Nie byłem gotowy na założenie rodziny.

Szczerze mówiąc, zawsze byłem daleki od ideału. Pobraliśmy się z Anką, kiedy oboje mieliśmy po 19 lat – nastoletnia miłość, która przerodziła się w rodzinę. Jednak chyba w tamtym czasie nie byłem jeszcze do tego wystarczająco dojrzały i nie zdawałem sobie sprawy, jaką odpowiedzialność na siebie biorę. Wydawało mi się, że życie rodzinne to ciągłe rozrywki. Nie myślałem o niczym poważnym. Ale Anka była inna – próbowała stworzyć domowe ognisko, gotowała i próbowała rozmawiać o dzieciach. Ja wtedy nie umiałem jeszcze odmówić kolegom wyjścia na piwo czy do klubu. Chciałem się wyszaleć.

Z powodu tak różnych poglądów na życie, często się z Anką kłóciliśmy. Ona próbowała mi uświadomić, że już nadszedł czas, żebym się zmienił. Nawet jeżeli to przynosiło jakiś efekt, to nie na długo. Nie wiem, skąd miała do mnie tyle cierpliwości i jak mocno trzeba kogoś kochać, żeby tak wiele wybaczyć, ale wtedy tego nie dostrzegałem.

Potem urodziła się córka, która wywróciła nasze życie do góry nogami. Nigdy nie sądziłem, że dziecko może tak bardzo mnie zmienić. Po prostu patrzyłem na nią i nie mogłem oderwać wzroku. – To mój wszechświat, – mówiłem i obiecałem, że zrobię wszystko, żeby była szczęśliwa. I naprawdę przez jakiś czas bardzo pragnąłem robić wszystko dla mojej rodziny, być wzorowym mężem i najlepszym ojcem. Ale w codziennym życiu to pragnienie stopniowo gasło. Żona siedziała na wychowawczym – całkowicie pochłonięta córką i domem. Czułam, że zaczynamy się od siebie oddalać – ja nie chciałem siedzieć w domu i wróciłem do moich znajomych.

Przez kolejny rok Anka znosiła różne moje wyskoki i starała się nie zwracać uwagi na to, że przez cały czas nie ma mnie w domu, a czasami nawet nie wracam na noc. Łagodziła sytuację najlepiej jak potrafiła, ale wreszcie jej cierpliwość się skończyła.

Pewnego dnia usłyszała plotki, że spędzam czas z jakąś dziewczyną. Czy to była prawda? Tak, przyznaję się, tak było. Ale od razu mówię, że do żadnej zdrady nie doszło, tylko ze sobą rozmawialiśmy i wspólnie spędzaliśmy czas. Ale Anka nie chciała już słuchać żadnych wyjaśnień. Dotąd była cierpliwa, wyrozumiała i czekała aż się zmienię, ale nagle zniknęły wszystkie jej chęci ratowania tego małżeństwa. Ja też dopiero teraz rozumiem swoje błędy, ale wtedy myślałem zupełnie inaczej. Spakowała moje rzeczy i poprosiła, żebym zostawił ją w spokoju.

Wstyd się przyznać, ale poczułem wtedy ulgę. Byłem wolny! Mogłem robić, co chciałem, wychodzić, kiedy chciałem i nikt nie mógł się mnie czepiać. Gdzieś przez trzy miesiące imprezowałem naprawdę ostro. Ale w pewnym momencie zdałem sobie sprawę z tego, co zrobiłem, tylko, że nikt już nie chciał mnie przyjąć z powrotem.

Już nawet kręcił się koło Anki jakiś mężczyzna. Nie wiem, czy to przez zazdrość, czy przez poczucie własności, ale denerwowało mnie to i chciałem odzyskać moją rodzinę. Żona nie pozostawiała mi żadnych nadziei – tylko czasami pozwalała spędzać czas z córką, która miała wówczas 1,5 roku. Patrzyłem w te moje ukochane oczka i sam sobie zadawałem pytanie, jak mogłem do tego wszystkiego doprowadzić, ale nie znajdowałem odpowiedzi.

Przykro mi było, kiedy uświadomiłem sobie, że to naprawdę może być koniec naszego małżeństwa. A kiedy pomyślałem, że moja córka będzie miała ojczyma, albo że po prostu nie będzie chciała w przyszłości spędzać ze mną czasu, że nie będę jej codziennie widział i nie będę kładł jej spać – omal nie oszalałem. To jest moje dziecko, moja krew, a ja się tak zachowuję.

Nie wiedziałem, czy są jakieś szanse, żebyśmy pogodzili się z żoną, ale zdecydowałem, że muszę zrobić wszystko, co możliwe, żeby tak się stało. Nareszcie zacząłem dorastać. Zdałem sobie sprawę, że w końcu nadszedł czas, żebym wziął życie w swoje ręce i dotrzymał obietnic, które kiedyś złożyłem. Kompletnie pogrążyłem się w pracy. Miałem taki plan, żeby jak najszybciej awansować i wspiąć się po szczeblach kariery. A w wolnym czasie prosiłem o spotkania z córką i z Anką. Nawet nie myślałem o żadnych imprezach, nie miałem na nie ochoty. Z tego powodu wielu „przyjaciół” zniknęło z mojego życia. Zostali tylko ci, z którymi można było napić się herbaty w kuchni.

W pewnym momencie uznałem, że mojego małżeństwa nie da się już reanimować, pogodziłem się z tą myślą. Jednak nadal dokładałem wszelkich starań, żeby pomóc finansowo żonie i córce. Każdego dnia przepraszałem, ale nic więcej nie obiecywałem – po cichu dotrzymywałem dawnych obietnic.

I w końcu, nie mogę tego nazwać inaczej niż cudem, moja ukochana żona dała mi jeszcze jedną szansę. Kiedy straciłem już wszelkie nadzieje, spotkała mnie taka radość. Szczęście, którego już nigdy nie zostawię ani nie zamienię na nic na świecie.

Dużo można mówić o tym, jaki kiedyś byłem, no ale kto nigdy nie popełnia błędów? Myślę, że najważniejsze jest to, że zdałem ze wszystkiego sobie sprawę i teraz sto razy bardziej zacząłem doceniać moją rodzinę.