Nie maluje życia samotność

Jadwiga, przyjdź dziś do klubu, muszę z tobą pogadać mówi Zbigniew, gdy wychodzi ze sklepu i spieszy się w inną stronę.

Jadwiga patrzy za nim, skinie głową, ale on już zniknął za rogiem sklepu.

Ten Zbigniew jest taki dziwny, zawsze patrzy na mnie poważnie. Może dlatego, że jest o sześć lat starszy myśli Jadwiga, wracając po wiejskiej ścieżce do domu.

Wieczorem przyjdzie do klubu, ale nie wie, o czym Zbigniew chce z nią rozmawiać. Wanda krąży wokół niego, nie pozwalając innym dziewczynom zbliżyć się do niego. W wiosce wszyscy wiedzą, że Wanda sama nie daje Zbigniewowi przejść i przyczepia się do niego. Jadwiga widziała, jak Zbigniew unika Wandę, kiedy ta zaprasza go do tańca w klubie.

Wanda, daj spokój słyszy Jadwiga, a Wanda tylko się śmieje.

Nie uciekniesz, zakochasz się i wyjdziesz za mąż, i tak będziesz moja nuci Wanda.

Gdyby to powiedział chłopak, od razu go odrzuciłabym, bo to wstyd myśli Jadwiga.

Wieczorem przygotowuje się do wyjścia, serce przyspiesza. Ma dziewiętnaście lat, przed nią całe życie, marzy o małżeństwie z dobrym, życzliwym mężczyzną i o dwójce dzieci.

Zbigniew to chyba dobry chłopak, tylko starszy o sześć lat, ale jego spojrzenie daje mi dreszcz po plecach rozważa, patrząc w lustro. Nowa sukienka mu bardzo pasuje. Trzy razy odprowadził mnie do domu, zawsze zachowywał się skromnie, nie łapał mnie za rękę, w przeciwieństwie do innych facetów, którzy od razu chcą przytulić.

W klubie już tłok i hałas. Gdy Jadwiga wchodzi, od razu zauważa Zbigniewa, który czekał na nią i podbiegł. Szuka wzrokiem Wandę, ale jej nie widzi, pewnie przyjdzie później.

Cześć, Jadzia mówi Zbigniew, prowadząc ją na środę sali, i zaczynają tańczyć przy piosence Moja jasna gwiazda.

Jadwiga ledwo zdążyła rozejrzeć się, a już wirują w objęciach Zbigniewa, który choć poważny, od czasu do czasu uśmiecha się. Jego mocny uścisk przy talii podnosi jej podniecenie. Tańczą dalej, wchodząc w ich parę, kiedy Wanda pojawia się w klubie, patrząc na nich złowieszczo, a Zbigniew nie przestaje zapraszać Jadwigę do kolejnych tańców.

Zanim muzyka cichnie, Zbigniew mówi:

Jadwigo, chodźmy na spacer.

Chodźmy zgadza się i razem wychodzą z klubu, zostawiając Wandę na parkiecie.

Idą za wioską, cisza, słychać tylko świerszcze, rzeka szumi chłodnym wiatrem, a w niektórych miejscach unosi się mgła. Zapach łąk wiruje w jej głowie, może dlatego, że Zbigniew jest obok.

Jadwigo, nie będę krążyć, wyjdź za mnie za mąż mówi Zbigniew.

Jadwiga zatrzymuje się, nie spodziewa się takiej propozycji, myślała, że po prostu wyzna mi miłość.

Co tak milczysz? dopytuje Zbigniew.

Och, Zbigniew, nie spodziewałam się ale się zgadzam odpowiada, lekko się śmiejąc. On obejmuje ją i całuje.

Ślub jest wesoły, biorą ślub z miłości, oboje są szczęśliwi. Po weselu Jadwiga wprowadza się do domu Zbigniewa, mieszka z jego rodzicami. Nowa rodzina szybko się przyjmuje, rodzice męża witają ją ciepło i troską. Choć słyszała odgłosy o trudnych teściowych i zięciach, jej relacje są świetne.

Jadwiga zawsze słucha męża, bo uważa, że jest starszy, więc powinien być głową rodziny. Zbigniew nie obraża żony, wspiera ją w trudnych chwilach. Wkrótce rodzi się syn, Jadwiga przejmuje macierzyńskie obowiązki, a teściowa pomaga przy dziecku, nawet nocą uspokaja płaczącego malucha.

Po trzech latach przychodzi córka, babcie i dziadkowie kochają wnuki. Jadwiga nie jest przytłoczona dziećmi, bo jej matka i teściowa często pomagają.

Jadwigo, zbudujemy dom mówi Zbigniew pewnego dnia. Każdy mężczyzna powinien mieć własny dom. Jadwiga popiera go i on zabiera się do pracy.

Syn ma wtedy pięć lat, córka jeszcze mała, a Jadwiga nie może się nacieszyć nową perspektywą.

Od dawna marzyła o własnym domu, choć kochała rodzinę, ale być właścicielką własnego domu wydawało się lepsze.

W swoim domu zrobię wszystko po swojemu, tak jak lubię marzy Jadwiga. Dzieci będą miały osobne pokoje, a my własną sypialnię mówi mężowi, a Zbigniew spełnia jej życzenia.

W końcu dom zostaje zbudowany, wprowadzają się do niego, wszyscy są szczęśliwi. Zbigniew z dziećmi zachowuje się jak dziecko, bawi się, biega po domu. Przynoszą też kotka, który teraz szczeka po kątach.

Jadwigo, może pomyślimy o trzecim dziecku? proponuje Zbigniew. Nie mam nic przeciwko temu odpowiada szczęśliwa Jadwiga. Mamy już miejsce, spójrz na ten piękny dom.

Los jednak nie pozwala im zrealizować planu. Zbigniew nagle umiera, serce go zdradza, a on tego nie dostrzegał. Po śniadaniu łapie się w pierś, Jadwiga pomaga mu usiąść na kanapie i biegnie po lekarza. Gdy ratownicy przybywają, Zbigniew już nie żyje.

Żal Jadwigi jest ogromny, nie wie, jak żyć sama z dziećmi w nowym domu.

Muszę żyć i cieszyć się, chcieliśmy jeszcze trzecie dziecko płacze, ale los nie sprzyja. Dlaczego dobrzy mężczyźni tak odchodzą? rozpacza, zostając wdową z dwójką dzieci.

Początkowo cierpi przez całe dni, płacze i wspomina Zbigniewa. Musi jednak iść dalej, bo ma dzieci.

Nie mam już nikogo oprócz siebie, muszę przetrwać tę próbę, nie poddawać się, inni żyją przekonuje samą siebie.

Pracuje na dwóch etatach, by dzieci nic nie brakowało, a rodzice pomagają. Stopniowo odzyskuje formę, wygląda dobrze. Mężczyźni zaczynają podchodzić, proponując znajomość i małżeństwo, ale Jadwiga nie chce myśleć o tym, dopóki dzieci nie dorosną.

A co jeśli dzieci nie zaakceptują obcego, a on nie będzie dla nich ojcem, a może ich skrzywdzi? wiruje w jej głowie wiele pytań, więc nie podejmuje decyzji. Poczekam, aż dzieci dorosną.

Dzieci dorastają, syn kończy studia, córka studiuje w kolegium, oboje zakładają rodziny, a Jadwiga ma już dwóch wnuków. Ma czterdzieści osiem lat. Weekendy odwiedzają ją dzieci i wnuki. Pewnego dnia syn mówi:

Mamo, wciąż jesteś piękna i młoda, nie żyj sama, znajdź dobrego mężczyznę i wyjdź za mąż. Nie chcemy, żebyś była samotna.

Synku, myślałam o tym, ale nie wiem, czy znajdę kogoś takiego jak Zbigniew. Odmawiam mężczyznom, bo większość pije, kłóci się, nie pracuje. Mam dom i pracę, a wszystko wokół się rozpada. Przynajmniej jesteś zręczny odpowiada.

Sąsiadka przedstawia Jadwigę swojemu znajomemu z sąsiedniej wsi, wdowcowi Grzegorzowi, który ma dorosłe dzieci. Grzegorz przyjeżdża samochodem, przynosząc przysmaki.

Jadwiga przyjmuje go serdecznie, piecze ciasta, nakrywa stół. Stawia butelkę wina, które przyniósł syn, choć sąsiadka twierdzi, że Grzegorz nie pije, on od razu wlewa do kieliszków.

O, jakie masz dobre wino, Jadwigo, skąd je masz? mówi, po kilku kieliszkach.

Syn przyniósł odpowiada szczerze, zauważając, że oczy Grzegorza się lekko rozświetlają.

Rozmowa się rozluźnia:

No więc, Jadwigo mówi po kilku kieliszkach, zamieszkaj ze mną. Mój dom też jest dobry, nie zostawię go. Tam spędziłem pół życia, a dalej będę. Przenieś się jutro, a dom sprzedamy, po co ci ten budynek?

Grzegorzu, mam dzieci, a ten dom należy do nich. Zbudował go ich ojciec odpowiada Jadwiga.

Co więc przyjdziesz do mnie z pustymi rękami? pyta rozgniewany.

Jadwiga wstaje i mówi:

Grzegorzu, nie będzie z nami życia. Idź do domu, bo się nie dogadamy.

Co ty, Jadwigo, znamy się dopiero dwie godziny, a już mówisz, że się nie dogadamy? pyta Grzegorz.

Nie potrzebuję już nikogo, wszystko rozumiem.

Wypędza Grzegorza, nie przejmuje się, jak jedzie do wsi, wypił wino, a ona zamyka drzwi na klucz.

W tym domu nie będzie już żadnego mężczyzny. Będę sama, choć może być nudno i ciężko, ale nie potrzebuję kolejnych mężów mówi na głos, a potem się śmieje.

Ech, Jadwigo, nie myśl o mężczyznach, nie ma już takich jak Zbigniew. Będę żyła sama dla dzieci i wnuków. Samotność nie upiększa życia, ale i z kimś nie chcę, więc rozważam: samotność czy Życie jednak trwa.