Nie chcieliśmy, to się stało samo

Maks, zgadnij co, mamy nową w dziale! Jagoda. Ale dopiero jaka superka!

Tosia położyła na stole talerz z omletem i usiadła naprzeciwko faceta. Słońce przedzierało się przez firankę, przytulając wszystko w miękką, złocistą poświatę. Podparła podbródek dłonią i uśmiechnęła się.

Maks zerwał się z telefonu.

Superka? Co w niej takiego? zapytał.
A co? rozpromieniła się Tosia. Wczoraj pogadaliśmy i okazało się, że mamy masę wspólnych tematów. Ona też uwielbia wspinaczkę, chodzi do tego samego klubu, co ja kiedyś. Czyta te same książki. Jakby mnie skopiowali i wstawili do biura.

Maks roześmiał się i sięgnął po kawę.

No to świetnie. Przecież od dawna potrzebowałaś koleżanki w pracy.
Dokładnie! Tosia chwyciła widelec, ale nie ruszyła się do jedzenia. Chciała jeszcze pogadać. A do tego kocha wycieczki. Umówiliśmy się już, że w przyszłym miesiącu gdzieś wyruszymy. Opowiada wszystko szczerze, bez tej całej paplaniny.

Maks skinął głową, odgryzając kawałek chleba.

Brzmi kozacko. Może nas przedstawisz?
Oczywiście! Zróbmy kolację w weekend, ja ugotuję coś smacznego, pogadamy.
Zgoda, powiedział maksymalnie lekko Maks. Czemu nie?

Tosia pokiwała głową i przystąpiła do omletu. W środku wszystko huczało radością. Miała wymarzoną pracę, wspaniałego chłopaka, z którym była już trzy lata, i teraz przyjaciółkę, z którą wszystko leży jak po maśle. Życie wydawało się prawie idealne.

Dwa tygodnie później Tosia zorganizowała kolację w swoim mieszkaniu. Wypolerowała wszystko na błysk, przygotowała ulubione danie Maksa pieczone kurczaki z rozmarynem. Jagoda przyszła z bukietem tulipanów i ciastem.

Tosiu, jak tu przytulnie! wykrzyknęła Jagoda, rozglądając się. Zaraz się wprowadzę.

Tosia roześmiała się i wzięła kwiaty.

Dzięki. Maks, to jest Jagoda. Jagodo, to jest Maks.

Maks wyciągnął rękę i uśmiechnął się.

Miło mi. Tosia opowiadała o Tobie tyle, że czuję się, jakbym znał Cię sto lat.
Wzajemnie, Jagoda uścisnęła mu dłoń. Ona ciągle o Tobie gada, że jesteś najcierpliwszym człowiekiem na świecie.
Trzeba mieć cierpliwość, przymrużył oko Maks, patrząc na Tosię. Z taką energiczną dziewczyną nie da się obejść bez niej.

Wieczór minął wspaniale. Maks i Jagoda natychmiast znaleźli wspólny język. Oboje kochają stare kino i rock lat siedemdziesiątych. Wymieniali się ulubionymi filmami, kłócąc się, który jest lepszy.

Tosia siedziała między nimi, obserwując rozmowę. Nie schodziła z twarzy uśmiech. Jej dwie ukochane osoby zaprzyjaźniły się. Co może być lepszego?

Po tamtej nocy zaczęli spotykać się we troje częściej do kina, na wystawy, na wycieczki w naturę. Maks sam proponował, żeby zaprosić Jagodę: Z nią nuda nie ma szans.

Tosia tylko się cieszyła.

Z czasem jednak dostrzegała drobne, niepokojące szczegóły. Maks częściej zostawał w biurze, chociaż wcześniej zawsze wychodził punktualnie. Rzadziej odzywał się w ciągu dnia, mniej dzwonił bez powodu. Gdy Tosia próbowała porozmawiać o planach kupnie mieszkania, ślubie Maks odpowiadał krótko i wymijająco, jakby temat go obciążał.

Jagoda też się zmieniła. Czasem Tosia łapała ją na spojrzeniu: szybkim, oceniającym, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie śmiała. Zaraz potem uśmiechała się i zmieniała temat.

Pewnego wieczoru Tosia siedziała w salonie, a Maks gotował w kuchni. Telefon Maksa leżał na stole obok niej. Ekran rozbłysł przyszedł SMS.

Tosia zerknęła odruchowo. Jagoda. Czas prawie północ. Krótki tekst: Dzięki za dzisiejszy dzień.

Tosia zamarła. Serce zadrżało. Odłożyła telefon i wpatrywała się w ścianę. Co to oznacza? Spotkali się dziś? Maks mówił, że został dłużej w pracy.

Odrzuciła te myśli. Pewnie przypadkowo się spotkali, może kwestia służbowa, choć Maks pracuje w innej firmie. Tosia wstydziła się swej zazdrości, przekonywała siebie, że to tylko przyjaźń, że nie wymyśla problemów znikąd.

Ale niepokój pozostał.

W marcu troje pojechało na weekendowy wypoczynek nad jeziorem w Mazurach. Planując to od dawna, Tosia marzyła o wędrówkach po lesie, wieczorach przy ognisku. Jagoda od razu podjęła temat, a Maks dodał poparcia. Wynajęli domek nad brzegiem, wzięli ze sobą namioty i sprzęt wspinaczkowy. Od pierwszego dnia jednak atmosfera była dziwna.

Tosia zauważyła, jak Maks i Jagoda wymieniają spojrzenia i milkną, gdy wchodziła do pokoju. Drugiego dnia wędrowali tylko we dwójkę przy jeziorze, podczas gdy Tosia odpoczywała po wspinaczce. Maks tłumaczył, że po prostu pokazywał Jagodzie drogę do starej kapliczki, o której opowiadał miejscowy leśnik.

Tosia skinęła głową, ale w środku coś się kurwiło.

Wieczorem ostatniego dnia wszyscy siedzieli przy ognisku. Twarze obu były zamglone, pełne wstydu. Maks nie patrzył Tosii w oczy. Jagoda też. Tosia starała się rozgryźć, ale ich odpowiedzi były lakoniczne.

Nocą Tosia nie mogła zasnąć. Miał wrażenie, że coś się nieodwracalnie złamało.

Tydzień po powrocie Maks napisał: Tosiu, musimy pogadać. Spotkajmy się w kawiarni.

Tosia patrzyła na ekran w pracy, czując nieprzyjemny dreszcz przeczucia.

O piątej przyszła do kawiarni. Maks już siedział przy oknie, obok niego Jagoda.

Tosia stanęła w drzwiach. Przez chwilę chciała odwrócić się i odejść, ale nogi same skierowały ją do stolika. Usiadła naprzeciw, nie zrzucając płaszcza.

Co się dzieje? zapytała, patrząc najpierw na Maksa, potem na Jagodę. Obie miały winny wyraz twarzy.

Maks długo milczał, rozrywając serwetkę na małe kawałki. W końcu podniósł wzrok.

Tosiu, nie wiem, jak to ująć. Nie planowaliśmy. To po prostu się stało.

Tosia zaciskała dłonie pod stołem.

W Mazurach wreszcie zrozumieliśmy, że że się w sobie zakochaliśmy. mówił cicho Maks. Próbowaliśmy walczyć, serio. Ale nie damy już dłużej w tym udawać.

Jagoda łzami zamoczyła policzki, rozmazywając makijaż.

Tosiu, przepraszam. Nie chciałam Cię ranić. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. To to było silniejsze od nas.

Jagoda wyciągnęła rękę.

Tosia cofnęła się. W środku kipiało: gniew, żal, ból wszystko w jednym guzku, który utkwił w gardle.

Silniejsze od nas? spytała, patrząc na nich oboje. Zdradziliście mnie wprost za moimi plecami Kiedy planowałam ślub, dzieci, wspólne życie? Jak mogliście tak postąpić? Co ja wam zrobiłam?

Tosiu, naprawdę nie chcieliśmy zaczął Maks, ale Tosia podniosła głos. Kilku gości odwróciło się, ale jej to nie obchodziło. Spotykaliście się za moimi plecami! Piszeliście nocą! A teraz mówicie, że to nie było zamierzone? To zdrada, Maks. Najgorsze, co mogłeś mi zrobić.

Wiem, spojrzał w dół Maks. Wiem, że to podły ruch. Nie mogę już dalej cię okłamywać. Nie mogę udawać, że wszystko gra.

A ty? zwróciła się do Jagody. Mówiłaś, że jestem twoją najbliższą przyjaciółką. Jak mogłaś?

Jagoda szlochała, zakrywając twarz dłońmi.

Przepraszam. Nie przewidziałam, że tak to skończy się. Po prostu rozmawialiśmy, spędzaliśmy razem czas, a potem zrozumieliśmy, że to coś więcej niż przyjaźń.

Tosia wstała, a krzesło zadrżało, gdy odsunęła je od stołu. Chwyciła torbę i spojrzała na nich po raz ostatni.

Nie chcę was już więcej widzieć. Nigdy więcej.

Wyszła z kawiarni, nie oglądając się za siebie. Na zewnątrz było zimno, łzy spływały po policzkach, ale Tosia nie wycierała ich. Szła przed siebie, nie zwracając uwagi na drogę, aż dotarła do stacji metra.

Następnego dnia wysłała wniosek o przeniesienie do oddziału w Poznaniu. Szef był zaskoczony, ale nie zadawał pytań. Doceniano ją, więc przeniesienie zatwierdzono szybko.

Jagoda próbowała dzwonić Tosia zablokowała numer. Maks wysłał kilka wiadomości Tosia je usunęła, nie czytając. Maks zabrał rzeczy, gdy nie było jej w domu. Tosia wróciła do pustego mieszkania i długo stała w pokoju, patrząc na miejsce, gdzie kiedyś stały jego tenisówki.

Dwa tygodnie później Tosia już mieszkała w Poznaniu. Rozpakowała kartony, a rodzice nie byli zachwyceni. Tosia jednak postanowiła zacząć od nowa, z dala od wspomnień o Maksie i Jagodzie.

Pierwsze miesiące były trudne. Znowu zaczęła wspinać się, ale solo. To pomagało.

Pewnego dnia dostała wiadomość od wspólnej znajomej z Warszawy. Informowała, że Maks i Jagoda wprowadzili się razem i mieszkają już dwa miesiące.

Tosia przeczytała i wyłączyła telefon.

Ból nie zniknął, ale ucichł. Nie płakała już nocą, nie odtwarzała w głowie ich ostatniego spotkania. Po prostu żyła dalej, krok po kroku, dzień po dniu.

Nie straciła tylko chłopaka i przyjaciółki. Straciła wiarę w uczciwość ludzi, w to, że przyjaźń może być prawdziwa, że miłość nie zdradza tak łatwo.

Jednak postanowiła zbudować życie od nowa, tym razem ostrożniej wciągając w nie nowych ludzi.

Ból zostanie z nią na długo, ale Tosia wiedziała, że da radę. Bo nie miała innego wyboru.