Nie byliśmy przygotowani Nasz z Małgosią ojciec wyjechał gdzieś na zarobek i zniknął bez śladu, gdy byłem w piątej klasie, a siostra w pierwszej. Wcześniej też wyjeżdżał na długie miesiące, ale wracał zawsze z pieniędzmi i prezentami. Z mamą nie byli małżeństwem, ojciec był wolnym duchem – jeździł po Polsce, gdzie go los poniósł. Mama kochała go do obłędu i czekała, aż wróci, prosiła: – Włodku, wracaj jak najszybciej. A on całował ją od niechcenia i znikał. Gdy go nie było, opiekował się nami bratanek ojca, wujek Kola. Nigdy nie okazywał mamie szczególnego zainteresowania, ale zawsze można było na niego liczyć. – No, Taisiu, jak się trzymasz? A dzieciaki? – Hurra! Wujek Kola przyszedł! – krzyczałem i rzucałem się mu na szyję. W weekendy wujek zabierał nas z Małgosią na spacery, mama odpoczywała. Gdy podrosłem, wujek przyniósł drabinkę gimnastyczną i zamontował ją w korytarzu – ojca już nie było niemal pół roku. Pomagałem mocować sprzęt. Małgosia patrzyła, jak zręcznie montuje drążek, linę i kółka. – Wujku, dlaczego się nie ożenisz? Taki złota rączka z ciebie, każda by cię wzięła! – skomentowała Małgosia, mądrze jak na swój wiek. – Nie znalazłem jeszcze takiej. Jak znajdę, to się ożenię. – A dzieci własnych nie chcesz? Wujek odłożył narzędzia i powiedział poważnie: – Póki co, mi was wystarczy. Wieczorem spytałem Małgosię: – Po co go zaczepiasz? Jeszcze się obrazi. – A tata prezenty przywozi… – marzyła. Ale tata już nie wrócił. Pewnego dnia wujek zamknął się z mamą w kuchni, mówił jej coś, a ona płakała. – Taśka, nie płacz. Ja was nie zostawię… Wujek pomagał nam jak dawniej. Po jakimś czasie porozmawiał poważnie z mamą, wyznał jej uczucia. – Kolu, nie jestem ci potrzebna. Ty zasługujesz na prawdziwe szczęście. – Ja wiem najlepiej, czego mi trzeba. – A jeśli on wróci? – Zawsze będę czekać. Kocham go, Kolu! Nic na to nie poradzę… Zostaliśmy razem. Małgosia była cała w tacie – tam gdzie dają, tam się przytula. Ja nie miałem o to żalu. Wujek starał się, pracował dla nas. Z mamą wziął ślub, urodził się ich syn, Wadik. Skończyłem szkołę bez trójek, miałem iść na studia. Mama promieniała. – Będziemy mieć naukowca w rodzinie! – A my? Nie jemy przecież chleba bez łapy. Wadik rozrabiał, wujek sadzał go na kolanach. W drzwiach zadzwonił dzwonek – to był ojciec. Nastała cisza. Wszyscy zamarli. Wadik podszedł, mama objęła go, jakby broniąc przed ojcem. Wujek wstał, padały krótkie słowa, w końcu wyszedł do parku. Małgosia wybiegła za nim. Ja podsłuchiwałem, co dzieje się w mieszkaniu. – Taśka, wyszłaś za Kola? – Wychodź, Vova… – Przecież widzę w oczach… – Powiedziałam wszystko. Idź sobie. Ojciec wyszedł. Ja wróciłem do pokoju – mama uspokajała Wadika, poprawiając fryzurę i porządkując stół jakby nigdy nic. – Uf. Mało nie zepsuł nam święta, no nie? Wyszliśmy na dwór. Małgosia tuliła się do wujka Koli na ławce. Podszedłem, spojrzałem mu w twarz: – Tata, chodź do domu. Mama woła. Kola się wzruszył, Małgosia położyła mu dłonie na rękach: – Chodź, tato… Poszliśmy razem do domu. Jak by nie było, miałem dziś swój dzień – skończyłem szkołę.

Nie spodziewali się

Nasz ojciec, który był ojcem zarówno moim, jak i Marzeny, pewnego dnia pojechał za chlebem i zniknął bez śladu, kiedy byłem w piątej klasie podstawówki, a Marzena zaledwie zaczynała pierwszą. Do tego momentu tylko znikał na miesiące, raz tu, raz tam, zawsze wracał z pieniędzmi i prezentami. Byli z mamą, Ireną, tylko razem, nigdy nie małżeństwem tata był wolnym ptakiem. Jeździł po Polsce jak wiatr, wracał niespodziewanie, całował mamę niedbale i znów znikał na długie tygodnie. Mama znosiła wszystko, bo kochała go tak, że aż serce ją bolało.

Waldku, wracaj szybciej szepcze czasem, błagalnie.

No, nie dramatyzuj, Irenko. Czekaj na prezenty rzuca, z uśmiechem całuje ją w czoło i niknie.

Pod nieobecność ojca opiekował się nami jego brat, wujek Kazik. Myślę, że mama podobała mu się, choć nigdy się nie zdradził, nie robił żadnych aluzji. Po prostu zawsze był obok, gotów pomóc.

Jak tam, Irenka? zagadywał, wchodząc. A dzieciaki?

Hurra, wujek Kazik przyszedł! wykrzykiwałem i rzucałem się mu w ramiona.

No siema, Pawełek odpowiadał krótko, obejmując mnie mocno.

W duchu życzyłem sobie, żeby to on był moim tatą. W weekendy zabierał mnie i Marzenę na spacery, pozwalając mamie odpocząć. Czasem szła z nami, a czasem zostawała w domu zadumana nad własnym losem.

Kiedy podrosłem, wujek Kazik przyniósł do mieszkania drabinkę gimnastyczną i zamontował ją w przedpokoju. Ojca nie było już od pół roku. Pomagałem przy montażu, a Marzena patrzyła z boku, jak sprawnie przykręca drążki i zawiesza linę oraz kółka.

Kaziu, czemu się nie żenisz? Złote ręce masz każda by cię rozchwytała powiedziała Marzena, zaskakująco dorosła w swoim spojrzeniu.

Mądrość, jaką miała, pochodziła z podsłuchanych rozmów mamy z ciotkami.

Nie znalazłem jeszcze odpowiedniej, Marzenko. A jak znajdę, to się ożenię.

A dzieci swoich nie chcesz?

Rozłożyła śmiesznie ręce na boki.

Kazik odłożył śrubokręt i odparł poważnie:

Mi na razie wystarczacie wy. Co, już mnie wyprawiasz z domu? zmrużył oczy z uśmiechem.

Marzena nie dała się zbić z tropu.

Ja? Nigdy! Zawsze się cieszę, że jesteś z nami powiedziała z przesadną powagą.

Wieczorem pytałem siostrę:

Po co go podpytujesz? Jeszcze się obrazi i chodzić przestanie.

Ale tata przywozi prezenty rozmarzyła się Marzena. Może już niedługo się zjawi?

Aleś naiwna! Przekupili cię zabawkami, a wiesz ile warte są te sprzęty, które Kazik nam przyniósł?

Ja tam wolę sukienki i lalki. Nie jestem przecież małpą, żeby się wspinać po drabinkach.

Tym razem tata nie wrócił. Raz wujek Kazik zamknął się z mamą w kuchni. Coś jej tłumaczył, a ona zaczęła gorzko płakać.

Irenka, nie płacz. Ja was nie zostawię. Znasz Waldka zawsze szuka tam, gdzie mu najlepiej.

Mama zawyła rozpaczliwie, a potem jeszcze długo łkała, prawie aż podłoga drżała.

Kazik bywał u nas jak dawniej pomagał, naprawiał, wyprowadzał dzieci. Jednego wieczoru zdobył się na rozmowę. Zwierzył się mamie ze swoich uczuć podsłuchiwałem z czystym sumieniem zza drzwi.

Irenko, ja cię naprawdę nie potrzebuję na siłę. Jesteś świetną kobietą, zasługujesz na szczęście.

Kaziu, przecież to ty powinieneś wiedzieć, czego ci potrzeba odpowiedziała, prawie szeptem.

A jeśli Waldek wróci?

Kazik milczał.

I tak go będę czekać. Kocham cię, Kazio, ale kocham też jego Co ja poradzę. Jeśli ci na mnie zależy nie wiem, czy to dobry wybór. Może jestem bez serca.

Cichym krokiem oddaliłem się od drzwi. Myślałem, jak można być tak głupią! Wybrała sobie kogoś do kochania i czekania Żal.

Zaczęliśmy żyć dalej. Marzena była cała we Władku gdzie ją karmili, tam była najsłodsza. Czy mogłem ją winić? Chyba zrozumiała już, że tata z prezentami nie wróci. Za to Kazik się starał. Pracował za całą naszą, coraz większą rodzinkę. Mama urodziła mu synka Władka. Kazikowi szczęścia nie brakowało. Z mamą wzięli ślub, wszystko wróciło na właściwy tor.

Ukończyłem liceum z samymi dobrymi ocenami, miałem dostać się na studia dzienne, bez opłaty. Mama chodziła dumna jak paw.

No i co, Kaziu, będziemy mieli naukowca w rodzinie!

Ej, przecież nie jesteśmy ostatnimi do garnka śmiał się Kazik.

Dajcie spokój! Jaki ze mnie naukowiec czerwieniłem się. Dolejcie mi lepiej szampana spróbować.

A jakbyś nigdy nie próbował prychała Marzena, rzucając mi zaczepne spojrzenie.

Mały Władek fikał po stole, chciał wdrapać się na blat i przewrócić wszystko. Kazik wziął go na kolana.

Synuś, zachowuj się! Już nie jesteś niemowlakiem!

Władek natychmiast chwycił łyżkę, przyłożył ją do nosa, robiąc głupie miny wszyscy wybuchli śmiechem.

Jakby ktoś do drzwi pukał nasłuchiwała Marzena.

Mama podeszła i cofnęła się jakby w szoku. W drzwiach stanął ojciec. Zapanowała cisza jak przed burzą. Rozejrzał się i rzucił:

No co, świętujcie dalej!

Nikt nic nie powiedział. Władek zszedł z kolan Kazika i potoczył się w stronę nowego pana, ale tata nie zwrócił na niego żadnej uwagi mama chwyciła synka i przytuliła, jakby miała go bronić. Kazik wstał, niepewny.

Gdzie idziesz? spytała mama głosem nie do poznania.

Muszę wyjść na powietrze.

Wyszedł, przesuwając brata ramieniem. Ruszyłem za nim, patrząc, że i Marzena idzie za mną.

Córeczko, zobacz, jakie ci ubrania modne przywiozłem proponował tata.

Ku mojemu zaskoczeniu Marzena nawet nie spojrzała na niego, tylko dogoniła mnie w korytarzu.

Dawaj, ja idę za Kazikiem, a ty posłuchaj, co się tu dzieje.

Ale

No, Paweł! Ty najlepiej podsłuchujesz!

Przyznałem jej rację. Jak szpieg. Marzena wybiegła za Kazikiem, a ja stanąłem pod drzwiami, ze ściśniętym sercem, że mama doczekała się tej miłości życia. Ale co z naszą rodziną?

Irenka, wyszłaś za niego? drwił ojciec.

Mama milczała.

Irenka no co było, to było. Każdemu może się zdarzyć. Ale ja wróciłem!

Słychać było szamotaninę, odgłos policzka, płacz wystraszonego Władka.

Waldek, idź stąd.

Irenka, nie żartuj.

Powiedziałam! Nikt cię nie oczekiwał.

Łżesz. Widzę po oczach oczy nie kłamią.

Ja już powiedziałam odcięła mama.

Ojciec wyszedł po chwili. Gdy mnie zobaczył w korytarzu, rzucił:

Podsłuchujesz, co? Daleko zajdziesz.

Ale nie obchodziło mnie już, co myśli. Wszedłem do pokoju myślałem, że mama będzie siedzieć i rozpaczać. Tymczasem uspokajała Władka, poprawiała włosy i ogarniała stół jak prawdziwa królowa organizacji.

Uf Mało co nam święta nie zepsuł, co? mama uśmiechnęła się krzywo, ale z siłą. No, gdzie oni?

Władek już nie pamiętał, że mama się kłóciła. Pilnował tylko, żeby nikt mu nie przeszkadzał w przesuwaniu krzesła.

Wyszedłem na podwórko. Marzena z Kazikiem siedzieli na ławce w parku naprzeciwko. Kurczowo trzymała go za ramię, głowę oparła na jego klatce jakby bała się, że się rozpłynie. Podszedłem z tyłu, patrzyłem. Od dawna chciałem to powiedzieć. Obszedłem ławkę, spojrzałem w twarz Kazika zagubioną, roztrzęsioną.

Tato, chodź już. Wracamy do domu, mama woła.

Kazikowi zatrzęsły się ręce. Marzena położyła na nich swoje, spojrzała mu w oczy.

Naprawdę, chodź, tato?

Poszliśmy. Przecież był dziś nasz dzień ukończyłem liceum.