Nie mam już z kim porozmawiać. Opowiadanie – Mamo, co ty mówisz? Jak to nie masz z kim porozmawiać? Przecież dzwonię do ciebie dwa razy dziennie – zapytała z troską córka. – Nie o to mi chodzi, Świateczko – westchnęła smutno pani Nina Antonina – po prostu nie zostało mi już żadnych przyjaciół, nikogo z mojego pokolenia. Z tamtych czasów. – Mamo, nie opowiadaj głupstw! Przecież masz Irinę ze szkoły. A w ogóle to jesteś bardzo nowoczesna i wyglądasz dużo młodziej niż na swój wiek. No mamo, co się z tobą dzieje? – zmartwiła się córka. – Sama wiesz, że Irina ma astmę, ledwo mówi przez telefon, bo zaczyna kaszleć. Poza tym mieszka daleko, aż na drugim końcu miasta. Przyjaźniłyśmy się we trzy, już ci opowiadałam. Ale Marinki już dawno nie ma. Wczoraj zajrzała do mnie pani Tania z sąsiedniego mieszkania. Zaproponowałam jej herbatę, to dobra kobieta, często wpada z wizytą. Przyniosła świeże drożdżówki, upiekła dla swoich. Opowiadała o dzieciach, o wnukach – też już jest babcią, choć młodsza ode mnie przynajmniej z piętnaście lat. Ale ona zupełnie inaczej wspomina dzieciństwo, szkołę. A ja bym tak chciała porozmawiać z kimś w moim wieku, z równolatkami… – Nina Antonina mówiła to córce, choć wiedziała, że ona jej nie zrozumie. Jeszcze młoda, jej czas jeszcze nie minął, toczy się za oknem. Jeszcze nie tęskni się tak bardzo do wspomnień. Świetna z niej dziewczyna, troskliwa, to nie jej wina. – Mamo, mam na wtorek bilety na wieczór z piosenką literacką. Chciałaś iść, pamiętasz? I dość tego chandrowania, załóż swoją bordową sukienkę – w niej wyglądasz przepięknie! – Dobrze, Świateczko, wszystko w porządku, sama nie wiem, co mnie naszło. Dobranoc, zadzwonimy jutro. Połóż się wcześniej, bo jesteś notorycznie niewyspana – Nina Antonina zmieniła temat. – Tak, mamo, dobranoc – odparła córka, rozłączając się. Nina Antonina patrzyła w ciszy przez okno na rozświetlone miasto… Liceum, też wiosna. Tyle planów… Jakby to było zupełnie niedawno. Jej przyjaciółka Irina podkochiwała się w Sławku Malinowskim z ich klasy. Sławkowi podobała się ona, Nina. Dzwonił do niej późnym wieczorem na domowy telefon, zapraszał na spacer. Ale Nina traktowała go tylko jak przyjaciela, nie chciała go zwodzić. Potem Sławek poszedł do wojska. Wrócił, ożenił się. Mieszkał kiedyś w starym domu Iriny. A telefon miał wtedy… stacjonarny. Numer… Nina Antonina wykręciła z pamięci ten numer. Długo nie było sygnału. W końcu ktoś odebrał. Najpierw jakieś szumy, potem usłyszała cichy męski głos: – Halo, słucham? Może już za późno? Po co dzwonię? Może Sławek mnie już nie pamięta, albo to nawet nie on! – Dobry wieczór – głos Niny Antoniny drżał z emocji. Znów szelesty w słuchawce i nagle zdumione: – Nina? Czy to naprawdę ty? No pewnie, że ty. Tego głosu bym nigdy nie zapomniał. Jak mnie namierzyłaś? Właściwie jestem tu przypadkiem… – Sławku, to ty? – na Ninę Antoninę spłynęła fala radosnych wspomnień. Nikt już jej nie nazywał „Nina”, tylko „mamo”, „babciu” albo „pani Antonina”. No, może jeszcze Irina. A zwykłe „Nina” brzmiało cudownie, wiosennie, jakby tych wszystkich lat nie było. – Nina, jak się masz? Jak się cieszę, że cię słyszę – te słowa sprawiły jej wielką radość. Bała się, że jej nie pozna albo będzie nie w porę. – A pamiętasz maturalną klasę? Jak my ze Staszkiem was z Irką woziłyśmy łódką? Od wioseł miał pęcherze, a potem po kryjomu obwiązywał dłonie. A potem lody na bulwarze, muzyka… – Pewnie, że pamiętam – Nina roześmiała się szczęśliwie – a jak poszliśmy z klasą do lasu pod namiot i nie umieliśmy otworzyć konserw, a tak chciało się jeść? – No jasne – włączył się w śmiech Sławek – a Staszek je otworzył, potem były piosenki przy ognisku z gitarą, pamiętasz? Przysięgam, wtedy postanowiłem nauczyć się grać na gitarze! – I jak, nauczyłeś się? – głos Niny wyraźnie brzmiał młodością, zalała ją fala wspomnień. Sławek wywoływał z zakamarków ich przeszłości coraz to nowe detale… – A co u ciebie? – zapytał Sławek i sam odpowiedział: – Zresztą po głosie słychać, że jesteś szczęśliwa. Dzieci, wnuki? Ciągle piszesz wiersze? Pamiętam, pamiętam! „Zniknąć w nocy i powstać o świcie!” – życiodajne! Zawsze byłaś jak słońce! Przy tobie dusza się ogrzewa, nie idzie zmarznąć. Twoi bliscy mają szczęście – taka mama, taka babcia to prawdziwy skarb! – Daj spokój, Sławek, przesadzasz… Mój czas już minął, ja… Przerwał jej: – Przestań, od ciebie bije taka energia, że aż słuchawka gorąca! Nie wierzę, że straciłaś smak życia, to do ciebie niepodobne. Twój czas jeszcze nie minął. Słońce dalej świeci dla ciebie… I wiatr pędzi chmurki po niebie dla ciebie. I ptaki śpiewają dla ciebie! – Sławek, ty zawsze byłeś romantykiem, a ty co u siebie? Tylko o sobie opowiadam… – w tym momencie coś zaszumiało, stuknęło i połączenie się urwało. Nina Antonina chwilę posiedziała z telefonem w ręce. Chciała oddzwonić, ale stwierdziła, że jednak już nie wypada, za późno. Może innym razem. Jak dobrze się rozmawiało, ile wspomnień wróciło… Nagle zadzwonił telefon. Wnuczka. – Tak, Dasiu, nie śpię jeszcze. Co mama powiedziała? Nie, świetny nastrój. Idziemy z mamą na koncert, wpadniesz jutro? Super, czekam, pa! W cudownym nastroju Nina Antonina położyła się spać. Tyle nowych planów rodziło się w jej głowie! Zasypiając, układała w myślach kolejne wersy do świeżych wierszy… Rano Nina Antonina postanowiła odwiedzić Irinę. To tylko kilka przystanków tramwajem, w końcu jeszcze nie jest taka stara. Irina ucieszyła się bardzo. – No w końcu, ile można czekać. O, kupiłaś abrykotynę? Moją ulubioną! No, opowiadaj – zakaszlała i chwyciła się za pierś – spokojnie, nowy inhalator, już lepiej. Idziemy na herbatę. Ninka, jakoś odmłodniałaś. Wyznać, o co chodzi? – Chyba piąta młodość – roześmiała się Nina – wyobraź sobie, wczoraj przez przypadek zadzwoniłam do Sławka Malinowskiego. No pamiętasz, twoja miłość z matury? Tyle wspomnień mi odświeżył, aż nie mogłam się opanować. Dlaczego milczysz, Irenko – znów atak? Irina pobladła, przez moment milczała. Potem szepnęła cicho: – Nino, a ty nie wiesz, że Sławka już od roku nie ma? I mieszkał już w innej dzielnicy, dawno wyprowadził się z tamtej kamienicy. – Jak to? Jak to możliwe? Z kim ja w takim razie rozmawiałam? Przecież tyle szczegółów z młodości pamiętał… Przed rozmową miałam taki kiepski nastrój, a po niej zrozumiałam, że życie ciągle trwa, że mam jeszcze siłę i smak do życia… Jak to możliwe? – Nina nie mogła uwierzyć. – Przecież to był jego głos, słyszałam go. Tak pięknie powiedział: „Słońce świeci dla ciebie. I wiatr pędzi chmurki dla ciebie. I ptaki śpiewają dla ciebie!” Irina pokręciła głową, jakby do końca nie wierzyła przyjaciółce. Nagle dodała: – Nino, nie wiem, jak to możliwe, ale chyba naprawdę był to on. Jego słowa, jego styl. Sławek cię kochał. Myślę, że bardzo chciał dodać ci otuchy… stamtąd. I wygląda na to, że mu się udało. Dawno nie widziałam cię tak uśmiechniętej i pełnej życia. Kiedyś ktoś pozbiera twoje poranione serce do kupy. I przypomnisz sobie wreszcie, że po prostu… jesteś szczęśliwa.

Mamo, no co Ty mówisz? Jak to nie masz z kim porozmawiać? Przecież dzwonię do Ciebie dwa razy dziennie westchnęła ze zmęczeniem córka.

Ależ nie, Agnieszko, nie o to mi chodzi odpowiedziała z żalem Nina Zawadzka, po prostu już nie mam przyjaciół ani znajomych w moim wieku, takich jak ja, z mojego czasu.

Mamo, przestań. Przecież nadal masz Elżbietę, swoja koleżankę ze szkoły. I wyglądasz na dużo młodszą niż jesteś, jesteś bardzo nowoczesna. No mamo, nie przesadzaj zasmuciła się Agnieszka.

Wiesz przecież, że Elżbieta ma astmę, nie może długo rozmawiać przez telefon zaczyna zaraz kaszleć. I mieszka na drugim końcu Warszawy. A byłyśmy zawsze we trzy, pamiętasz? Opowiadałam Ci o tym. Teraz już nie ma Marzeny od dawna Wczoraj przyszła do mnie pani Teresa z naprzeciwka. Zaproponowałam jej herbatę, ona dobra osoba, często do mnie zachodzi. Przyniosła własnoręcznie upieczone drożdżówki, pogadała o dzieciach, o wnukach. Sama też już ma wnuki, chociaż jest ode mnie młodsza o piętnaście lat. Ale jej wspomnienia są zupełnie inne inne dzieciństwo, inna szkoła

A ja tak bym chciała pogadać z kimś z moich rówieśników, wiesz? mówiła Nina, ale w duchu wiedziała, że córka jej nie zrozumie. Jest jeszcze młoda. Jej czas wciąż trwa, krąży za oknem. Jeszcze ją nie ciągnie do wspomnień. Agnieszka naprawdę była bardzo dobra, opiekuńcza, nie o nią chodziło.

Mamo, mam dwa bilety na wtorek na wieczór z piosenką literacką. Chodziłaś ostatnio za tym? Przestań się zamartwiać, załóż tę swoją bordową sukienkę w niej wyglądasz przepięknie!

Dobrze, Agusia, nic się nie dzieje, sama nie wiem, co mnie naszło. Dobranoc, jutro zadzwonisz. Idź spać wcześniej, bo wiecznie niewyspana Nina szybko zmieniła temat.

Tak, mamo, dobranoc odparła Agnieszka i się rozłączyła.

Nina patrzyła w milczeniu przez okno na błyskające światła warszawskiego wieczoru…

Znów była w liceum… dziesiąta klasa, a wokół majowy wiatr. Tyle planów, wszystko jakby jeszcze przed chwilą. Jej koleżance Elżbiecie podobał się Łukasz Sobiech z ich klasy. Ale Łukaszowi bardziej podobała się Nina. Wieczorami dzwonił na jej domowy telefon, zapraszał na spacer. Ale Nina widziała w nim tylko przyjaciela, nie chciała robić mu złudnych nadziei.

Potem Łukasz poszedł do wojska. Po powrocie, ożenił się. Zamieszkał w dawnym domu Elżbiety. Miał wtedy… telefon stacjonarny. Jaki był ten numer? Nina nagle wystukała go na klawiaturze, jakby we śnie. Długo nic, cisza, a potem ktoś podniósł słuchawkę. Najpierw szeleszczenie, potem cichy, męski głos:

Halo, słucham Panią, proszę mówić.

Może już późno? Po co ja dzwonię? Może on już mnie nawet nie pamięta? Albo to wcale nie Łukasz?
Dobry wieczór głos Niny drżał lekko, jakby był lekko zachrypnięty.

W słuchawce znów szumiało, kiedy nagle usłyszała zdziwione:

Nina? Czy to naprawdę Ty? Poznałem od razu. Głosu Twojego nigdy nie zapomnę. Jak Ty mnie odnalazłaś? Ja tu właściwie przez przypadek…

Łukaszku, poznałeś!, fala radosnych wspomnień zalała Ninę. Tak dawno nikt jej nie nazwał tylko po imieniu. Tylko córka mówiła mamo, wnuczka babciu, a sąsiedzi pani Nino. Tylko Elżbieta I tylko Nina brzmiało tak wiosennie, cudownie, jakby czas się odwinął i nie było tych wszystkich lat.

Nina, jak się masz? Jak się czujesz? Ale się cieszę, że Cię słyszę te słowa rozjaśniły jej duszę. Bała się, że się nie poznają, albo że będzie nie w czas.

Pamiętasz dziesiątą klasę? Jak z Witkiem Jankowskim pływaliśmy łódką po Wiśle, z Elżbietą i Tobą? On zdarł sobie ręce od wioseł, a potem krył się z tym przed nauczycielką A potem lody na Nowym Świecie. Gdzieś z pobliskiego radia grała muzyka głos Łukasza był ledwie słyszalny, sennie rozmarzony.

Pamiętam, pamiętam, a jakże! zaśmiała się szczęśliwie Nina, a pamiętasz szkolną wycieczkę do Kampinosu? Nie mogliśmy konserwy otworzyć, a głodni byliśmy jak wilki!

No tak podchwycił śmiech Łukasz a Witek rozwiązał problem, a potem siedzieliśmy przy ognisku z gitarą i śpiewaliśmy. Dzięki wtedy zdecydowałem się nauczyć grać.

I co, nauczyłeś się? głos Niny zabrzmiał śpiewnie, młodo. Łukasz jakby tkał na nowo ich wspólną przeszłość w coraz wyraźniejszych kolorach.

A jak u Ciebie teraz?, zapytał Łukasz, by zaraz sam odpowiedzieć choć po Twoim głosie słychać, że jesteś szczęśliwa. Masz dzieci, wnuki? Nadal piszesz wiersze? Pamiętam! Rozpłynąć się w nocy, by rankiem znów powstać! to było wystarczająco życiowe. Taka byłaś słońce! Przy Tobie zawsze serce cieplejsze. Dzieci i wnuki mają szczęście, taką mieć mamę, taką babcię skarb.

Oj, Łukasz, cukrujesz Czas mojego pokolenia już minął…

Przerwał jej:

Oj tam, nie czujesz? Przez słuchawkę aż grzeje! Nie wierzę, żebyś straciła smak na życie. Wcale nie. Twoje słońce wciąż świeci, więc żyj, Nina, ciesz się. Słońce świeci dla Ciebie.

I wiatr pcha chmury dla Ciebie.

I ptaki śpiewają dla Ciebie!

Łukasz, Ty zawsze byłeś marzycielem, a jak tam u Ciebie? Głównie o sobie opowiadam ale nagle coś chrupnęło w słuchawce i połączenie się urwało.

Nina chwilę siedziała z telefonem w dłoni, chciała oddzwonić, ale pomyślała, że już za późno, to by było niezręczne. Może innym razem.

Jak dobrze im się rozmawiało, ile wspomnień powróciło… Nagle zadzwonił telefon. Wnuczka.

Tak, Natalko, nie śpię jeszcze. Co powiedziała mama? Nie, mam świetny humor. Wybieramy się z mamą na koncert. Zajrzysz jutro? Super, czekam, papa!

W znakomitym nastroju Nina ułożyła się spać. Głowę wypełniały plany. Zasypiając, komponowała następne wersy do nowych wierszy…

Rano Nina postanowiła odwiedzić Elżbietę. Kilka przystanków tramwajem nie jest przecież jeszcze taką starą chabetą.

Elżbieta uśmiechnęła się szeroko na jej widok:

Wreszcie jesteś! Od dawna zapowiadałaś się z wizytą. O, abrykotynka, mój ulubiony tort! No, mów, co tam nowego, zaczęła kaszleć, przykładając dłoń do piersi, ale szybko machnęła ręką:

A wiesz, lepiej już mam nowy inhalator, działa. Chodź, napijemy się herbaty. Nina, jakoś młodziej wyglądasz, powiedz szczerze, co się stało?

Sama nie wiem, chyba piąta młodość mnie naszła, wyobraź sobie śmiała się Nina, krając ciasto. Wczoraj przez przypadek zadzwoniłam do Łukasza Sobiecha. No, pamiętasz taka miłość w naszej dziesiątej klasie? Zaczął wspominać, aż mi się wszystko w głowie odplątało. Czemu milczysz, Ela, znowu Cię napadło?

Elżbieta zbielała i patrzyła w milczeniu na Ninę. Błysnęła szeptem:

Nina, czy Ty nie wiedziałaś, że Łukasza już nie ma od roku? On już dawno przeprowadził się z tego mieszkania, mieszkał potem w innej dzielnicy

Co Ty mówisz? Jak to? To z kim ja rozmawiałam? Wszystko pamiętał Miałam takie kiepskie nastroje przed rozmową.

A po niej poczułam, że życie trwa, jeszcze mam siły i czuję jego smak Jak to możliwe? Przecież słyszałam jego głos. Tak pięknie powiedział: Słońce świeci dla Ciebie. Wiatr chmury pędzi dla Ciebie. I ptaki śpiewają dla Ciebie!

Elżbieta pokręciła głową, niedowierzając, ale powiedziała cicho:

Nina, nie wiem jak to możliwe ale chyba naprawdę to był on. Takie słowa, taki ton Łukasz zawsze Cię kochał. Może chciał dodać Ci otuchy stamtąd. I chyba mu się udało. Takiej wesołej Cię dawno nie widziałam.

Kiedyś ktoś pozbiera Twoje poranione serce i przypomni Ci, że… po prostu jesteś szczęśliwa.