Nie ma co żałować

Siedzieli na nabrzeżu i patrzyli, jak kaczki łapią w locie kawałki bułki rzucane przez dzieci. Sesja za nimi, przed nimi dwa miesiące wolności: ani zajęć, ani nudnych wykładów, ani męczących zaliczeń.

„Co zamierzasz robić?” – zapytał chłopak, nie odrywając wzroku od srebrnej ścieżki na wodzie.

„Wysypiać się, czytać, spacerować…” – odpowiedziała dziewczyna bez wahania, jak wyuczoną lekcję. „A ty? Pojedziesz do domu?” – dodała, nagle smutniejąc i z niepokojem patrząc na chłopaka.

„Nie. Wiesz, zawsze marzyłem o morzu. Wyobraź sobie, nigdy nie byłem. Koledzy wracali opaleni, chwalili się muszlami, opowiadali o delfinach i meduzach, a ja… Rodzice nigdy nie mieli pieniędzy. A gdy mama umarła, to już w ogóle nie było czasu na morze.”

„A my co roku jeździliśmy nad morze, gdy mieszkał z nami tata” – powiedziała z nutą marzycielstwa w głosie, wpatrując się gdzieś w dal, jakby tam dostrzegała swoje szczęśliwe przeszłe życie. „A co, masz teraz pieniądze?” – spytała, wracając do rzeczywistości.

„Nie, ale mogę pożyczyć.”

„Od kogo? Połowa naszych już w drodze do domu, a druga połowa świętuje koniec sesji za resztki ze stypendium. I potem trzeba to oddać.” – Agnieszka spojrzała z wyrzutem na piękny profil Marcina.

„Potrzeba niewiele, żeby nie głodować i na bilety. Tam jest ciepło. «I pod każdym krzakiem stół i dom gotowy»” – zacytował słowa znanej bajki. „Mieszkanie można wynająć za grosze. A pieniądze oddam, zarobię. Tylko potrzebuję czasu.”

„Skąd wiesz? W sezonie niczego nie wynajmiesz za grosze. Żartujesz. Miejsce pod drzewem będzie kosztować jak hotel. A pamiętasz, jak ta bajka się kończy?” – zapytała z przekąsem.

„Ej, no nie bądź taka… nudna. A jeśli znajdę pieniądze, pojedziesz?” – Marcin odwrócił się do niej i złapał jej zmieszane spojrzenie.

„Raczej nie. Mama nigdy by nie pozwoliła” – odpowiedziała szczerze.

Wtem jedna z kaczek rozpostarła skrzydła i poderwała się nad wodę, płosząc resztę. Para oderwała wzrok od rozmowy. Kaczka złapała kilka kęsów w locie i zadowolona odpłynęła na bok.

„Zaraz.” – Marcin wyciągnął telefon z tylnej kieszeni dżinsów i wybrał numer. „Arek? Tak, zdałem… Nie ważne, ważne że zdałem. Słuchaj, pożyczysz mi z tysiąc złotych? Nie? A ile masz? Tylko tyle?… Dobra, daj. Będziesz wieczorem w domu? Wpadnę. No to mamy pieniądze. Jedziesz?” – spytał ponownie, chowając telefon.

„Serio? Wszystkie bilety na pociągi do jesieni dawno wykupione” – sceptycznie zauważyła Agnieszka.

„Można jechać z przesiadkami, autostopem. Powiedz lepiej, że się boisz” – uśmiechnął się ironicznie.

„Nie boję się!” – odparła wyzywająco. „Tylko… mama nie zgodzi się.”

„Zwariowałaś? Z chłopakiem? Na południe? Wiesz, jakie dziewczyny tam jeżdżą? Nie, to wykluczone!” – odpowiedziała ostro, potrząsając głową dla większej pewności.

„Mamo, jestem dorosła. Nie zmuszaj mnie, żebym uciekała potajemnie.” – Głos Agnieszki zadrżał, w oczach pojawiły się łzy.

„Co ty mówisz? Uciekać od własnej matki? I dla kogo?”

„Kocham go, mamo” – cicho powiedziała, ujawniając ostatni, najmniej odpowiedni argument.

„Córeczko, jeszcze wszystko przed tobą. Po co się śpieszyć? Skończycie studia, pobierzecie się, wtedy pojedziecie” – powiedziała zmęczona bezskutecznymi perswazjami.

Agnieszka szlochała.

„Nie przekonam cię, tak? Nie chcę, żebyśmy się rozstawały w gniewie. Jedź, tylko obiecaj, że jeśli coś pójdzie nie tak, zadzwonisz.”

„Obiecuję, mamo.” – Podbiegła i mocno przytuliła matkę. „Pójdę się pakować?” – Odsunęła się, patrząc wilgotnymi oczami, jakby sprawdzając, czy to nie żart. „Wyjeżdżamy jutro rano.”

„Jak? Myślałam, że choć nas poznasz…”

„Przyjdzie po mnie jutro, zobaczysz go. To porządny chłopak” – powiedziała Agnieszka, idąc już do swojego pokoju.

Mama pokręciła głową i powlokła się do kuchni, rozdzierana wątpliwościami i strachem przed nadchodzącymi problemami, które – a jakże – spadną na nią. Przeklinała też męża, który je zostawił i nie uczestniczył w życiu córki. Gdyby był… Ale cóż, córki przecież siłą nie zatrzyma. Może panikuje niepotrzebnie? – Naczynia w jej rękach dzwoniły, jakby podzielały niepewność.

Wczesnym rankiem rozległ się krótki dzwonek do drzwi. Mama nasłuchiwała – czy to nie złudzenie? Agnieszka była w łazience. Dzwonek się nie powtórzył. W końcu otworzyła i wzdrygnęła się ze zdziwienia. Na progu stał przystojny chłopak z plecakiem.

„Dzień dobry. Jestem Marcin” – przedstawił się, błyskając białym uśmiechem.

Mama jeszcze nie mogła ochłonąć. Po nieprzespanej nocy pełnej zmartwień trudno było jej zebrać myśli.

„Już idę!” – Agnieszka wyjrzała z łazienki z pastą na szczoteczce.

Mama oprzytomniała i zaprosiła chłopaka do środka.

„Niech się pani nie martwi, wszystko będzie dobrze. Będziemy ostrożni” – powiedział Marcin.

Zanim zdążyła zrozumieć jego słowa, Agnieszka wyciągnęła go za rękę do swojego pokoju. Kilka minut później wyszli – on niósł jej plecak.

„Już czas. Nie martw się, będę dzwonić.” – Pocałowała zaskoczoną matkę w policzek.

„A śniadanie?” – ocknęła się.

„Jeśli można, zabierzemy kanapki na drogę” – uśmiechnął się, odwracając do niej.

„Tak, zaraz.” – Rzuciła się do kuchni, po chwili podając im torebkę z kanapkami i jabłkami.

Zamknęła za nimi drzwi z myślą, że rozumie córkę. W takiego trudno się nie zakochać.

„Gdzie teraz?” – spytała Agnieszka na ulicy. „Podobałeś się mamie.”

„Cieszę się. Na dworzec.”

Dwa dni jechali z przesiadkami,Dni mijały, a ona wciąż szukała odpowiedzi w szumie fal, ale morze milczało, jakby wiedziało, że niektórych pytań nie da się już nigdy przeprosić.