Nie chciała, ale musiała – historia Vasilii z polskiej wsi, która po stracie narzeczonego zostaje zmuszona do przestępstwa przez bandytów, pracując na poczcie i mieszkając samotnie w domu po babci, a wszystko zmienia nowy dzielnicowy Antoś, miłość, plotki i trudne wybory

Nie chciała, ale zrobiła

Palenia Hania nigdy się nie nauczyła, ale uparcie twierdziła, że to jej pomaga na nerwy. Stała na podwórku swojego domu i patrzyła na wiejską ulicę, a w głowie miała czarne, ciężkie myśli. Ostatnio życie Hani to było ciągłe pasmo kłopotów.

Mieszkała sama w domu po zmarłej babci, rodzice w drugiej wsi, siedem kilometrów stąd. Marzyła o samodzielności, już przecież ma dwadzieścia trzy lata. Pracuje na poczcie.

Hania nie dopaliła papierosa, zgasiła go i wyrzuciła:

Nie rozumiem, jak Małgośka może tak jarać jednego za drugim, to ona mi poleciła, mówiła Nerwy ci się uspokoją, a guzik, chyba nie myślała.

W tej chwili obok jej domu przejeżdżał nowy dzielnicowy, pan Artur, przeniesiony z sąsiedniego powiatu. Hania słyszała o nim od koleżanek na poczcie. Odprowadziła auto wzrokiem, weszła do domu, robiło się już szaro, a ją dziś czekała bardzo ryzykowna robota

Wczoraj na poczcie ludzi było mało, ale co jakiś czas ktoś ze wsi zaglądał.

Jutro będzie tu istny targ rzuciła pani Stefania dzisiaj cisza przed wypłatą emerytur.

Pani Stefania pracuje na poczcie od młodości, mieszkańcy już nie pamiętają, kiedy zaczynała, a ona zawsze powtarza:

Trzy dekady tu robię, wszyscy mnie znają, innego miejsca pracy sobie nie wyobrażam.

No jasne, ciociu Stefi uśmiechała się młoda Małgośka moja mama mówi, że bez ciebie poczta w ogóle by padła. Wszystko na tobie się trzyma.

Oj, nie przesadzaj, miejsce święte nigdy nie zostaje puste, w końcu przejdę na emeryturę

Dzień dobry weszła Zofia, kobieta pulchna, lat czterdzieści dwa. Uff, dziś upał. A wpadłam bo moja sąsiadka – babcia Jadzia, prosiła o prenumeratę na magazyn. Uwielbia czytać gazety. Jutro z rana wyjeżdżamy nad Bałtyk, aż do Kołobrzegu. Bać się boi, że jej abonament się kończy, a nie wyobraża sobie bez magazynu życia Żal mi jej, słabo chodzi, więc cały czas z nosem w gazetach, mówi, że tak czas leci szybciej.

Oho, Zofia, nie boisz się tak daleko, pociągiem, nad morze zagaiła pani Stefania, tonem, jakby sama z tydzień temu wróciła z plaży.

Nie, nie boję się. Pierwszego dnia wrzucę fotki na Facebooka, nowy strój kąpielowy mam, szykujcie się! zapewniła Zofia i wyszła.

Ale ile to kasy trzeba, całą rodziną nad morze przewróciła oczami Małgośka.

Mają pieniądze, jej mąż Wojtek gospodarzy pewnie rzuciła pani Stefania.

Hania tylko milczała, siedziała przy komputerze, słuchała uważnie i rozmyślała.

Niedługo potem na pocztę wpadł dzielnicowy Artur, przywitał się radośnie:

Dzień dobry! Czekam na awizo, podobno ma przyjść zwrócił się do Małgośki, ale nagle zobaczył Hanię i zamarł.

Nie wiedziałem, że tu takie śliczne dziewczyny pracują choć strasznie smutna

Pani Stefania zauważyła, jak się przygląda.

Aaa, Hania. Niedawno chłopaka pochowała.

Rozumiem odpowiedział Artur, a Małgośka poinformowała, że na jego nazwisko nic nie przyszło.

Trzy tygodnie temu zginął narzeczony Hani, Paweł. Znaleźli go zamordowanego w miasteczku na nieużytkach, mówiło się, że grywał cicho w szemranym salonie gier. Hania nic o tym nie wiedziała. Policja nikogo nie znalazła, ale późno wieczorem odwiedziło Hanię dwóch młodych typów z miasta. Wiedziała, że Paweł bywał z nimi widziany.

Twój narzeczony był nam winien sporą sumkę.

Ale on nie żyje powiedziała wystraszona Hania.

Ha! Ale długi nie umierają. Ty będziesz musiała spłacić, tak czy inaczej jeden z nich, Mirek, podał kwotę sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Nie mam takich pieniędzy!

Twoja sprawa. No, ale macie we wsi zamożnych, pomyśl uciął Mirek.

Skąd mam wiedzieć, kto bogaty?

No nie ściemniaj, na poczcie siedzisz wszystko wiesz powiedział stanowczo Mirek nam potrzeba gotówki. Za dwa tygodnie wrócimy, i lepiej żebyś nie skarżyła się policji. Dostaniesz wytrychy jak coś, każdy zamek otworzysz dodał ordynarnie.

Gdy wyszli, Hania zatrzasnęła drzwi, czuła, jak krew jej pulsuje w skroniach. W domu cisza, za oknem ciemno. Po dobie podjęła decyzję w nocy pójdzie do Zofii. Wyjechali na wakacje. Wiedziała, że nie mają psa na podwórku, tylko brama zamknięta. To akurat nie problem przeskoczyła przez płot.

Nie miała pojęcia, jak wejdzie, ale tak jak Mirek mówił, wytrych zadziałał. Serce biło jej jak szalone, łamała prawo, była jak ci bandyci, którzy zmusili ją do przestępstwa.

Długo szukała pieniędzy przy świetle padającym z latarni za ogrodzeniem.

Jezu, co ja wyrabiam myślała żyć się chce, ale Pawle, coś ty narobił Teraz leżysz pod ziemią, a ja muszę się za ciebie tłumaczyć, do bandyctwa schodzić.

Wiedziała, że powinna pójść na policję, ale bała się ten straszny, bezwzględny Mirek jest wszędzie Znalazła piętnaście tysięcy złotych, złoty pierścionek Zofii i bransoletkę w szufladzie. Na stole stał laptop też wpakowała go do torby.

Tak samo cicho opuściła dom Zofii, torbę zarzuciła na plecy, rozglądając się nerwowo, ciemno na ulicy, psy warczały od czasu do czasu. Nikogo, więc nikt nic nie widział. Trzęsła się ze strachu.
W domu ukryła torbę w starym babcinym kufrze, pod stertą szmat, co leżały w komórce. Tej nocy nie spała, dręczyła ją zgaga i ból głowy. Rano w pracy była jak zombie. Koło południa wyszła z poczty, skierowała się do lokalnego baru mlecznego.

Dzień dobry zagadał dzielnicowy Artur, ona podskoczyła jak oparzona on się uśmiechnął szeroko nie bój się, też idę coś zjeść.

Dzień dobry cicho odpowiedziała, w głowie gorączkowe myśli już wie? Przyczaił się na mnie?

No właśnie na ciebie czekałem zażartował Artur.

Spojrzała w jego błyszczące oczy i się uspokoiła. Żartował. Od tej pory zaczęli razem jeść obiady, a potem czasem odprowadzał ją po pracy, czasem zostawał nawet u niej.

Wkrótce plotki poszły po wsi:

Hanka się załapała na dzielnicowego! marudziła Tamara Artur się podoba mojej córce Bożenie, przegapiła okazję, a tu ona

Oj tam, widać, że Artur zakochany w Hance. Po prostu mu się podoba, co tu dużo mówić.

I szczerze, wszystko było wzajemne, wybuchło uczucie, choć niektórzy kręcili nosem:

Dopiero narzeczonego pochowała, już ma nowego?

A co, ma się całe życie zamartwiać i męczyć? bronili jej inni.

Hania była rozdarta, bo nadchodził termin, kiedy mieli wrócić po spłatę z miasteczka. Bała się, że trafią na Artura Chciała się przed nim przyznać, czasu coraz mniej. Dwa dni przed spotkaniem nie wytrzymała:

Artur, muszę ci coś powiedzieć zaczęła, a on zaczął się śmiać.

Wiem, ja też cię bardzo kocham

Nie, nie o tym

Artur wysłuchał jej uważnie i bardzo poważnie nie mógł uwierzyć, że ta filigranowa dziewczyna mogła zrobić coś takiego. Ale zaraz ją usprawiedliwiał przecież była zastraszona.

No to ładnie, Haniu. Teraz trzeba za to odpowiedzieć. Gdzie te fanty? Jakaś ty naiwna, trzeba było od razu do mnie przyjść

Wyjęła torbę i oddała mu wszystko. Przekonywał ją długo, obiecywał pomoc. Dwa dni później, późnym wieczorem, ktoś zapukał do drzwi jej domu. Hania z biciem serca otworzyła i wpadła w ramiona Mirka z kompanem przyszli po pieniądze.

Nie znalazłam całości, ale coś wymyślę, dajcie mi jeszcze trochę czasu wydukała przerażona.

Mirek chwycił ją za ramiona, mocno ścisnął.

Czas? Nie ma opcji! Oddawaj kasę, albo i zerwał jej kołnierz z bluzki. Ale nagle koleś Mirka padł z tyłu, za nim sam Mirek, obaj już leżeli na podłodze. Artur założył im kajdanki, drugi policjant łapał swojego, już wszystko było pod kontrolą.

Po wszystkim powiedział cicho Artur dostaną wszytko co trzeba na komendzie. Rano przyjdź do komisariatu, wszystko wyjaśnimy.

Hanię przesłuchali, powiedziała prawdę. Zofia wróciła z rodziną z wakacji, wszystko odzyskali według spisu, a Artur poprosił prokuratora, żeby nie ujawniać szczegółów udziału Hani. Jakoś to się zalało ciepłą wodą. Nikt by nie powiedział, że Hania, taka spokojna dziewczyna, mogła popełnić coś takiego. Wszyscy uznali, że to Mirek z kumplem okradali ludzi w sumie, to oni zamordowali Pawła. Na długo trafią do więzienia.

Artur oświadczył się Hani była huczna wiejska zabawa. Miłość Artura zmyła grzechy Hani i uleczyła jej duszę. Już wychowują córeczkę Oleńkę.