Nie chcę się kłócić, ale kiedy w końcu zamontujesz tę półkę?

Ja też nie chcę się kłócić. Ale kiedy w końcu przybijesz tę półkę?

W sobotę po śniadaniu Weronika zabrała się za sprzątanie mieszkania. Marek usiadł na kanapie w kuchni z laptopem. Jego zadaniem było później wynieść śmieci. Na razie przeglądał strony internetowe, przewijając posty w mediach społecznościowych.

Nagle wyskoczyło mu zdjęcie uśmiechniętego Darka, z którym studiowali razem na politechnice. Pod fotografią widniał podpis: „Hurra! W końcu się udało! Wprowadzka! Zapraszam wszystkich na nowe mieszkanie – wpadajcie, podziwiajcie i zazdrośćcie!” Marek kliknął w znaczek i zobaczył zdjęcia mieszkania, wykonane z różnych efektownych kątów.

To mieszkanie Darek dostał rok temu w spadku po zmarłej babci. Remontu nie było tam od czterdziestu lat, meble stare, jeszcze z czasów PRL-u. Żeby tam mieszkać, trzeba by włożyć masę pieniędzy, a ich nie miał. Darek chciał od razu się pozbyć mieszkania, żeby nie mieć problemu. On i jego żona od lat oszczędzali na własne, a sprzedaż spadku mogła przyspieszyć tę inwestycję.

Ale jego żona, Kasia, nagle się uparła. Mieszkanie było zniszczone, ale w samym centrum Warszawy. Zaproponowała, żeby za już odłożone pieniądze zrobić porządny remont i sprzedać je drożej. Wtedy na pewno starczyłoby im na większe mieszkanie, jak zawsze chcieli.

Prawie rok zajęło im wykończenie. Ale efekt – mistrzostwo świata. Jak opisywał Darek, znaleźli tam mnóstwo ukrytego potencjału. Zburzyli ściankę między łazienką a WC, rozwalili ścianę między kuchnią i jednym z pokoi, tworząc duży salon. Dzięki sprytnemu doborowi kolorów tapet i niedrogiej, nowoczesnej meblościance w stylu minimalistycznym, zamiast starej nory powstała prawdziwa perełka.

W komentarzach ludzie nie żałowali zachwytów. Jedni gratulowali, inni podziwiali, a niektórzy szczerze zazdrościli. Prawie wszyscy jednak podejrzewali, że bez pomocy profesjonalnego projektanta się nie obyło.

„Nie, nie, sami się przygotowywaliśmy, przeglądaliśmy inspiracje w internecie. Robiliśmy wszystko sami, poza kucaniem ścian i wylewką podłogi. Kasia wymyśliła wystrój, wybrała tapety” – przekonywał niedowiarków Darek.

Marek życzył koledze powodzenia, choć w środku czuł ukłucie zazdrości. On z Weroniką mieszkali w kawalerce. Przyjaciel ojca wyjechał do syna do Chicago po śmierci żony. Nie chciał na razie sprzedawać mieszkania, na wypadek gdyby mu się tam nie ułożyło. I pozwolił Markowi i Weronice tam zamieszkać za darmo, pod warunkiem, że niczego nie będą przerabiać. Nie było źle – pobrali się i od razu mieli dach nad głową.

Marek sam kiedyś podrywał Kasię na pierwszym roku. Ale wybrała Darka. Szczęściarz. Kasia zawsze miała niesamowite wyczucie stylu. Nawet najzwyklejsze rzeczy na niej wyglądały jak z wybiegu. Nawet Marek, który modą się nie interesował, to widział.

Oczywiście, Darek wykonywał brudną robotę, ale pomysły i finezje należały do Kasi. Wyszło jednak świetnie. Marek rozejrzał się po ich własnej kuchni. Niczego specjalnego – zwykła, nieco nudna. I podobała mu się… dopóki nie zobaczył mieszkania Darka.

Ale Darek to gość! Marek złapał laptopa i wpadł do pokoju, zupełnie zapominając, że podczas sprzątania lepiej Weroniki nie zaczepiać. Niech się wyładuje, uspokoi, dopiero wtedy…

Weronika stała na palcach, wyciągnięta jak struna, i ostrożnie ścierała kurz z wiszącej półki na ścianie. Marek po raz setny zauważył, że jego żona ma figurę, że ho-ho. W tym momencie półka zachwiała się. Wkręty były poluzowane i trzymały się jakimś cudem. Książki już od dawna leżały na podłodze w stosie.

Chciał się wycofać, zanim go zauważy, ale wtedy Weronika odwróciła się, zdmuchując kosmyk włosów z twarzy.

– Po co stoisz? Lepiej byś półkę przybił.

– Chciałem ci pokazać… Patrz, jaki remont zrobili Darek z Kasią w babcinej kawalerce. Sam bym nie odmówił takiego mieszkania… – urwał, widząc wyraz twarzy żony.

– Pokaż – poprosiła Weronika.

– No, patrz – Marek z zapałem przekręcił laptop ekranem w jej stronę. – Nieźle, co? Tam było zupełnie zniszczone. Darek nawet chciał je od razu sprzedać… – starał się mówić bez entuzjazmu i zazdrości.

– Tak. Fajnie im wyszło – odparła sucho Weronika i spojrzała na Marka.

– Co? Moja babcia jest zdrowa i nie zamierza umierać. A nawet jeśli, to nie wiadomo, komu zapisze mieszkanie, ma dwóch wnuków.

– Niech żyje twoja babcia. Pisze, że wszystko zrobił sam. Kasia tylko podpowiadała.

– No tak.

– Nie łapiesz? Ile razy mam ci powtarzać, żebyś przybił tę półkę?! Książki leżą na podłodze od miesiąca, kurzą się, żółkną. Mieszkamy tu rok i każdego dnia coś się sypie. Mam wynająć jakiegoś majstra z zewnątrz, żeby przybił półkę? Nie wstyd? Dla Kasi pewniebyś nie tylko remont zrobił, ale dom postawił, co?

– No i zaczęło się – westchnął Marek. – Teraz wszystko mamy w internecie, a ty wciąż kupujesz papierowe książki – burknął, zatrzaskując laptopa i decydując się na strategiczny odwrót do kuchni.

– Nie, czekaj. – Weronika szła za nim. – Jak tylko zaczyna się temat półki, to nagle ślepniesz i głuchniesz. Nie wtrącam się przecież, że wszystkie szafki zapchałeś płytami z muzyką. Nie protestuję przeciwko twojej kolekcji. Ale po co ją zbierać, skoro wszystko jest w sieci? Włącz i słuchaj. Nie krytykuję twojego hobby. Zamieńmy się. Wyjmiesz swoje płyty z szafki i położysz na podłodze, a ja swoje książki ustawię na półce. Może wtedy się zmobilizujesz.

– Kupmy regał na książki. Nie mam nic przeciwko – zaproponował ugodowo Marek.

– A może od razu kupmy nowe mieszkanie, większe, swoje, gdzie będziemy mogli robić, co chcemy? – nie pozostała mu dłużna Weronika.

– Wer, nie chcę się kłócić. Niepotrzebnie ci pokazałem to mieszkanie – opadł z sił Marek.

– Ja też nie chcę się kłócić. Ale kiedy w końcu przybijesz tę półkę?

– Jutro pojadę do ojca po wiertarkę i… Cholera, rodz– Jutro pojadę do ojca po wiertarkę i… Cholera, rodzice wyjechali na cały weekend do rodziny na wieś – obiecał gorączkowo Marek, choć w głębi duszy wiedział, że znów znajdzie wymówkę, bo tak naprawdę nie chciało mu się majsterkować, ale widząc, jak Weronika poprawia włosy i odwraca wzrok, nagle zrozumiał, że czasem wystarczy zwykły gest, by pokazać, że jej słucha – więc westchnął głęboko, sięgnął po młotek leżący w szufladzie i powiedział: – Dobrze, zróbmy to teraz, przecież nie jestem aż takim nieudacznikiem.