Nie ma już z kim porozmawiać. Opowiadanie – Mamo, co Ty opowiadasz? Jak to nie masz z kim porozmawiać? Przecież dzwonię do Ciebie dwa razy dziennie – zapytała zmęczona córka. – Nie o to mi chodzi, Swetuniu – westchnęła smutno Nina Antoniowna – po prostu nie mam już przyjaciół ani znajomych w moim wieku. Z mojego świata. – Mamo, nie mów głupstw. Masz przecież szkolną przyjaciółkę Irinę. W ogóle jesteś bardzo nowoczesna i wyglądasz dużo młodziej niż jesteś! No mamo, nie przesadzaj… – zmartwiła się córka. – Wiesz przecież, że Irena ma astmę, nie może rozmawiać przez telefon, od razu zaczyna kaszleć. A mieszka daleko, na drugim końcu miasta. Przyjaźniłyśmy się we trzy, pamiętasz, jak Ci opowiadałam. A Marinki już dawno nie ma. Wczoraj zajrzała do mnie Zosia z sąsiedniego mieszkania. Zaproponowałam herbatę, jest miłą kobietą, często mnie odwiedza. Przyniosła jeszcze bułeczki, które piekła dla swoich. Opowiedziała o dzieciach, o wnuczkach. Ma wnuki, choć jest ode mnie o piętnaście lat młodsza. Ale jej wspomnienia są zupełnie inne – dzieciństwo, szkoła. A ja tak bym chciała pogadać z rówieśnikami, z kimś takim, jak ja – Nina Antoniowna wyznała to córce, choć wiedziała, że ta jej nie zrozumie. Jest wciąż młoda. Jej czas wciąż trwa, czeka za oknem. Jeszcze nie tęskni do wspomnień. Swieta jest cudowna, troskliwa – to nie o nią chodzi. – Mamo, mam bilety na wtorek, na wieczór romansów. Pamiętasz, jak chciałaś pójść? I wyjdź wreszcie z tego dołka! Ubierz swoją bordową sukienkę, wyglądasz w niej prześlicznie! – Dobrze, Swetuniu, wszystko w porządku. To ja tak tylko… sama nie wiem co mnie naszło. Dobranoc, jutro zadzwonię. Idź spać wcześniej, bo się nie wysypiasz – Nina Antoniowna zmieniła temat. – Tak, mamo, pa, dobranoc – i Swietlana rozłączyła się. Nina Antoniowna patrzyła przez okno na migoczące wieczorne światła… Matura, też wiosna. Tyle planów. To było tak niedawno. Jej przyjaciółka Irena podkochiwała się w Sierżku Malachowie z ich klasy. A Sierżek lubił ją, Ninę. Dzwonił do niej wieczorami, zapraszał na spacer. Ale Nina uważała go tylko za przyjaciela, nie chciała robić mu nadziei. Potem Sierżek poszedł do wojska. Wrócił, ożenił się. Mieszkał w starym bloku Ireny. A telefon miał… stacjonarny. Numer… Nina Antoniowna wykręciła numer, który jej się przypomniał. Sygnał nie poszedł od razu, potem ktoś podniósł słuchawkę. Najpierw szum, potem odezwał się cichy męski głos: – Halo, słucham. Może za późno? Po co dzwonię? Może Sierżek już nie pamięta, albo to nie on… – Dobry wieczór – głos Niny Antoniowny, drżał z emocji. W słuchawce znów coś zaszumiało, a potem usłyszała zdziwione: – Nina? To naprawdę ty? Oczywiście! Tego głosu bym nie zapomniał. Jak mnie znalazłaś? Przecież ja tu zupełnie przypadkiem… – Sierżek, poznał!, – na Ninę Antoniowną spłynęła fala radosnych wspomnień. Od dawna nikt nie mówił do niej po imieniu, wszyscy tylko „mama”, „babcia” albo „Nina Antoniowna”. No, czasem Irena. A samo „Nina” brzmiało tak cudownie, świeżo, jakby tych lat wcale nie było. – Nina, jak Ci się żyje? Tak się cieszę, że Cię słyszę – te słowa ją naprawdę ucieszyły. Bała się, że jej nie pozna lub że dzwoni nie w porę. – A pamiętasz maturę? Jak z Witkiem Wasiutą was z Irką na łódce woziłyśmy? Ręce miał całe otarte od wioseł i się chował. A potem lody na bulwarze. Muzyka grała – głos Sierżka był cichy, rozmarzony. – Pamiętam, jasne, że pamiętam – Nina zaśmiała się szczęśliwa – a klasową wycieczkę do lasu z noclegiem? Jak nie mogłyśmy otworzyć konserw, a tak chciało się jeść! – No właśnie – śmiech Sierżka – a Wacek dał radę, potem jeszcze śpiewaliśmy przy ognisku. Po tym nauczyłem się grać na gitarze. – I co, umiesz? – w głosie Niny młodzieńczy dźwięk, zalewały ją wspomnienia. Sierżek jakby przywracał ich wspólną przeszłość, dopowiadając kolejne szczegóły. – A jak Ty teraz? – zapytał, po chwili sam sobie odpowiedział – w zasadzie nie trzeba pytać, po głosie słychać, że jesteś szczęśliwa. Dzieci, wnuki? Tak? I wciąż piszesz wiersze? Pamiętam! „Rozpłynąć się w nocy, obudzić się rano!” Pełne życia! Zawsze byłaś jak słoneczko! Przy Tobie duszę można ogrzać, nikt nie zmarznie. Twoi bliscy mają szczęście – mama i babcia jak skarb. – Oj, Sierżek, chwalisz! Minęły moje czasy… Przerwał jej: – Daj spokój, od Ciebie aż bije energia, mi się słuchawka rozgrzewa! Żartuję, ale nie wierzę, że straciłaś smak życia. To nie podobne do Ciebie. Więc twoje czasy jeszcze nie minęły. Nino, żyj i ciesz się światem. Słońce świeci dla Ciebie. Wiatr goni chmurki dla Ciebie. I ptaki śpiewają dla Ciebie! – Sierżek, Ty zawsze romantyk, a jak u Ciebie? Bo ja wciąż tylko o sobie… – ale w słuchawce coś zaszumiało, kliknęło i połączenie się urwało. Nina Antoniowna siedziała chwilę z telefonem w dłoni, chciała oddzwonić, ale uznała, że późno, nie wypada. Może innym razem. Jaka była szczęśliwa po tej rozmowie… Tyle wspomnień! Głośny dzwonek przerwał jej rozmyślania. Wnuczka. – Tak, Dasieńko, cześć, nie śpię. Co mówiła mama? Nie, mam świetny humor. Idziemy z mamą na koncert. Wpadniesz jutro? Świetnie, czekam, pa. W doskonałym humorze Nina Antoniowna poszła spać. W głowie miała tyle planów! Zasypiając, układała nowe wiersze… Rano Nina postanowiła odwiedzić przyjaciółkę Irenę. Kilka przystanków tramwajem – w końcu nie jest jeszcze taka stara. Irena bardzo się ucieszyła: – No wreszcie, dawno obiecałaś! O, kupiłaś tort morelowy? Mój ulubiony! Opowiadaj – Irena zakaszlała, ale zaraz machnęła ręką: – Spokojnie, mam nowy inhalator, czuję się lepiej. Herbatka czeka. Ninka, jakaś odmieniona jesteś. Mów, co się stało? – Sama nie wiem, piąta młodość – kroiła tort Nina – wczoraj przez przypadek dodzwoniłam się do Sierżka Malachowa. Pamiętasz, Twoja miłość z matury? Jak zaczął wspominać… Aż zapomniałam o tylu rzeczach. Czemu nic nie mówisz, Ira, atak znowu? Irena zbladła, patrzyła na przyjaciółkę. Szepnęła: – Nino, nie wiedziałaś, że Sierżka nie ma już od roku? I mieszkał już gdzie indziej, nie w tej klatce. – Co Ty mówisz? Jak to? Z kim więc rozmawiałam? Znał nasze wszystkie młodzieńcze szczegóły! Przed rozmową byłam taka przybita… A gdy z nim porozmawiałam, poczułam, że życie dalej trwa, jest jeszcze siła, chęć do życia… Jak to możliwe? – Nina nie mogła uwierzyć. – Ale to był jego głos, słyszałam! Mówił tak pięknie: „Słońce świeci dla Ciebie. I wiatr goni chmury dla Ciebie. I ptaki śpiewają dla Ciebie!” Irena pokręciła głową, nie będąc pewna, że wierzyć. Potem powiedziała: – Nino, nie wiem jak, ale to chyba był właśnie on. To jego słowa, jego styl. Sierżek Cię kochał. Myślę, że chciał Ci pomóc… z tamtego świata. I, wiesz co, chyba mu się udało. Takiej radosnej i pełnej życia dawno Cię nie widziałam. Kiedyś ktoś pozbiera Twoje poranione serce na nowo. I wtedy przypomnisz sobie, że jesteś… po prostu szczęśliwa.

Mamo, co Ty pleciesz? Jak to, że nie masz z kim porozmawiać? Przecież dzwonię do Ciebie dwa razy dziennie! westchnęła zrezygnowana córka.

Ależ nie o to chodzi, Martusiu… Nina Romanówna wzdychnęła smutno. Tylko że nie zostały mi już żadne koleżanki ani znajomi w moim wieku. Tacy z tamtego czasu.

O rany, mamo, nie mów głupstw! Przecież masz szkolną przyjaciółkę, Irinę. I w ogóle, jesteś bardzo nowoczesna i wyglądasz dużo młodziej, serio. No co Ty, mamo? zaniepokoiła się córka.

Przecież wiesz, Irenkę męczy astma. Przez telefon nie pogada, bo kaszle zaraz. A mieszka daleko, na drugim końcu Warszawy. Zresztą dawniej trzymałyśmy się razem we trzy, pamiętasz jak Ci opowiadałam? A Marzenki już dawno nie ma… Wczoraj wpadła do mnie sąsiadka z naprzeciwka, Tatiana. Zaprosiłam ją na herbatkę dobra kobieta, często do mnie zachodzi. Wpadła na moment, przyniosła drożdżówki, upiekła dla swoich wnuków. Opowiadała o dzieciach, o wnukach. Też ma już wnuki, choć jest ode mnie z piętnaście lat młodsza. Ale zupełnie inne wspomnienia ma z młodości, szkoły

Tak bym chciała pogadać z kimś z mojego pokolenia mówiła Nina Romanówna do córki, ale doskonale rozumiała, że młoda jeszcze Martusia jej nie zrozumie. Jej czas jeszcze trwa, jest za oknem. Jeszcze nie ciągnie jej do wspomnień. Martusia jest świetną, troskliwą córką to nie o nią chodzi!

Mamo, ja mam bilety na wtorkowy wieczór z piosenką poetycką! Sama mówiłaś, że chciałabyś pójść. No i nie narzekaj już, załóż tę swoją bordową sukienkę, w niej wyglądasz naprawdę rewelacyjnie!

Dobrze, Martusiu, wszystko w porządku, to ja tak tylko, chyba jakaś melancholia mnie naszła Dobranoc, jutro zadzwonimy do siebie. Połóż się wcześniej spać, bo zarywasz nocki Nina Romanówna odwróciła temat.

Dobrze, mamo, dobranoc i Martusia rozłączyła się.

Nina Romanówna patrzyła przez okno na migoczące światła wieczornej Warszawy

Dziesiąta klasa, też była wtedy wiosna. Tyle planów. To było przecież niedawno… Irenie podobał się Sergiusz Malinowski z ich klasy. Ale Sergiuszowi podobała się Nina. Dzwonił wieczorami na jej stacjonarny, zapraszał na spacery. Tyle że Nina traktowała go bardziej jak kolegę po co robić nadzieję?

Potem Sergiusz poszedł do wojska. Wrócił, ożenił się, mieszkał później w starym domu Iriny. I numer telefonu miał taki sam jak dawniej Nina Romanówna wykręciła zapamiętany przez lata numer. Sygnał długo nie szedł, w końcu ktoś odebrał Najpierw jakieś szumy, a potem odezwał się cichy, męski głos:

Halo? Słucham, proszę mówić.

Może za późno, po co ja dzwonię? Może Sergiusz już mnie nie pamięta, a może to w ogóle nie on!
Dobry wieczór głos Niny Romanówny był lekko zachrypnięty ze wzruszenia.

Znów szumy w telefonie i nagle zdziwione:

Nina? To niemożliwe a jednak! Twój głos, nigdy bym go nie pomylił. Jak mnie znalazłaś? Ja tu tak przypadkiem

Serżuniu, poznałeś mnie! Na Romanównę spłynęła fala wspomnień. Tak dawno nikt nie zwracał się do niej po imieniu, tylko mamo, babciu czy pani Nino Chyba że czasem Irina.

A takie zwykłe Nina zabrzmiało tak świeżo, wiosennie, jakby nie było tych wszystkich lat.

Nina, jak się masz? Tak się cieszę, że dzwonisz autentyczny entuzjazm w głosie Sergiusza bardzo ją ucieszył. Bała się, czy w ogóle rozpozna czy będzie nie w porę.

Pamiętasz naszą klasę? Jak z Witkiem Wasiutyńskim Was z Irką na łódce woziłyśmy? Witek sobie bąble wiosłami wytarł i ukrywał ręce. A potem na bulwarze lody jedliśmy, muzyka grała… głos Sergiusza stał się zamyślony.

Pewnie, że pamiętam! Nina rozchichotała się radośnie. A nasz klasowy wyjazd do lasu z noclegiem? Jak nie umieliśmy otworzyć konserw, a głodni byliśmy jak wilki!

Rozbawił się tą wizją Sergiusz: Wacek odkręcił, potem śpiewaliśmy przy ognisku, ja wtedy postanowiłem nauczyć się grać na gitarze.

I co, nauczyłeś się? głos Niny znów nabrał młodzieńczej lekkości, wspomnienia powróciły jak powiew świeżego powietrza. Sergiusz ożywiał ich wspólną przeszłość, pieczołowicie wyciągając na światło dzienne kolejne szczegóły.

A co u Ciebie? spytał Sergiusz, żeby zaraz sam odpowiedzieć: Wiesz co? Po głosie słyszę, że szczęśliwa jesteś. Dzieci, wnuki? No? Nadal piszesz wiersze? Pamiętam, pamiętam! Rozpłynąć się w nocy, powrócić o świcie! pełne życia!

Zawsze byłaś naszym słońcem! Ogrzewałaś nas wszystkich, przy Tobie dusza nie marzła. Twoim bliskim to skarb taka mama, taka babcia.

Już nie przesadzaj, Sergiusz, za dużo tych komplementów. Moje czasy już dawno minęły

Przerwał jej:

Oj, daj spokój, aż mi się słuchawka rozgrzała od tej Twojej energii! Żartuję Nie wierzę, że utraciłaś smak życia, nie pasuje mi to do Ciebie. Czyli Twój czas jeszcze nie minął. Nina, żyj, ciesz się, póki słońce świeci!

I wiatr goni chmury na niebie dla Ciebie!

I ptaki śpiewają dla Ciebie!

Ty wciąż marzyciel, a co z Tobą? Ja tylko o sobie… ale w tym momencie zatelefon szurnął, coś kliknęło połączenie przerwane.

Nina Romanówna chwilę siedziała z aparatem w dłoni. Chciała oddzwonić, ale pomyślała, że późno już, nie wypada. Może następnym razem?

To była cudowna rozmowa, ile wspomnień odżyło Gwałtowny sygnał telefonu aż ją przestraszył. Wnuczka.

Tak, Julcia, nie śpię. A co mama mówiła? Nie, mam świetny humor! Idziemy z mamą na koncert. Wpadniesz jutro? Super, będę czekała. Pa!

Nina Romanówna zasnęła tej nocy w doskonałym nastroju. Tyle nowych planów krążyło jej po głowie! Usypiając, składała wiersze w myślach…

Rano Nina postanowiła odwiedzić Irinę. Kilka przystanków tramwajem przecież jeszcze nie stara baba!

Irina bardzo się ucieszyła:

Nareszcie! Ile można czekać?! O, torcik morelowy przywiozłaś? Mój ulubiony! No siadaj, opowiadaj Irina zakaszlała i przyłożyła dłoń do piersi. Ale szybko machnęła ręką:

Już dobrze, nowy inhalator działa. Idziemy na herbatę. Ninka, Ty młodsza jakaś… Mów tu zaraz, co się stało?

Wiesz, chyba piąta młodość Nina zaczęła kroić ciasto. Wczoraj przypadkowo dodzwoniłam się do Sergiusza Malinowskiego. Twoja stara sympatia z dziesiątej klasy! On tyle wspominał, ja już połowy zapomniałam. Dlaczego milczysz, Ira? To znów kaszel?

Irina zbladła, patrzyła na Ninę zaskoczona. W końcu wyszeptała:

Nino, Ty nie wiedziałaś? Sergiusza już od roku nie ma… A mieszkał dawno w innym rejonie, tamten numer został komuś innemu.

Co Ty mówisz?! Jak to? To z kim rozmawiałam?! Przecież wiedział szczegóły z naszej młodości. Przed rozmową miałam kiepski nastrój, a po niej poczułam, że życie jeszcze trwa że nie wszystko za mną, że mam jeszcze siłę, ochotę, apetyt na życie Jak to możliwe? Nina nie mogła uwierzyć.

Naprawdę słyszałam jego głos. Tak pięknie powiedział: Słońce świeci dla Ciebie. I wiatr goni chmury dla Ciebie. I ptaki śpiewają dla Ciebie!

Irina kręciła głową z powątpiewaniem, ale nagle powiedziała:

Nino, nie wiem jak to możliwe, ale wygląda, że naprawdę to był on. Jego słowa, jego styl. Sergiusz Cię kochał Myślę, że chciał Cię pocieszyć stamtąd. I, wygląda na to, że mu się udało. Nie widziałam Cię takiej szczęśliwej i pełnej życia od lat!

Kiedyś ktoś pozbiera Twoje potargane serce do kupy. I przypomnisz sobie, że… po prostu jesteś szczęśliwa.