Nie mam więcej ochoty widzieć kolegów z liceum.

Któregoś dnia zadzwoniła do mnie koleżanka z liceum z informacją, że w najbliższą sobotę odbędzie się spotkanie klasowe absolwentów. Namawiała mnie na przyjazd, gdyż nie widzieliśmy się od trzydziestu lat. Wysłuchałem ją, ale nie miałem ochoty uczestniczyć w tym spotkaniu. Nie byłem przekonany, że spotkanie po tylu latach ma sens.

Studiowałem na uniwersytecie w innym mieście, w którym zamieszkałem, znalazłem pracę i założyłem rodzinę. Przez cały ten czas nie utrzymywałem bliższych kontaktów z kolegami z liceum, a za pośrednictwem mediów społecznościowych niewiele wiedziałem co się u nich dzieje. Doszedłem do wniosku, że to spotkanie klasowe będzie okazją do odświeżenia znajomości.

Spakowałem się i pojechałem na to spotkanie do swojego rodzinnego miasta, ciesząc się, że przy okazji odwiedzę rodziców. Wziąłem udział w tej uroczystości, ale wyszedłem z lokalu z niesmakiem.

Opowiem teraz dlaczego.

Po ukończeniu liceum zapamiętałem kolegów młodych i pięknych. Ponieważ znałem ich plany, wyobrażałem sobie, że każdy z nich odniósł sukces, o jakim marzył. Gdy wszedłem do lokalu, w którym odbywało się spotkanie, miałem ochotę zaraz wyjść i jak najszybciej wrócić do domu.

Już na początku spotkania zdenerwowałem się zachowaniem Iwony, która kiedyś była moją pierwszą miłością. Była mocno postarzała, zaniedbana a jej cera wskazywała na to, że nie „wylewa za kołnierz”, co również potwierdził wyczuwalny zapach alkoholu. Iwona jest wciąż singielką i flirtowała z każdym kolegą z klasy.

Byłem również rozczarowany postawą dwóch moich przyjaciół – Piotra i Mikołaja, z którymi mieszkaliśmy w sąsiedztwie. Obaj nigdzie nie pracują i są na utrzymaniu swoich żon, a jedynym tematem rozmowy były mecze piłki nożnej i to, gdzie pójdą na piwo.

Spotkanie klasowe wyglądało żałośnie. Co chwilę wznosili toast, przegryzając kiełbasą i obmawiając nieobecnych kolegów, którym zazdrościli sukcesów zawodowych. Kobiety plotkowały, dużo tańczyły, a całe towarzystwo było mocno nietrzeźwe.

Wróciłem do domu. Zdałem sobie wówczas sprawę, jak ważna jest dla mnie moja piękna i mądra żona. Analizując nasze pierwsze spotkanie klasowe, wiedziałem, że było ono pierwszym i ostatnim.

Chcę oby w mojej pamięci pozostała piękna Iwona, a Piotr i Mikołaj niech zawsze będą dla mnie kumplami-urwisami. Chcę, aby moje szkolne wspomnienia o kolegach nie były popsute przez ich życie marnowane na własne życzenie.