Nie mam już z kim porozmawiać. Opowiadanie — Mamo, co Ty mówisz? Jak to nie masz z kim pogadać? Przecież dzwonię do Ciebie dwa razy dziennie — powiedziała zmęczona córka. — Ależ nie o to mi chodzi, córeczko… Po prostu już nie zostało mi przyjaciół ani znajomych w moim wieku, z moich czasów — westchnęła smutno pani Nina Antonina. — Mamo, przestań. Przecież masz Irkę, swoją szkolną przyjaciółkę. Poza tym jesteś supernowoczesna i wyglądasz młodziej od niejednej trzydziestki… Daj spokój! — zmartwiła się córka. — Wiesz dobrze, Irka ma astmę i nie może długo rozmawiać przez telefon — od razu zaczyna kaszleć. A mieszka na drugim końcu Warszawy. Dawniej trzymałyśmy się we trójkę. Opowiadałam Ci o tym. Tylko że Marzenki już dawno z nami nie ma. Wczoraj wpadła pani Ania z sąsiedniego mieszkania, nawet zaproponowałam herbatkę, przyniosła świeże drożdżówki — piekła dla rodziny. Opowiadała o dzieciach, o wnukach. Ona też już ma wnuki, choć jest ode mnie z piętnaście lat młodsza. Ale jej wspomnienia z dzieciństwa czy szkoły zupełnie inne niż moje… A mnie tak bardzo brakuje rozmów z rówieśnikami… — Nina Antonina mówiła to do córki, choć wiedziała, że ona jej nie zrozumie. Jest młoda. Jej czas jeszcze trwa, jest tuż za oknem. Nie ciągnie jej do wspomnień. Jest kochana, troskliwa — to nie jej wina. — Mamo, mam na wtorek bilety na wieczór pieśni i romansów! Przecież chciałaś pójść. No i koniec z zamartwianiem się, odkurz swoje bordowe sukienki, wyglądasz w nich prześlicznie! — Dobrze, córeczko, wszystko dobrze — nie wiem sama, co mnie naszło. Dobranoc, jutro zadzwoń. Wyśpij się, bo znowu nie będziesz miała energii na cały dzień — Nina Antonina zmieniła temat. — Tak, mamo, pa, dobranoc — usłyszała i połączenie zostało przerwane. Nina Antonina patrzyła w milczeniu przez okno na migoczące światełka wieczornej Warszawy… Klasa maturalna, wiosna. Tyle planów. Jak to było niedawno. Jej przyjaciółce Irence podobał się wtedy Sławek Malczewski z ich klasy. Sławek kochał się w niej, w Ninie. Dzwonił wieczorami na domowy telefon, zapraszał na spacery. Ale ona traktowała go tylko jak kolegę. Nie chciała dawać złudnych nadziei. Potem Sławek poszedł do wojska. Wrócił, ożenił się, mieszkał w starym domu Irki. I telefon miał jeszcze stacjonarny… Numer… Nina Antonina wykręciła dawno zapomniany numer. Najpierw nie było sygnału, potem słyszała szuranie, wreszcie odezwał się cichy męski głos: — Halo? Słucham? Może za późno? Po co zadzwoniłam? Może Sławek już nawet mnie nie pamięta? Albo to ktoś zupełnie inny. — Dobry wieczór — Nina Antonina z emocji odezwała się lekko zachrypniętym głosem. W słuchawce znów zabrzmiało lekkie szuranie i nagle usłyszała ze zdziwieniem: — Nina? Naprawdę Ty? Oczywiście, że Ty… Twojego głosu nigdy bym nie zapomniał. Jak mnie znalazłaś? Przecież to przypadek… — Sławku, rozpoznałeś! — zalała ją fala radosnych wspomnień. Nikt od dawna nie mówił na nią po imieniu. Zawsze tylko „mama”, „babcia”, najwyżej „pani Nina”. No, może jeszcze Irka. A zwykłe „Nina” zabrzmiało jak powiew wiosny, tak jasno, jakby nie było tych wszystkich minionych lat… — Nina, co u Ciebie? Tyle lat… — jego głos był czuły i szczery. Bała się, że nie pozna, że zadzwoniła nie w porę. — A pamiętasz maturę? Jak Ty i Witek Pruszyński nas z Irką na Wiśle wiosłami męczyliście, jak Witek pokaleczył sobie ręce i potem jadł lody na bulwarach, udając dzielnego? — śmiała się szczęśliwa Nina. — Jasne, i naszą klasową wyprawę do Kampinosu z nocowaniem? Jak nie umieliśmy otworzyć konserwy, a burczało w brzuchach? — Sławek podchwycił jej wspomnienia. — A nauczyłeś się potem grać na gitarze? — zapytała Nina, jej głos znowu brzmiał młodo, radośnie. — A Ty dalej piszesz wiersze? „Rozpłynąć się w nocy i zbudzić nad ranem…” — cytował. — Zawsze byłaś jak promyk. Przy Tobie dusza odżywa. Tacy jak Ty to skarb dla bliskich. — Oj, przestań — śmiała się Nina — Moje czasy już minęły… Przerwał jej: — Daj spokój, taka energia jak Twoja nie znika. Twoje czasy się nie kończą! Żyj i ciesz się życiem, słońce świeci dla Ciebie, chmurki płyną dla Ciebie, ptaki śpiewają właśnie dla Ciebie! — Sławek, a Ty? Co u Ciebie? — chciała pytać, ale w słuchawce rozległo się lekkie trzaśnięcie i połączenie się urwało. Nina Antonina przez chwilę wpatrywała się w telefon. Chciała oddzwonić, ale uznała, że jest już późno. Co za rozmowa! Ile wspomnień wróciło… Zadzwoniła wnuczka. — Tak, Daria, nie śpię jeszcze. Co mama mówiła? Oczywiście, że mam dobre samopoczucie! Pójdziemy z mamą na koncert. Zajdziesz jutro? Świetnie, do zobaczenia. W doskonałym nastroju Nina Antonina położyła się spać. Tyle planów! Zasypiając, układała w głowie rymy do nowych wierszy. Rano postanowiła odwiedzić Irkę. Kilka przystanków tramwajem — przecież nie jest starą szkapą. Irka ucieszyła się: — No wreszcie! Dużo obiecywałaś. Oho, kupiłaś abricotine! Moje ulubione! No, mów co nowego — Irka zakaszlała, ale zaraz machnęła ręką: — Nowy inhalator, jest lepiej. Chodźmy pić herbatę. Ninko, Ty się jakaś odmłodniała zrobiłaś. Wyznałaś się? — Sama nie wiem, chyba piąta młodość! Wyobraź sobie: wczoraj przypadkiem zadzwoniłam do Sławka Malczewskiego… Twoja miłość z matury, pamiętasz? Tyle wspomnień zaczął opowiadać! Irka, co się dzieje, czemu milczysz? Znowu atak? Irka pobladła, patrzyła na przyjaciółkę. W końcu wyszeptała: — Nina, Ty chyba nie wiesz… Sławka już nie ma od roku, a mieszkał dawno gdzie indziej… — Co Ty mówisz? Z kim ja rozmawiałam? Przecież wszystko pamiętał! Przed rozmową miałam zły nastrój, a potem odzyskałam radość życia… — To był jego głos, jestem pewna jego słów! — Nina nie mogła uwierzyć. — Powiedział mi: „Słońce świeci dla Ciebie. Chmurki płyną dla Ciebie. Ptaki śpiewają właśnie dla Ciebie…” Irka pokręciła głową, wciąż nie dowierzając. W końcu powiedziała: — Nie wiem, jak to możliwe, ale chyba rzeczywiście to był on. Mówił właśnie tak. Sławek naprawdę Cię kochał. Chyba chciał Cię wesprzeć… stamtąd. I udało mu się. Już dawno nie widziałam Cię taką radosną. Kiedyś ktoś pozbiera Twoje pokancerowane serce na nowo. I wtedy przypomnisz sobie, co to znaczy… po prostu być szczęśliwą.

Dziennik Niny Antoniny Kowalskiej

Czy można poczuć się tak samotnie, że nawet nie ma z kim pogadać? Dzisiaj powiedziałam to Weronice przez telefon i wyczułam, jak bardzo zabrzmiało to absurdalnie.

Mamo, co ty opowiadasz? Jak to nie masz z kim rozmawiać? Przecież dzwonię do ciebie dwa razy dziennie! odpowiedziała córka zmęczonym głosem.

No wiem, Weroniczko, to nie o to chodzi westchnęłam ciężko. Po prostu z moich znajomych i przyjaciół już nikogo nie ma… Ludzi z mojego pokolenia, z mojego świata.

Mamo, nie przesadzaj. Masz szkolną koleżankę Irkę. I w ogóle, jesteś bardzo nowoczesna, wyglądasz dużo młodziej! No mamo, co ci tak smutno? zmartwiła się Weronika.

Wiesz przecież, że Irka ma poważną astmę, nie może długo rozmawiać przez telefon, bo zaraz kaszle. A mieszka na drugim końcu Warszawy. Kiedyś byłyśmy w trójkę z Marylą, pamiętasz, jak ci opowiadałam? Maryli już od lat nie ma. Przyszła wczoraj do mnie pani Halina z sąsiedztwa taka porządna kobieta, często mnie odwiedza. Przyniosła świeże drożdżówki, upiekła dla swoich. Rozmawiałyśmy o dzieciach, o wnukach. Ona już też ma wnuki, choć jest ode mnie młodsza o piętnaście lat. Ale jej wspomnienia to zupełnie inne czasy, inne podwórka, inna szkoła.

Tak bardzo chciałabym tak po prostu pogadać z kimś, kto rozumie moje czasy powiedziałam to Weronice, ale dobrze wiedziałam, że nie zrozumie. Jest jeszcze młoda. Jej czas trwa, jest tuż za oknem. Jeszcze nie tęskni do wspomnień. Weronika troskliwa, kochana, ale to nie jej wina.

Mamo, mam dla nas bilety na wieczór pieśni w Teatrze Roma we wtorek, pamiętasz, jak chciałaś pójść? Nie marudź, wskakuj w swoją bordową sukienkę, pięknie ci w niej!

Dobrze, Weroniczko, wszystko w porządku, sama nie wiem, co mnie naszło. Dobranoc, jutro znów zadzwonimy, idź wcześniej spać, bo wciąż chodzisz niewyspana zmieniłam temat, jak co dzień.

Tak, mamo, pa, dobrej nocy powiedziała Weronika i się rozłączyła.

Patrzyłam długo w okno na rozświetlone wieczorne światła Warszawy…

Matura, też była wiosna. Tyle planów. Jakby to było wczoraj. Irka podkochiwała się w Jarku Malinowskim z naszej klasy. A Jarek z kolei interesował się mną. Dzwonił wieczorami na domowy, zapraszał na spacery. Ale traktowałam go jak kumpla, nie chciałam robić mu złudnych nadziei.

Potem poszedł do wojska. Po powrocie się ożenił. Mieszkał wtedy jeszcze w starej kamienicy na Żoliborzu, tam gdzie Irka. I wciąż miał stary telefon stacjonarny… numer… Pamiętałam! Wykręciłam go, sama nie wiem, po co. Po kilku sygnałach odebrał męski głos, cichy, jakby z oddali:

Halo, słucham?

Podenerwowałam się. Może już za późno, może źle robię… A może nawet nie pamięta. Albo nie on

Dobry wieczór odezwałam się cicho, głos mi zadrżał.

W słuchawce usłyszałam szelest i nagle zaskoczony głos:

Nina? Czy to naprawdę ty? Poznałbym ten głos wszędzie. Jak mnie znalazłaś? Zdaje się, trafiłaś przypadkiem…

Jareczku, rozpoznałeś! Ogarnęła mnie fala radosnych wspomnień. Już nikt od dawna nie mówił do mnie po imieniu. Tylko: mama, babcia, co najwyżej pani Nino. No i jeszcze Irka.

A samo Nina zabrzmiało tak ciepło, wiosennie, jakby lat nam wcale nie przybyło.

Nina, co u ciebie? Jak się masz? zapytał a mi serce zadrżało ze szczęścia. Bałam się, że nie pozna albo usłyszę niezręczność.

A pamiętasz klasę maturalną? Jak z Witkiem Wysockim przewoziliście nas z Irką na łódce po Wiśle? Witek sobie odparzył dłonie od wioseł i udawał, że wszystko w porządku. A potem lody na Starówce! Muzyka grała…

Pamiętam! udało mi się zaśmiać lekko. A nasz wypad do Kampinosu z klasą, pod namioty? Jak puszka z bigosem nie dawała się otworzyć, a wszyscy byli głodni?

Oj, tak podchwycił Jarek ale Witek wtedy dał radę. Potem śpiewaliśmy przy gitarze, pamiętasz? To wtedy postanowiłem nauczyć się grać…

I nauczyłeś się? dopytałam, rozpromieniona wspomnieniami. Jarek jakby ożywił naszą młodość, przywrócił setki historii.

A ty co teraz? zaczął nieśmiało, po czym sam sobie odpowiedział: Choć właściwie po głosie poznaję, że jesteś szczęśliwa. Masz dzieci? Wnuki? Wciąż piszesz wiersze? Pamiętam, pamiętam! Rozpływam się w nocy, by o świcie wstać na nowo! Zawsze byłaś taka pełna życia.

Czułem się szczęściarzem, będąc blisko ciebie. Twoi bliscy mają złoto w domu taką mamę i babcię!

Oj, Jarku, zaraz się zarumienię, przesadzasz! To już nie moje czasy

Przerwał mi:

Przestań, masz w sobie mnóstwo energii, aż słuchawka gorąca! Żartuję oczywiście. Nie wierzę, że straciłaś smak do życia. To jeszcze nie twój czas na rozczulanie! Więc, Nino, żyj i korzystaj. Słońce świeci właśnie dla ciebie.

I chmurki płyną po niebie dla ciebie.

I ptaki śpiewają tylko dla ciebie!

Rozśmieszył mnie nadal ten sam romantyk. A ty jak się masz? Bo ciągle tylko o mnie, o mnie, ale nagle coś zakrzypnęło w słuchawce, puknęło i połączenie się urwało.

Siedziałam chwilę z telefonem w ręku. Chciałam oddzwonić, lecz uznałam, że to już za późno. Innym razem.

Boże, jak dobrze się rozmawiało, ile się przypomniało… Nagle telefon zadzwonił aż podskoczyłam. Dzwoniła wnuczka.

Tak, Oluniu, nie śpię jeszcze. Co mama mówiła? Wszystko w porządku, wybieramy się z mamą na koncert. Przyjdziesz jutro? Świetnie, czekam na ciebie. Dobranoc!

W doskonałym humorze położyłam się do łóżka. Tyle planów narodziło mi się w głowie! Zasypiając, składałam w myślach wersy nowych wierszy…

Rano postanowiłam wybrać się do Irki. Kilka przystanków tramwajem, w końcu nie jestem jeszcze taka stara.

Irka przyjęła mnie szerokim uśmiechem:

No, w końcu przyszłaś! Ile można czekać. Ooo, przyniosłaś szarlotkę! Moja ulubiona! Opowiadaj zakaszlała, ale zaraz machnęła ręką: Spokojnie, nowy inhalator działa, jest lepiej. Napijmy się herbatki. Ninko, jakoś młodziej wyglądasz. Wyznawaj, co się stało?

Sama nie wiem, piąta młodość! Wyobraź sobie, wczoraj zupełnie przez przypadek zadzwoniłam do Jarka Malinowskiego. Pamiętasz, twój ukochany z maturalnej? Zaczął wspominać takie rzeczy, które już zapomniałam… Dlaczego milczysz, Irko? Coś się dzieje?

Irka zbielała, patrzyła na mnie bez słowa. Potem wyszeptała:

Nino, nie wiedziałaś? Jarka już od roku nie ma z nami. Mieszkał gdzie indziej, tamten numer dawno nie jest jego.

Ale jak to możliwe? Z kim więc rozmawiałam? Przecież pamiętał wszystkie szczegóły naszej młodości… Przed rozmową byłam przybita, a po niej poczułam, że życie wciąż trwa, że jeszcze coś przede mną jest, jeszcze mam siłę i chęć…

I naprawdę, słyszałam jego głos. Powiedział mi tak pięknie: Słońce świeci dla ciebie. I chmurki płyną po niebie dla ciebie. I ptaki śpiewają tylko dla ciebie!

Irka pokręciła głową z niedowierzaniem, po czym powiedziała:

Nino, nie wiem, jak to się stało, ale to naprawdę mógł być on. Jego słowa, jego styl. On cię kochał. Chyba chciał cię jeszcze raz wesprzeć… z tamtej strony. Wyglądasz promiennie, dawno cię takiej nie widziałam.

Kiedyś ktoś poskłada twoje nadwątlone serce w całość. I wtedy przypomnisz sobie najważniejsze że jesteś po prostu… szczęśliwa.