiła na stole śniadanie i poszła obudzić wnuczkę. Osiemnastoletnia Zosia uwielbiała pospać rano.

„Zosia, wstawaj. Spóźnisz się na uczelnię.”

Zosia coś zamruczała i narzuciła kołdrę na głowę.

„Znowu siedziałaś do północy przy komputerze? Kładłabyś się wcześniej, łatwiej by ci się wstawało. Nie odpuszczę, wstawaj!” – Halina ściągnęła kołdrę.

„Oj, babciu…” – jęknęła Zosia, ale wstała, przeciągnęła się leniwie, uniosła ręce do góry i zachwiała się na szczupłych nogach.

„Prędzej, herbata wystygnie” – pogoniła ją Halina i wyszła z pokoju.

„Już mnie to wszystko strasznie nudzi” – mruknęła pod nosem Zosia, człapiąc za nią.

„Wszystko słyszę. I kto cię tak nudzi? Chyba nie ja?” – Halina zatrzymała się gwałtownie, a Zosia na nią wpadła. – „Jeszcze raz to usłyszę, to się obrazę. Nie podoba ci się, możesz wrócić do matki.”

„Przepraszam, babciu” – Zosia cmoknęła Halinę w policzek i wbiegła do łazienki.

„Liska” – pokręciła głową Halina. – „Zwykłe poranne rytuały. Tak przecież mija życie” – pomyślała nagle. – „Teraz wyprawię Zosię na uczelnię i zabiorę się do pracy. Dobrze, że mogę pracować zdalnie. Samej emerytury by nie starczyło.”

Halina usiadła do stołu i wzięła kawałek wczorajszego zapiekankowego ciasta.

„Babciu, mówiłam, że nie jem śniadań, a już na pewno nie zapiekanki” – rozległ się za nią zirytowany głos Zosi. – „Wypiję herbatę, ale ciasta nie tknię.” – Wnuczka usiadła naprzeciwko, rzucając upartym spojrzeniem.

„To weź ze sobą. Chuda jesteś, same kości. Jedz, mówię ci. Przez cały dzień będziesz głodna.”

Zosia westchnęła i ugryzła kawałek ciasta z miną, jakby jadła żabę.

To powtarzało się każdego ranka. Trzeba było wpychać w Zosię dodatkowy kęs perswazją i szantażem. Ta moda na bycie chudą to dopiero plaga.

„Właśnie tak, dobrze” – Halina wzięła swoją filiżankę i pusty talerz, żeby Zosia przypadkiem nie odłożyła na niego niedojedzonego kawałka, i zaniosła je do zlewu.

Wnuczka przeżuła resztkę, duszkiem wypiła herbatę i wysunęła się spod stołu.

Halina nie zdążyła jeszcze pozmywać, gdy z przedpokoju dobiegł szelest. Pospieszyła tam.

„Wiedziałam, że wyjdziesz. Przestań za mną chodzić, nie jestem dzieckiem. Normalnie się ubrałam, widzisz?” – Zosia zapięła kurtkę i owinęła szalik wokół szyi. Uprzedzając babcię, dodała stanowczo: – „Czapki nie założę.”

„Nie spóźnij się, bo się będę martwić. A w moim wieku stres szkodzi” – powiedziała Halina już do pleców uciekającej wnuczki.

Westchnęła, zamknęła drzwi i ruszyła do pokoju Zosi. No tak, znowu nie pościeliła łóżka. Walka z tym była tak samo bezcelowa jak próby nakłonienia jej do czapki. Nawet jeśli ją założyła, i tak zdjęła i wcisnęła do torby, ledwie przekroczyła próg. „No cóż, kto ją jeszcze rozpieszcza, jak nie babcia?” – pomyślała Halina, prostując narzutę.

Halina wróciła do swojego pokoju i usiadła do komputera. Gdy ktoś zadzwonił do drzwi, spojrzała na zegarek – dwunasta. Zdjęła okulary i przetarła zmęczone oczy. Dzwonek rozległ się ponownie, dłuższy i bardziej natarczywy.

Otworzyła drzwi i ujrzała przed sobą zadbaną kobietę w średnim wieku, ubraną modnie i drogo, z jaskrawoczerwoną szminką na rozciągniętych w uśmiechu ustach. Zamarła ze zdumienia. Kobieta też milczała. Halina raczej domyśliła się, niż poznała.

„Ludwika?!” – wykrztusiła.

Kobieta uśmiechnęła się szerzej, odsłaniając zbyt równe i białe zęby, by mogły być prawdziwe.

„Czekałam, czy mnie poznasz” – powiedziała siostra. – „Mogę wejść? Czy będziesz mnie trzymać na progu?” – Ludwika podniosła walizkę i obszerną torbę.

„Wejdź” – Halina odsunęła się, wciąż nie mogąc ochłonąć po niespodziance. – „Skąd się tu wzięłaś?”

„Stamtąd” – odparła starsza siostra i wtoczyła walizkę do przedpokoju. Obok postawiła torbę, zajmując niemal całą przestrzeń.

„Postanowiłam wrócić do ojczyzny. Dość już mieszkałam na obczyźnie, czas wracać. A u was wszystko po staremu” – Ludwika bystrym wzrokiem obrzuciła przedpokój, zauważając wytarte tapety i zniszczony linoleum.

„Na stałe?” – spytała Halina, przeciskając się bokiem do drzwi i zamykając je.

„Nie bój się, nie zatrzymam się długo. Pomieszkam tydzień, dopóki nie znajdę mieszkania. Nie wyrzucisz mnie, mam nadzieję?” – Nie pytała, stwierdziła. – „Mieszkasz sama, nie wyszłaś za mąż?” – Ludwika zachichotała ochryple.

„Zosia u mnie mieszka. Jest teraz na uczelni.”

„Ojej, jaka dorosła. A córka gdzie?”

„Córka z mężem żyje osobno. Rozbieraj się, zrobię herbatę. Przepraszam, nie spodziewałam się cię, zostało tylko wczorajsze ciasto. Chcesz?” – zawołała z kuchni.

„A jakże” – uśmiechnęła się Ludwika.

***

Od dzieciństwa nie były blisko, a dziesięcioletnia różnica wieku dawała o sobie znać. Mówią, że między siostrami toczy się nieustająca walka o to, którą rodzice bardziej kochają. Ludwika zawsze traktowała młodszą siostrę z pobłażliwością, wręcz lekceważeniem, jakby mówiła: „Nie prosiłam, żebyście ją rodziW końcu, gdy Halina stanęła nad grobem Ludwiki, zrozumiała, że czas stracony na urazy nie wróci, ale przebaczenie może przynieść ulgę, choć przychodzi już tylko dla samej siebie.