Nie ma swojego faceta, więc rzuciła się na cudzy? Przyjaciółka? Żeby twoje nogi więcej nie przekroczyły mojego progu, – z furią wykrzyknęła…

– Własnego faceta nie masz, to się rzucasz na cudzego? Przyjaciółka, nie ma co. Żebym twojej nogi więcej w moim domu nie widziała! – ze złością powiedziała Asia.

Wychodzić z autobusu nie miała ochoty. Kasia mieszkała na nowym osiedlu, gdzie komunikacja miejska jeszcze nie docierała. Od przystanku do domu było daleko, a do tego taka pogoda. No cóż, przy okazji wstąpi do sklepu. Obiecywali, że w sąsiednim bloku otworzą market, ale kiedy to nastąpi? Trzeba będzie zapłacić za wczorajsze lenistwo – lodówka była prawie pusta.

Kasia wysiadła i nie zdążyła zrobić dwóch kroków, gdy podmuch wiatru zerwał jej kaptur, wrzucając w twarz kosmyk włosów wraz z garścią kłującego śniegu. Wiatr zdawał się wiać z każdej strony naraz, uparcie próbując zasypać jej oczy.

Naciągnęła kaptur niżej na czoło, szła przytrzymując go pod brodą, zgarbiona jak staruszka. Tuż przed sklepem omal nie ruszyła biegiem – tak bardzo chciała schronić się przed wiatrem.

W końcu za nią zatrzasnęły się drzwi i Kasia znalazła się w względnej ciszy sklepu. Odsunęła kaptur, potrząsnęła głową, prostując zmierzwione włosy. Wzięła koszyk i ruszyła między półkami, biorąc tylko to, co najpotrzebniejsze, żeby zmieściło się w jednej torbie. Resztę kupi jutro. W końcu przed nią jeszcze droga do domu, a jedna ręka musi być wolna, by przytrzymywać kaptur.

Zauważyła przed sobą młodą kobietę z wózkiem, za który trzymał się sześcioletni chłopiec wyglądający jak astronauta w grubym kombinezonie. Jedną ręką kobieta pchała wózek, w drugiej niosła koszyk. Szli powoli, nie dało się ich wyminąć. Kasia skręciła w inną alejkę. Wzięła butelkę mleka i ruszyła w stronę piekarni.

I znowu znalazła się za tą samą kobietą. Kasia chciała wyminąć ją bocznym przejściem, gdy z wózka wypadła mała pluszowa zabawka. Podniosła ją.

– Proszę czekać, pani coś upuściła! – zawołała.

Kobieta zatrzymała się i obejrzała.

– Proszę… – Kasia podała zabawkę i nagle poznała w niej swoją dawną koleżankę ze szkoły. – Asia! – wykrzyknęła radośnie.

– Kasia! – ucieszyła się Joanna.

– Idę i myślę, jaka desperatka w taką pogodę zabiera dzieci do sklepu – powiedziała Kasia.

– Mieszkamy w tym samym bloku. Wpadłam, bo skończyło się mleko i kasza manna. Chciałam szybko skoczyć sama, ale Zosia zaczęła marudzić, a Jasiek sobie z nią nie radzi. No i trzeba było iść wszystkim.

Na języku Kasi zawisło pytanie o męża, ale w porę się powstrzymała. Nie wypada od razu wypytywać. Pewnie jeszcze w pracy.

Spojrzała na chłopca. Obojętnie wpatrywał się w paczki z ciasteczkami.

– Mój pomocnik – z dumą powiedziała Asia.

– Ile ma lat?

– Sześć. We wrześniu Jasiek idzie do szkoły.

– Chodźmy już, chcę dokończyć bajkę – niecierpliwie powiedział chłopiec.

– Zaraz idziemy – stanowczo odparła Asia. – Wybacz, Kasia, widzisz, nie należę do siebie. Słuchaj, zapisz mój adres i numer.

Kasia pośpiesznie wyjęła telefon.

– Zadzwoń, pogadamy. Dzieci zwykle śpią od dziesiątej – powiedziała Asia, kierując się do kasy.

– Czekaj, a zabawka? – zawołała za nią Kasia.

Asia coś szepnęła synowi. Jasiek podbiegł, zabrał różowego królika i wrócił do mamy. Asia skinęła Kasi głową i poszła dalej, napominając syna, że nie podziękował.

„No proszę, nigdy bym nie pomyślała, że Asia będzie miała dwoje dzieci. Jak ona sobie radzi? Ja bym nie odważyła się wyjść z dziećmi w taką zamieć” – myślała Kasia, stojąc w kolejce.

„Dlatego nie masz ani męża, ani dzieci” – szepnął jej wewnętrzny głos.

W domu Kasia usmażyła jajecznicę. Nie miała ochoty na większe gotowanie, a i pora była późna. Czekając, aż zagotuje się woda w czajniku, rozglądała się po nowej kuchni. Kupiła mieszkanie pół roku temu i bardzo się tym chwaliła.

W pokoju stały tylko szafa, telewizor i kanapa, przez co wyglądał pustko i nieprzytulnie. Ale kuchnię urządziła od razu. To tu spędzała większość czasu. Teraz wpadała tylko, by szybko coś przygotować i jeść przed telewizorem. Ale kiedyś będzie miała rodzinę, męża, dzieci. I stanie się taką samą „królową domowego ogniska” jak Asia. Kasia westchnęła.

W matowej powierzchni szafek odbijało się światło żyrandola. Czajnik zagwizdał, Kasia zerwała się, by go wyłączyć. Po kolacji zaniosła naczynia do zlewu. Stała przy oknie, patrząc na migające w ciemności światła samochodów, przypominające świąteczne lampki. W oknach sąsiednich bloków świeciły się prostokąty. Ludzie siedzieli razem przy stole, jedli, rozmawiali. Może ktoś też teraz patrzy przez okno i myśli to samo.

Przypomniała sobie Asię. Pewnie nie ma czasu na takie stanie przy oknie. Dwoje dzieci. A zawsze mówiła, że będzie miała tylko jedno albo żadnego.

– Nie zamierzam marnować najlepszych lat na niewdzięczne dzieci, które wyrosną, odejdą, a ja zostanę sama na starość. Nie, będę żyć pełnią życia. Niech inni rodzą – mawiała w liceum Asia.

Kasia wtedy się sprzeciwiła, mówiąc, że dzieci to nasza kontynuacja, sens życia.

– No to sobie ródź na zdrowie – odpowiedziała Asia.

Kasia mieszkała tylko z mamą. Zmarła rok temu. Ojciec był gdzieś daleko, miał nową rodzinę. Gdyby miała rodzeństwo, nie byłoby tak samotnie. Tak, każdy marzy o tym, czego nie ma.

Kasia miała niepełną rodzinę i marzyła o bracie czy siostrze, potem o dzieciach. A została zupełnie sama. Asia miała mamę, tatę i dwóch braci. Była najstarsza. Może dlatego nie chciała dzieci – miała dość niańczenia młodszych?

Cokolwiek by sobie obiecywali, wyszło zupełnie odwrotnie. Widocznie planu, który ktoś w nas wpisał, nie da się oszukać. Kasia umyła naczynia i wróciła do pokoju. W telewizji leciał wieczorny film. Oglądała bez uwagi, cały czas myśląc o Asi, wspominając szkołę. O wpół do jedenastej zadzwoniłaKasia spojrzała przez okno na ciemną ulicę, zrozumiawszy, że czasem życie pisze najbardziej nieoczekiwane scenariusze, ale to od nas zależy, czy przyjmiemy je z pokorą, czy z buntem.