Nie ma z kim nawet porozmawiać. Opowiadanie – Mamo, co Ty opowiadasz? Jak to nie masz z kim pogadać? Przecież dzwonię do Ciebie dwa razy dziennie – westchnęła zmęczona córka. – Nie, Sylwuniu, nie o to chodzi – zasmuciła się pani Nina, – po prostu nie mam już przyjaciół ani znajomych w swoim wieku. Z mojego pokolenia. – Mamo, nie przesadzaj. Przecież masz swoją szkolną przyjaciółkę Irkę. I ogólnie jesteś bardzo nowoczesna, młodziej wyglądasz niż wszystkie moje koleżanki! No mamusiu, czemu tak mówisz? – zdenerwowała się córka. – Przecież wiesz, że Irka ma astmę, ciężko jej rozmawiać przez telefon, od razu kaszle. A mieszka na drugim końcu Warszawy. Wiecie, kiedyś przyjaźniłyśmy się we trójkę, pamiętasz? Ale Marysi już dawno nie ma. Wczoraj przyszła do mnie pani Teresa z sąsiedztwa. Zaproponowałam herbatę, przyniosła świeżo pieczone drożdżówki dla swoich wnuków, opowiadała o dzieciach, wnukach… Ale ona jest młodsza ode mnie o piętnaście lat, inne czasy, inne wspomnienia z dzieciństwa, szkoły. A ja tak bardzo chciałabym porozmawiać z kimś z mojego pokolenia – Nina wszystko to mówiła do córki, wiedząc, że Sylwia jej nie zrozumie. Jest jeszcze młoda. Jej czas dopiero się zaczyna, jest tuż za oknem, nie da się tęsknić za wspomnieniami. Sylwia jest dobra, troskliwa, to nie o nią chodzi. – Mamo, na wtorek mam bilety na wieczór piosenki poetyckiej, sama chciałaś pójść, pamiętasz? I koniec narzekania, włóż swoją bordową sukienkę, wyglądasz w niej cudnie! – No dobrze, Sylwuś, wszystko dobrze, nie wiem co mnie naszło, dobranoc, zadzwonimy jutro. Połóż się spać wcześniej, bo się nie wysypiasz – zmieniła temat Nina. – Tak mamo, pa, dobranoc – i Sylwia rozłączyła się. Pani Nina patrzyła w okno na migoczące wieczorne światła… Matura, też wiosna. Tyle planów. To przecież było tak niedawno. Irka podkochiwała się w Jarku Malinowskim z klasy. A Jarek… on lubił ją, Ninę. Dzwonił do niej na stacjonarny, zapraszał na spacer. Ale ona traktowała go tylko jak kolegę, nie chciała go oszukiwać. Potem Jarek poszedł do wojska. Wrócił, ożenił się. Mieszkał w starym bloku Irki. I miał wtedy… taki numer telefonu… Nina wykręciła zapamiętany przez lata numer. Sygnał rozległ się dopiero po chwili, po czym ktoś podniósł słuchawkę. Słychać było jakieś szmery, aż w końcu cichy męski głos powiedział: – Słucham, kto mówi? Może za późno? Po co ja do niego dzwonię? Może Jarek już mnie nie pamięta, a może to w ogóle nie on? – Dobry wieczór – odpowiedziała zachrypnięta z emocji Nina. Znów jakieś szumy w słuchawce, aż w końcu padło zdumione: – Nina? Naprawdę Ty? Wiedziałem, że zawsze poznam Twój głos. Jak mnie odnalazłaś? Przecież ja tu przypadkiem… – Jarek, poznałeś mnie! – popłynęła fala wspomnień. Już od dawna nikt nie mówił do niej po imieniu, zawsze „mama”, „babcia”, „pani Nino”. No, może tylko Irka. A takie zwyczajne „Nino” – brzmiało cudownie, wiosennie, jakby nie minęły te wszystkie lata. – Nina, jak się masz? Tak się cieszę, że Cię słyszę – na te słowa bardzo czekała, bała się, że jej nie pozna, albo wyda się jej telefon dziwny. – A pamiętasz maturę? Jak razem z Wackiem was z Irką pływaliśmy łódką? Otarł sobie ręce wiosłami, pamiętasz? Potem na bulwarze jedliśmy lody, grała muzyka… – Jarek mówił cicho, sennie. – Pewnie, że pamiętam – Nina roześmiała się szczęśliwie – a jak z całą klasą nocowaliśmy w lesie? Żarcia nie mogliśmy otworzyć, a byliśmy potwornie głodni! – No właśnie – powtórzył jej śmiech Jarek – a Wacek w końcu otworzył konserwy, potem śpiewaliśmy przy ognisku… pamiętasz? Przez Ciebie zacząłem się uczyć gry na gitarze. – Nauczyłeś się? – głos Niny aż brzmiał młodo od tych wspomnień. Jarek jakby ożywił ich wspólne młode lata, wspominając coraz to nowe szczegóły. – A jak Ty teraz? – spytał Jarek i od razu dodał: – Zresztą po głosie słychać, że jesteś szczęśliwa. Dzieci, wnuki, co? I dalej piszesz wiersze? Pamiętam! „Rozpłynąć się w nocy i obudzić się rano!” Jak zawsze pełna życia! Z Tobą dusza się grzeje! Dobrze Twoim bliskim – taka mama i babcia to skarb. – Oj, Jarek, przesadzasz! Moje lata już minęły… Przerwał jej: – Przestań, bije od Ciebie tyle energii, aż mi się słuchawka rozgrzała! Żartuję. Nie wierzę, że straciłaś radość życia – to do Ciebie niepodobne. Twoje lata się nie skończyły. Świat wciąż czeka na Ciebie, Nino! Słońce świeci dla Ciebie. I chmurki po niebie mkną dla Ciebie. I ptaki śpiewają dla Ciebie! – No Ty zawsze romantyk, Jarek… a Ty sam, co u Ciebie? Cały czas mówię tylko o sobie…. – ale w słuchawce nagle zaświstało i połączenie się urwało. Nina posiedziała jeszcze chwilę z telefonem w ręku, może oddzwonić, ale już późno, głupio. Następnym razem. Jak dobrze się z Jarkiem rozmawiało, ileż wspomnień… Gwałtowny dzwonek przerwał jej myśli. Wnuczka. – Tak, Dasiu, cześć, nie śpię. Co mama powiedziała? Nie, mam świetny nastrój. Idziemy z mamą na koncert. Wpadniesz jutro? Super, czekam, pa. Nina poszła spać w doskonałym nastroju. Tyle planów w głowie! Zasypiając układała kolejne wersy wierszy… Rano postanowiła odwiedzić Irkę. Kilka przystanków tramwajem — przecież jeszcze nie jest starą ramotą. Irka ucieszyła się: – No, wreszcie! Mówiłaś, że przyjdziesz. O, kupiłaś tort brzoskwiniowy? Mój ulubiony! No gadaj, co u Ciebie? – Irka się zakaszlała i przyłożyła rękę do piersi, ale zaraz machnęła dłonią. – Spoko, nowy inhalator, jest lepiej. Chodź na herbatę. Ninka, coś Ty taka odmłodzona? Wykrztuś się, o co chodzi? – Sama nie wiem, piąta młodość, wyobraź sobie – zaczęła kroić tort Nina – wczoraj przez przypadek zadzwoniłam do Jarka Malinowskiego. No wiesz, Twoja miłość z maturalnej? Zaczął tak wspominać… już o wielu rzeczach zapomniałam! Ty czemu milczysz, Irka, coś nie tak? Irka siedziała blada i patrzyła na przyjaciółkę. Aż wyszeptała: – Ninka, nie wiedziałaś, że Jarka już od roku nie ma? I nawet nie mieszkał już tam, wyprowadził się dawno temu… – Niemożliwe! To z kim rozmawiałam? Przecież wspominał nasze młode lata! Miałam podły humor, a po rozmowie poczułam, że życie trwa… Że jeszcze mam siłę i radość… Jak to możliwe? – Nina nie wierzyła. – Słyszałam jego głos, mówił: „Słońce świeci dla Ciebie. I chmurki po niebie mkną dla Ciebie. I ptaki śpiewają dla Ciebie!” Irka pokręciła głową, wątpiąc w opowieść przyjaciółki. W końcu jednak powiedziała: – Nina, nie wiem jak to się stało, ale to chyba naprawdę był on. To jego słowa, taki był. Myślę, że chciał Cię wesprzeć… stamtąd. I chyba mu się to udało. Dawno nie widziałam Cię takiej radosnej. Kiedyś ktoś pozbiera Twoje roztrzaskane serce na kawałki. I wtedy zrozumiesz, że… jesteś po prostu szczęśliwa.

Nie mam nawet z kim porozmawiać.

– Mamo, co ty mówisz? Jak to nie masz z kim pogadać? Przecież dzwonię do ciebie dwa razy dziennie! powiedziała zmęczonym głosem córka.

– Ależ nie, Gosiaczku, nie o to mi chodzi… westchnęła smutno pani Nina Nowak po prostu nie mam już przyjaciół ani znajomych z mojego pokolenia. Z mojego czasu.

– Mamo, nie przesadzaj. Przecież masz szkołową koleżankę Irenę. I w ogóle, jesteś bardzo nowoczesna i wyglądasz dużo młodziej. No mamo, co cię dzisiaj napadło? zmartwiła się córka.

– Wiesz przecież, że Irena ma astmę, nie może rozmawiać przez telefon, bo od razu zaczyna kaszleć. A mieszka na drugim końcu Poznania. Kiedyś byłyśmy we trzy z Marzeną nierozłączne, pamiętasz? Opowiadałam ci. A Marzeny już od lat nie ma… Wczoraj wpadła do mnie sąsiadka pani Teresa. Zaproponowałam herbatę, to przyniosła swoje domowe drożdżówki miała dla wnuków. Opowiadała o dzieciach, o wnukach, mamy tematy, ale Teresa jest ode mnie co najmniej piętnaście lat młodsza. Jej wspomnienia z dzieciństwa, ze szkoły to zupełnie inny świat.

Mnie brakuje kogoś z moich lat Z kim mogłabym powspominać dzieciństwo, młodość, rozumiesz? mówiłam to wszystko Gosi, choć czułam, że mnie nie pojmie. Jest młoda, jej czas trwa, jeszcze nie tęskni za wspomnieniami. Gośka jest kochana i troskliwa nie w niej problem.

– Mamo, mam na wtorek bilety na wieczór pieśni. Pamiętasz, chciałaś pójść? I nie smuć się, załóż swoją bordową sukienkę, wyglądasz w niej prześlicznie!

– Dobrze, Gosiaku, wszystko w porządku, sama nie wiem, co mnie naszło. Dobranoc, zadzwonimy jutro. Idź spać wcześniej, bo cały czas jesteś niewyspana zmieniłam temat.

– Dobranoc, mamo odpowiedziała Gosia i połączenie się zakończyło.

Patrzyłam w okno na migoczące światła wieczornego miasta…

Liceum, dziesiąta klasa, też była wiosna. Miałyśmy tyle planów. Jakby to było wczoraj. Moja koleżanka Irena podkochiwała się w Szymku Maliszewskim z naszej klasy. Ale Szymek interesował się mną, Niną. Wieczorami dzwonił do mnie na stacjonarny, namawiał na spacer. Ale ja traktowałam go tylko jak przyjaciela, nie chciałam dawać złudnych nadziei.

Potem Szymek poszedł do wojska. Wrócił, ożenił się. Zamieszkał w dawnym domu Ireny. Miał jeszcze wtedy ten sam stacjonarny telefon. Numer… Przypomniałam sobie cyfry, wykręciłam. Sygnał pojawił się dopiero po chwili, po drugiej stronie usłyszałam jakieś szmery, nagle odezwał się cichy, męski głos:

– Halo, słucham?

Czy nie jest za późno? Po co dzwoniłam? Może Szymek już mnie nie pamięta, może to nawet nie on?

– Dobry wieczór mój głos był trochę zachrypnięty od wzruszenia.

W słuchawce znowu coś zaszumiało, a potem nagle usłyszałam zaskoczone:

– Nina? To naprawdę ty? No jasne, że ty! Poznałbym ten twój głos wszędzie Jak mnie znalazłaś? Ja tu przypadkiem

– Szymek, poznajesz! poczułam falę radosnych wspomnień. Tak dawno nikt nie mówił do mnie po imieniu zawsze mama, babcia, albo pani Nowak. No, czasami Irena.

A samo „Nina” brzmiało świeżo, wiosennie, jakby nie było tych wszystkich minionych lat.

– Nina, jak się trzymasz? Ale się cieszę, że cię słyszę na te słowa zrobiło mi się cieplej na sercu. Bałam się, że albo mnie nie zapamięta, albo pojawię się nie w porę.

– Pamiętasz dziesiątą klasę? Jak z Witkiem Wasilewskim wiosłowaliśmy, by was z Irką przewieźć łódką nad Wartą? Witek aż sobie ręce obtarł i chował przed nami, a potem jedliśmy lody na promenadzie… Grała wtedy ta muzyka głos Szymka brzmiał cicho, prawie szeptem.

– Pamiętam, jasne, że pamiętam roześmiałam się szczęśliwie a nasz klasowy wypad do lasu na nocowanie? Jak nie mogliśmy otworzyć puszki z konserwą, a jedzenia brakło!

– No jasne dołączył do śmiechu Szymek a Witek w końcu otworzył, a potem przy ognisku śpiewaliśmy piosenki z akompaniamentem na gitarze. Po tamtym wyjeździe postanowiłem nauczyć się grać

– I jak, nauczyłeś się? znowu poczułam w sobie tyle młodości, tyle dawnej energii. Szymek wydobywał z mojej pamięci wspólne szczegóły, nawet te, które już dawno mi umknęły.

– A jak ty teraz? zapytał, po chwili sam odpowiedział a zresztą, po głosie słychać, że jesteś szczęśliwa. Masz dzieci, wnuki, prawda? I dalej piszesz wiersze? Pamiętam! „Rozpłynąć się w nocy, odrodzić się nad ranem”. Wzruszające!

Zawsze byłaś jak promień słońca! Przy tobie każda dusza się ogrzeje, nikt nie zmarznie. Twoi bliscy mają szczęście, taka mama i babcia to prawdziwy skarb.

– Daj spokój, Szymek, naprawdę. Moje najlepsze lata już przeminęły…

A on przerwał:

– Przestań! Czuję od ciebie taką energię, słuchawka aż gorąca! Żartuję, oczywiście. Ale nie wierzę, że utraciłaś smak życia. To nie na ciebie podobne. Twoje lata się nie skończyły, Nina. Ciesz się każdą chwilą, słońce świeci dla ciebie.

I wiaterek przesuwa chmurki po niebie dla ciebie.

I ptaki śpiewają właśnie dla ciebie!

– Szymek, ty się nie zmieniłeś, zawsze romantyk! A co u ciebie? Bo tylko o mnie rozmawiamy ale nagle w słuchawce zaszumiało, coś puknęło i połączenie się urwało.

Posiedziałam jeszcze chwilę z telefonem w ręku, chciałam oddzwonić, ale uznałam, że już za późno. Innym razem

Jak dobrze mi się rozmawiało z Szymkiem, ile wspomnień wróciło Usłyszałam dzwonek. Wnuczka.

– Dzień dobry, Polu, nie śpię jeszcze. Co mama mówiła? Tak, mam dobry humor. Idę z mamą na koncert. Zajrzyj jutro? Super. Do zobaczenia, pa.

W doskonałym nastroju położyłam się spać. Tyle miałam planów! Zasypiając, układałam w głowie nowe wersy

Rano zdecydowałam odwiedzić Irenę. Kilka przystanków tramwajem, w końcu nie jestem jeszcze taka stara.

Irena ucieszyła się ogromnie:

– No wreszcie! Ile obiecywałaś. Kupiłaś torcik abrikotyn mój ulubiony! Opowiadaj aż się zakasłała, ale zaraz machnęła ręką:

– Już dobrze, nowy inhalator, czuję się lepiej. Chodź na herbatę. Ninko, jakoś młodziej wyglądasz dzisiaj. Co się stało?

– Sama nie wiem, chyba piąta młodość! zaczęłam kroić ciasto. Wczoraj przez przypadek zadzwoniłam do Szymka Maliszewskiego. No pamiętasz, twoja miłość z liceum? Zaczął tyle wspominać, aż sama zapomniałam o niektórych rzeczach. I czemu milczysz, Ira, znowu kaszel?

Irena pobladła, patrzyła na mnie w milczeniu, wreszcie wyszeptała:

– Ninka nie wiedziałaś, że Szymka już od roku nie ma wśród nas? A mieszkał przecież w innej dzielnicy, z tego starego mieszkania wyprowadził się dawno.

– Naprawdę? Jak to możliwe?! Z kim więc rozmawiałam? Wszystko pamiętał, nawet najdrobniejsze szczegóły naszej młodości. Przecież ten telefon poprawił mi humor tak, jak nie umiałam od dawna! Poczułam, że życie trwa dalej Jeszcze nie wszystko we mnie wygasło Jak to możliwe? nie mogłam pojąć, że Szymka już nie ma.

– Przecież to był jego głos, słyszałam go wyraźnie. Na koniec powiedział mi: Słońce świeci dla ciebie. I wiatr pędzi chmury po niebie dla ciebie. I ptaki śpiewają dla ciebie”.

Irena pokręciła głową, widać nie do końca wierząc w moją opowieść, nagle jednak powiedziała:

– Ninko nie wiem jak to się stało, ale chyba rzeczywiście z tobą rozmawiał. Jego słowa, jego sposób mówienia. Szymek bardzo cię lubił. Widocznie chciał cię wesprzeć stamtąd. I wiesz co? Chyba mu się to udało. Dawno cię takiej radosnej nie widziałam.

Czasem ktoś potrafi poskładać twoje poranione serce i przypomnisz sobie, że jesteś po prostu szczęśliwa…