Nie była sama. Zwyczajna opowieść o zimowym poranku w polskim bloku, gdy kot Felek i pies Burek robią wszystko, by babcia Halinka nie czuła się samotna

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć coś ze swojego życia, co rozgrzało mi serducho w to zimowe przedpołudnie.

Była zwykła, późna zima, dzień dopiero przecierał oczy. W podwórku roznosiło się charakterystyczne skrobanie szufli, jak to u nas, kiedy pan Mietek z sąsiadami próbują się uporać z kolejną porcją śniegu. Drzwi klatki znowu co chwilę trzaskały, bo ludzie spieszyli się do roboty.

Na oknie, na szóstym piętrze naszego wieżowca na Pradze, dumnie siedział kotek Feliks. Patrzył z góry na cały ten chaos i mruczał do siebie pod nosem. Kiedyś, w swoim poprzednim „życiu”, Feliks był chyba bankowcem albo doradcą finansowym, wiesz, ciągle go tylko pieniądze interesowały złotówki, franki czy bony. Nic poza tym się dla niego nie liczyło.

Ale teraz, odkąd jest kocim rezydentem u babci Zosi, patrzy na świat zupełnie inaczej. Doszedł do wniosku, że najważniejsze to mieć przy sobie dobre spojrzenia, ciepełko w sercu i dach nad głową. Reszta to jakoś się ułoży.

Feliks spojrzał za siebie na starym zielonkawym tapczanie słodko spała babcia Zosia, jego wybawczyni. Feliks z gracją zeskoczył z parapetu i wskoczył na brzeg jej poduszki, przytulając się gorącym, miękkim futrem do jej siwych włosów.

Wiedział doskonale, że babcia Zosia rankiem często narzeka na bóle głowy i robił wszystko, co mógł, żeby jej ulżyć.

Feluś, no szaman z Ciebie, mruknęła babcia, kiedy się przebudziła i poczuła przy sobie jego ciepłe ciałko, znowu uleczyłeś mnie z bólu! No, dziękuję Ci, kochany, jak Ty to robisz?

Kot przeciągnął się tak nonszalancko, jakby chciał powiedzieć: „Phi, dla mnie to bułka z masłem, jeszcze nie raz Cię czymś zaskoczę!”

I wtedy z przedpokoju rozległo się ciche burczenie. To zazdrość dała znać o sobie pies Burek. Bureczek był przyjacielem babci Zosi od lat. Zawsze, gdy tylko usłyszał obce kroki na klatce, potrafił szczekać jak prawdziwy strażnik, żeby wszyscy wiedzieli, kto tu pilnuje domowego ogniska.

Burek był przekonany, że to on tu rządzi i że bez niego babcia być może dawno by się pogubiła.

„Kim ty byłeś w poprzednim życiu? Pewnie jakimś majstrem albo milicjantem,” myślał Feliks z przymrużeniem oka, patrząc na psa, „ciągle tylko hałasuje, no ale nic, jak trzeba to czuwa.”

Ojejku, moje skarby ukochane, co ja bym bez Was zrobiła? westchnęła babcia Zosia, z trudem wstając z kanapy. Chodźcie, nakarmię Was, a potem pójdziemy na spacer do parku.

Jak tylko wspomniała coś o rencie „Może za parę dni wypłacą, to kurczaka Wam kupię” kot od razu zaczął ugniatać tapczan łapkami, mrucząc tak głośno, że aż się pokój rozjaśnił. Burek zaszczekał i trącił babcię nosem w kolano.

No Ty to łobuz jesteś, wszystko rozumiesz, zachichotała babcia, głaszcząc Feliksa między uszami, a Burek aż się podrapał z zadowolenia.

„Wiesz, ja zawsze mówiłam zwierzak w domu to taki drugi człowiek. Cieplej, raźniej i jakoś lżej na duszy,” uśmiechnęła się babcia do siebie.

„A przyjdzie kiedyś ten czas…co będzie dalej, kto wie. Jedni gadają jedno, drudzy drugie, a człowiek i tak nie pojmie do końca. Ale wiesz co? Chciałabym się urodzić jako kotka. U psa tyle energii to pewnie nie dałabym rady, ja taka spokojna jestem. Ale kotka taka przytulana, łagodna, do dobrych ludzi się przytulić… tego bym chciała.”

Phi, co za myśli! otrząsnęła się nagle babcia, Staruszce to już różne dziwactwa do głowy przychodzą. Taka to starość…

Nie zauważyła nawet, że Feliks się uśmiecha pod wąsem i z wyższością patrzy na Burka „Kotką, a nie psiakiem? Wiesz, coś w tym jest…”

Bo Feliks ostatnio potrafił myśli czytać, wyobrażasz sobie?

No proszę, do czego to człowiek z kotem może dojść na stare lata…