Nie ma nic gorszego na świecie…

Nie ma nic straszniejszego na świecie…

– No cóż, u Mikołaja wszystko w porządku. Wypisuję go do przedszkola. – Lekarka podała Ewie zaświadczenie. – Nie choruj więcej, Mikołaju.

Chłopiec skinął głową i spojrzał na mamę.

– Chodźmy. – Ewa wzięła syna za rękę, a w drzwiach odwróciła się. – Do widzenia.

– Do widzenia – powtórzył za nią Mikołaj.

W korytarzu Ewa posadziła syna na krześle i poszła do szatni po kurtkę. Mikołaj wesoło przebierał nogami i z ciekawością przyglądał się innym dzieciom. Gdy się ubrali, Ewa zawiązała syna szalik.

– Jutro do przedszkola. Tęskniłeś? – zapytała.

– Oczywiście! – uradował się chłopiec.

Wyszli z przychodni dziecięcej i skierowali się przez zasypaną śniegiem ulicę w stronę przystanku.

– Mamo! No mamo… – Mikołaj szarpnął zamyśloną Ewę za rękę.

– Co? – oderwała się od myśli, że jutro wreszcie wróci do pracy, że życie znów wejdzie na swoje tory.

Podążyła wzrokiem za synem i zobaczyła kobietę z otwartym wózkiem. Siedział w nim chłopiec w wieku Mikołaja, z otwartą buzią, z której ściekała ślina, i pustym spojrzeniem.

Ewa natychmiast odwróciła wzrok.

– Mamo, dlaczego ten chłopiec jedzie w wózku? Przecież jest duży – spokojnie zapytał Mikołaj.

– Jest chory – odparła.

– Ale mnie nie woziłaś w wózku, jak chorowałem – nie dawał za.

– Chodźmy szybciej. On jest inaczej chory. – Ewa spojrzała na oddalającą się kobietę z wózkiem i pociągnęła syna na przystanek.

Po narodzinach Mikołaja nie mogła patrzeć na chore dzieci, mimowolnie przenosząc ich sytuację na siebie. Żal ścisnął jej serce. Na matki patrzyła ze współczuciem. Zazdrosciła im, że same zajmują się chorymi dziećmi. Mężowie najczęściej nie wytrzymywali i odchodzili. Dobrze, jeśli miały obok krewnych.

A czy ona dałaby radę? Wzięłaby na siebie ten ciężar? Czy może zostawiłaby dziecko w szpitalu? Swojego Mikołaja? Nie, nigdy. Nawet myśleć o takim wyborze było przerażające.

Jechali autobusem do domu, a Ewa przypominała sobie…

***

Była sympatyczną i wesołą dziewczyną. Spotykała się z chłopakami, ale nie śpieszyła się z małżeństwem, a już o dzieciach nie myślała w ogóle. Ale czas płynął, koleżanki powychodziły za mąż, niektóre nawet nie raz, a u niektórych dzieci chodziły już do szkoły. Rodzina i znajomi pytali, czy nie wyszła za mąż, i robili zdziwione miny, słysząc odpowiedź.

Z czasem i ona zapragnęła rodziny, dzieci. Zrozumiała, że jest gotowa prać i gotować dla ukochanego męża, bawić się z malcem, spacerować z wózkiem wśród innych matek. Ale ci mężczyźni, którzy jej się podobali, byli żonaci lub, mając za sobą nieudane małżeństwo, nie śpieszyli się do nowych związków. A ci, którym podobała się ona, nie podobA gdy Mikołaj ścisnął jej dłoń i powiedział: „Kocham cię, mamo”, Ewa zrozumiała, że żaden strach ani trud nie są warte porównania z tym jednym szczerym wyznaniem.