Nie ma winnych, czyli tak układają się gwiazdy

Nikt nie winien, czyli Tak się gwiazdy złożyły

Krzysztof przytrzymał drzwi restauracji, przepuszczając żonę przodem. Drzwi za nimi zamknęły się płynnie, tłumiąc rytm muzyki i gwar pijanych głosów. W oddali migotała nierówna smuga miejskich świateł, przez ciemność ciągnęła się do niej kręta nić latarni.

— Jesteś blady… Może jednak weźmiemy taksówkę? — spytała Ania.

— Nie trzeba, sami dojedziemy. Po prostu duszno tam, w sali. Zaraz ochłonę i pojedziemy. — Krzysztof objął żonę.

— Ale piłeś… — nie ustępowała Ania.

— Ledwie łyknąłem, i to na samym początku wieczoru. Już wywietrzało. Poza tym nocą mało samochodów. Nie martw się — uspokoił ją Krzysztof.

— Mama dzwoniła. Kacper nie kładzie się spać bez nas, czeka — westchnęła Ania. — Jestem zmęczona.

— To może jedźmy? Pół godziny i będziemy w domu. — Krzysztof wyjął z kieszeni marynarki kluczyki, nacisnął przycisk pilota.

Głęboko na parkingu ich „Skoda” odpowiedziała sygnałem i mrugnęła kilka razy światłami.

Krzysztof wyjechał z parkingu modnej podmiejskiej restauracji i pewnie skierował samochód w stronę miasta. Na sąsiednim siedzeniu Ania wyciągnęła zmęczone nogi, oparła głowę o zagłówek — już nie musiała dbać o fryzurę.

— Dobrą Paweł miał wesele, prawda? Ale nasze było lepsze — powiedział Krzysztof, spoglądając w lusterko na oddalające się światła restauracji.

— Szczerze mówiąc, słabo je pamiętam — odparła Ania, przymykając zmęczone oczy.

— Ja też.

— Własnego wesela nikt nie pamięta. Może dlatego wydaje się lepsze niż inne.

— Masz rację — uśmiechnął się Krzysztof.

— Myślę, że mama powinna zostać u nas na noc. Zanim dojedziemy, zanim zawieziesz ją do domu… — Ania ziewnęła.

— Oczywiście, niech zostanie. Ja też ledwie zipię.

— Mówiłam, żeby wziąć taksówkę. Nigdy mnie nie słuchasz — cicho powiedziała Ania.

— Za późno, już jedziemy. Nie chcę jutro wracać po samochód.

Ania nie odpowiedziała. Siedziała z zamkniętymi oczami, marząc, by już być w domu, przebrać się, zrzucić ciasne buty, które obtarły jej nogi, założyć miękkie kapcie, wziąć prysznic…

Gdyby otworzyła oczy, zauważyłaby, jak Krzysztof zaciśnie palce na kierownicy, wytężając wzrok w pędzącą naprzeciw jezdnię. Jego blade czoło pokryła kropla potu, oddech stał się nierówny. Ania tego nie widziała.

Krzysztof się nie przyznał, ale żałował, że siadł za kierownicę. Czul, jak serce ściska się do bólu, przepychając krew przez naczynia. Z każdym uderzeniem ból narastał, oddech przychodził z trudem. Zatrzymać się? Nie, lepiej dojechać do domu i położyć się…

Wzdłuż drogi ścianą ciemniały drzewa, a miasto drażniło, nie zbliżając się, jakby uciekało przed nim. Krzysztof dodał gazu, lecz w tej chwili ból rozdarł mu pierś, w oczach pociemniało. Huk wstrząsnął obrzeżami śpiącego miasta, lecz Krzysztof tego już nie usłyszał.

Kierowca tir-a wyskoczył z kabiny i podbiegł do zgniecionej przednim kołem „Skody”. Od razu wiedział, że kierowca nie żyje. Obok siedziała kobieta. Spróbował otworzyć drzwi — zacięły się. Wsunął rękę przez rozbite okno, szukając tętna na jej szyi. Nie miał szans — palce trzęsły mu się za bardzo.

Zadzwonił po pogotowie i czekał.

Uniewinniono go. We krwi zmarłego kierowcy znaleziono alkohol, sekcja wykazała, że zmarł na rozległy zawał jeszcze przed zderzeniem z tirem, wysyłając samochód na przeciwny pas…

Kierowca tir-a przyszedł do szpitala zapytać o tę kobietę. Przeszła dwie operacje, ale potrzebowała jeszcze jednej — wymiany zmiażdżonego stawu biodrowego na sztuczny. W przeciwnym razie nie będzie chodzić, zostanie kaleką. Lecz na sztuczny staw potrzebne były pieniądze.

***

— Jakub, nareszcie jesteś. Znalazłam świetne mieszkanie. Wszystko, jak marzyliśmy: piąte piętro, winda towarowa, dom w centrum, układ super. Oczywiście trzeba remont, ale mocno zbiłam cenę. Jutro pojedziemy obejrzeć. Ile mamy na koncie? Jeśli nie brałeś, to powinno starczyć — szczebiotała radośnie Zosia, gdy Jakub rozbierał się, myjąc ręce w łazience.

Zosia stanęła mu na drodze, próbując nawiązać kontakt wzrokowy.

— Czekaj, Zosiu — Jakub odsunął ją lekko i wyszedł z łazienki.

— Na co czekać? Takie mieszkanie szybko zniknie. Namówiłam właściciela, żeby nikomu więcej nie pokazywał. Nie mogłam się do ciebie dodzwonić — wyłączyłeś telefon. — Zosia krok w krok szła za mężem.

— Kiedy prowadzę, nie odbieram, wiesz o tym. — Jakub usiadł za kuchennym stołem. — Daj lepiej jeść — powiedział zmęczonym głosem, unikając jej wzroku.

Zosia wyjęła talerz ze zlewu, otworzyła patelnię i zastygła nad nią z łyżką w dłoni.

— Co, zmieniłeś zdanie co do kupna mieszkania? — Obróciła się gwałtownie do niego. — Może masz inne plany? Rzuciłeś dobrze płatną pracę, zostałeś taksówkarzem za grosze… Masz inną kobietę? Dlaczego milczysz?

— Nie mów głupstw. Nikogo nie mam. Pieniędzy też nie — cicho dodał Jakub.

— Jak? — Zosia usiadła na krześle z pustym talerzem i łyżką, wpatrując się w męża. — Gdzie one są? Kupiłeś kochance mieszkanie?

— Przestań! — Jakub podniósł na nią głos. — Oddałem je tej kobiecie, a właściwie do szpitala, żeby miała operację.

— Tej, której mąż zginął w wypadku? Ale ty co do tego? Przecież cię uniewinnili. Nie rozumiem.

— Ja nie jestem winny. On nie był winny. Po prostu znaleźliśmy się w złym miejscu o złej porze. Mąż zginął, ona została kaleką, a ma syna…

— Więc jej współczułeś. A mnie nie żal? A nas? Całe życie odkładaliśmy,Lata później, gdy Jakub i Zosia spotkali się znowu w małej kawiarence przy Rynku, zrozumieli, że czas goi rany, ale tylko wtedy, gdy pozwolimy sobie wybaczyć.