Nie będę mogła zostać twoją mamą ani cię pokochać, ale będę się o ciebie troszczyć i nie powinnaś się na mnie gniewać. Przecież u nas i tak będzie ci lepiej niż w domu dziecka. Dziś był bardzo trudny dzień. Jan chował swoją siostrę – może niezbyt porządną, ale jednak najbliższą. Nie widzieli się prawie pięć lat, aż wydarzyła się ta tragedia. Wiktoria, jak mogła, wspierała męża, starając się wziąć większość obowiązków na siebie. Ale po pogrzebie czekało ich jeszcze jedno nie mniej istotne wyzwanie. Po Irinie, siostrze Jana, został mały synek. Wszyscy rodzinni, którzy zebrali się tego dnia, by pożegnać Irinę, właściwie od razu zrzucili całą odpowiedzialność na młodszego brata Iriny. Bo przecież kto jak nie rodzony wujek powinien zatroszczyć się o chłopca? To nie było dyskusyjne, po prostu uznano, że tak jest najlepiej. Wiktoria wszystko rozumiała, i nie była szczególnie przeciwna, ale miała jedno „ale”. Nigdy nie chciała dzieci. Ani swoich, ani tym bardziej cudzych. Tę decyzję podjęła dawno i uczciwie powiedziała o tym Janowi przed ślubem, a on potraktował to lekko. Zresztą kto w wieku dwudziestu kilku lat myśli o dzieciach? Nie, to nie, zdecydowali wspólnie, że będą żyć dla siebie dziesięć lat temu. A teraz musiała przyjąć pod swój dach obce dziecko. Nie było innego wyjścia. Oddać bratanka do domu dziecka Jan nigdy by nie pozwolił, a Wiktoria nie odważyłaby się zacząć takiej rozmowy. Wiedziała, że nigdy nie pokocha tego chłopca ani nie zdoła mu zastąpić matki. Chłopiec był nad wiek dojrzały i bystry, więc Wiktoria postanowiła powiedzieć mu całą prawdę. — Włodku, gdzie chciałbyś mieszkać? U nas czy w domu dziecka? — Chciałbym mieszkać w domu, sam. — Ale nie możesz mieszkać sam, masz dopiero siedem lat. Musisz wybrać. — Wtedy u wujka Jana. — Dobrze, pojedziesz z nami, ale musisz wiedzieć jedną rzecz. Nie będę mogła zostać twoją mamą, ani cię pokochać, ale będę się o ciebie troszczyć i nie możesz się na mnie gniewać. U nas i tak będzie ci lepiej niż w domu dziecka. Formalności były częściowo załatwione i w końcu wrócili do domu. Wiktoria uważała, że po tej rozmowie nie musi już udawać troskliwej cioci, że może być sobą. Nakarmić, wyprać, pomóc z lekcjami — to nie problem, ale oddać duszę — na to nie była gotowa. A mały Włodek nieustannie pamiętał, że jest niekochaną osobą i żeby go nie oddano do domu dziecka, musi być grzeczny. I tak zamieszkali razem. Włodkowi przypadła najmniejsza z pokoi. Trzeba było wszystko przerobić na dziecięce. Wybrać tapety, meble, dekoracje — to Wiktoria lubiła! Z entuzjazmem zabrała się za urządzanie pokoiku. Włodkowi pozwolono wybrać tapety, resztę dobierała sama Wiktoria. Nie żałowała pieniędzy, nie była skąpa — po prostu nie lubiła dzieci. Pokój wyszedł śliczny. Włodek był szczęśliwy! Szkoda tylko, że mama nie zobaczy, jaki ma teraz pokój. Ech, gdyby Wiktoria mogła go pokochać — jest przecież dobra i miła, tylko nie lubi dzieci. Włodek często myślał o tym przed snem. Umiał cieszyć się z drobiazgów. Cyrk, zoo, park rozrywki — chłopiec tak szczerze okazywał radość, że Wiktoria sama zaczęła czerpać przyjemność ze wspólnych wycieczek. Lubiła najpierw go zaskoczyć, potem patrzeć na jego reakcję. W sierpniu mieli polecieć z mężem nad morze, a Włodka na dziesięć dni miała wziąć bliska krewna. Ale na ostatnią chwilę Wiktoria zmieniła plany. Bardzo chciała, by chłopiec zobaczył morze. Jan był zdziwiony zmianą, ale w głębi serca cieszył się — polubił Włodka bardzo. A Włodek był prawie szczęśliwy! Gdyby go jeszcze kochali… Ale zobaczy morze! Urlop się udał. Morze było ciepłe, owoce soczyste, nastrój doskonały. Ale wszystko co dobre się kończy, urlop też. Zaczęły się zwykłe dni. Praca, dom, szkoła. Coś w ich życiu się zmieniło — pojawiło się nowe uczucie, jakby odrobina magii, oczekiwania czegoś dobrego. I wydarzył się cud. Wiktoria wróciła znad morza z nowym życiem. Jak to możliwe, skoro tyle lat unikali niespodzianek? Nie wiedziała, co zrobić. Powiedzieć mężowi czy zdecydować sama? Po pojawieniu się Włodka nie była już pewna, czy Jan naprawdę nie chce dzieci. Uwielbiał zajmować się chłopcem, chodził z nim na piłkę, bawił się chętnie. Nie, jeden cud Wiktoria już dokonała, na drugi była niegotowa. Sama podjęła tę trudną decyzję. Siedziała w klinice, gdy zadzwoniła szkoła. Włodek trafił do szpitala z podejrzeniem zapalenia wyrostka. Wszystko musiało poczekać. Wpadła do szpitala. Włodek leżał blady i drżał. Gdy zobaczył Wiktorię, rozpłakał się. — Wiki, proszę, nie idź, boję się. Bądź moją mamą dziś, proszę, tylko ten jeden dzień. Potem nigdy już nie będę prosił. Chłopiec mocno ścisnął jej rękę, łzy lały się strumieniami. Miała wrażenie, że to atak paniki. Wiki nigdy nie widziała, żeby płakał, tylko raz — na pogrzebie. Teraz zalała go fala rozpaczy. Wiki przytuliła jego rękę do swojej twarzy. — Chłopcze, wytrzymaj chwilę, zaraz przyjdzie lekarz i będzie dobrze. Jestem obok i nigdzie nie odejdę. Boże, jak ona go wtedy kochała! Ten chłopiec z roziskrzonymi oczami był dla niej wszystkim. „Chcę być bezdzietna” — co za głupota. Wieczorem opowie Janowi o nowym dziecku. Podjęła decyzję w chwili, gdy Włodek z bólu mocniej ścisnął jej rękę. Minęło dziesięć lat. Dziś Wiki prawie jubileusz, okrągła data — 45 lat. Będą goście, życzenia. Na razie przy kawie ogarnia ją nostalgia. Jak szybko uciekł czas. Młodość, pierwszy dorosły czas. Teraz jest szczęśliwą żoną i matką dwojga cudownych dzieci. Włodek ma prawie osiemnaście lat, Zosia dziesięć. I nie żałuje niczego. Chociaż nie — jest jedna rzecz, której bardzo żałuje. Tych słów o braku miłości. Jak bardzo chciałaby, żeby Włodek o nich zapomniał i nigdy nie przypominał. Po tamtym dniu w szpitalu starała się jak najczęściej mówić mu o swojej miłości, ale czy pamiętał tamte pierwsze wyznania, nigdy nie odważyła się zapytać.

Nie będę mogła zostać dla ciebie mamą i nie będę w stanie cię pokochać, ale będę się tobą opiekować, a ty nie powinieneś się na mnie gniewać. Przecież i tak u nas będzie ci lepiej niż w domu dziecka.

Dzisiaj był naprawdę trudny dzień. Janek chował swoją siostrę. Może i nie była najwspanialsza, ale rodzina to rodzina. Dawno się z nią nie widział jakieś pięć lat, a tu nagle taka tragedia.

Basia, jak mogła, wspierała męża, starała się przejąć na siebie większość spraw.

Ale po pogrzebie czekała na nich jeszcze jedna poważna sprawa. Iwona, siostra Janka, zostawiła po sobie małego synka. I cała rodzina, która tego dnia przyszła pożegnać Iwonę, jakoś od razu uznała, że odpowiedzialność za chłopca spada na Janka, młodszego brata Iwony.

Bo kto, jak nie rodzony wujek, ma zająć się dzieckiem? Tego nawet nie dyskutowano, wszyscy byli zgodni, że tak właśnie powinno być.

Basia wszystko rozumiała, szczerze mówiąc, nie była nawet przeciwna tej decyzji, ale miała jedno ale. Nigdy nie chciała mieć dzieci. Ani własnych, a już na pewno nie cudzych.

Swoją decyzję podjęła dawno temu. Powiedziała o tym Jankowi jeszcze przed ślubem, a on zbył temat machnięciem ręki. W końcu kto w wieku dwudziestu kilku lat myśli na serio o dzieciach? Ustalili, że będą żyli dla siebie tak postanowili dziesięć lat temu.

A teraz stało się tak, że musi przyjąć pod swój dach naprawdę obce dziecko. Nie było wyjścia. Oddać Wojtusia do domu dziecka? Jankowi by to nigdy nie przyszło do głowy, a Basia też nie miałaby serca, żeby taki temat w ogóle poruszyć.

Wiedziała, że nie pokocha tego dziecka i na pewno nie będzie potrafiła zastąpić mu mamy. Chłopiec był nad wiek poważny i mądry, więc Basia zdecydowała się być z nim całkowicie szczera.

Wojtuś, gdzie wolałbyś mieszkać u nas czy w domu dziecka?

Chciałbym mieszkać w domu. Sam.

Ale będąc samemu nie możesz, masz przecież tylko siedem lat. Musisz wybrać.

To z wujkiem Jankiem.

Dobrze, jedziesz z nami, ale muszę ci coś powiedzieć. Nie będę dla ciebie mamą i nie pokocham cię, ale będę się tobą opiekować i nie powinieneś być na mnie zły. U nas i tak będzie ci lepiej niż w domu dziecka.

Formalności były w miarę załatwione i w końcu mogła wrócić do domu.

Basia uznała, że po tej rozmowie nie będzie musiała udawać przed chłopcem czułej cioci będzie sobą. Nakarmić, wyprać, pomóc z lekcjami nie problem, a swoje uczucia zachowa dla siebie.

A mały Wojtuś nie zapominał ani na chwilę, że nie jest kochany i musi bardzo się starać, żeby nie oddali go do domu dziecka.

W domu Basia postanowiła dać Wojtusiowi najmniejszy pokój. Najpierw musiała go urządzić specjalnie dla chłopca.

Wybieranie tapety, mebli, dodatków Basia to uwielbiała! Z zapałem wzięła się za urządzanie dziecięcego pokoju. Pozwoliła Wojtusiowi wybrać tapetę, a całą resztę sama dobierała. Na pieniądzach nie oszczędzała, bo skąpa nie była, po prostu dzieci nie lubiła. No, ale pokój wyszedł piękny.

Wojtuś był zachwycony! Szkoda tylko, że mama nie może zobaczyć, jaki ma teraz pokój. Ech, gdyby tylko Basia mogła go pokochać. Jest dobra, miła, tylko nie lubi dzieci

Często o tym rozmyślał Wojtuś wieczorami przed snem.

Chłopiec potrafił się cieszyć z każdej drobnostki. Cirk, zoo, park rozrywki taki był przejęty i szczęśliwy, że Basia sama zaczęła czerpać radość z tych wycieczek. Najpierw lubiła go zaskoczyć, a potem patrzeć na jego reakcji.

W sierpniu mieli z Jankiem lecieć nad morze, a Wojtusia na dziesięć dni miała przejąć ich bliska krewna.

Ale na ostatnią chwilę Basia wszystko zmieniła. Bardzo chciała, żeby chłopiec zobaczył morze. Janek trochę był zdziwiony, ale w głębi serca ogromnie się cieszył. Zżył się z Wojtusiem naprawdę mocno.

A Wojtuś? Był niemal szczęśliwy! Gdyby tylko był kochany Ale trudno, przynajmniej zobaczy morze!

Wyjazd był cudowny. Morze ciepłe, owoce słodkie, nastrój świetny. Jak wszystko, i wakacje kiedyś się kończą.

Wracały zwykłe dni praca, dom, szkoła. Ale coś w ich świecie się zmieniło, pojawiło się takie nowe uczucie jakby nowa atmosfera, lekka radość, oczekiwanie na cud.

I cud się wydarzył. Basia z wakacji wróciła z nowym życiem pod sercem. Jak to się stało, skoro tyle lat wszystko było pod kontrolą?

Basia nie miała pojęcia, co robić. Powiedzieć Jankowi czy sama zdecydować? Po Wojtusiu była już niepewna, czy Janek dalej trzyma się tego, że nigdy nie chcą dzieci. Uwielbiał spędzać z Wojtusiem czas, razem chodzili na piłkę, uczył go mnóstwa rzeczy.

Nie, jeden wyczyn Basia już zaliczyła, ale na drugi nie była gotowa. Sama podjęła tę trudną decyzję.

Siedziała w klinice, gdy zadzwonili ze szkoły. Wojtusia zabrano karetką z podejrzeniem zapalenia wyrostka robaczkowego. Wszystko musiało poczekać.

Wbiegła do szpitala. Wojtuś leżał na łóżku, blady, trzęsło go. Gdy zobaczył Basię, rozpłakał się.

Basia, proszę, nie odchodź. Boję się. Bądź dziś moją mamą, proszę! Tylko ten jeden dzień, obiecuję, że nigdy więcej nie będę prosił.

Mocno złapał ją za rękę, łzy płynęły mu ciurkiem. Basia nigdy nie widziała go tak. Pierwszy raz płakał tak od czasu pogrzebu.

A teraz bardzo, bardzo się rozkleił.
Basia przytuliła jego rękę do policzka.

Kochany, wytrzymaj chwilkę. Zaraz przyjdzie lekarz, wszystko będzie dobrze. Jestem tutaj, nigdzie nie idę.

Boże, jak bardzo go wtedy kochała! Ten chłopiec z tymi wielkimi oczami był dla niej najważniejszy na świecie.

Childfree, co za bzdura. Wieczorem powie Jankowi o dziecku. Decyzja przyszła wtedy, gdy Wojtuś zacisnął jej rękę ze strachu i bólu.

Minęło dziesięć lat.
Dziś Basia ma niemal okrągły jubileusz skończyła 45 lat. Miały być goście, życzenia. Ale na chwilę przy kawie przyszedł czas na myślenie.

Jak ten czas szybko minął. Młodość, beztroska. Teraz jest kobietą, szczęśliwą żoną i mamą dwójki wspaniałych dzieci. Wojtuś ma już prawie osiemnaście lat, a Zosia dziesięć. I nie żałuje niczego.

Może tylko jednej rzeczy bardzo żałuje. Tych słów o braku miłości. Jak by chciała, żeby Wojtuś ich nie pamiętał, żeby zapomniał i nigdy nie wspominał.

Po tamtym dniu w szpitalu jak najczęściej mówiła mu, że go kocha. Ale czy pamięta tamto pierwsze wyznanie? Nigdy nie zdobyła się, żeby o to go zapytać.