Nie barwi życia samotność

Grażyno, przyjdź dziś do klubu, muszę z tobą pogadać rzucił Zbigniew, kiedy wyszłaś ze sklepu, pośpieszny, jakby miał ważne sprawy. Spojrzałam mu w oczy i skinęła głową, ale on już zniknął za rogiem.

Zastanawiałam się, dlaczego Zbigniew zawsze patrzy na mnie tak poważnie. Może dlatego, że jest ode mnie o sześć lat starszy. Szemrałam wąską wiejską ścieżkę w stronę domu, myśląc o tym, co mogło go skłonić do rozmowy.

W klub już miałam przyjść wieczorem, ale nie miałam pojęcia, o co mu chodzi. Wera ciągle krążyła wokół Zbigniewa, nie pozwalając innym dziewczynom się zbliżyć. W naszej wsi wszyscy wiedzieli, że Wera sama wiesza mu naszyjnik i nie daje mu ruszyć. Widziałam, jak Zbigniew unikał Werki, gdy ta zapraszała go do tańca.

Werko, zostaw mnie w spokoju słyszałam, jak Grażyna podkładała się pod Werka, a ta jedynie śmiała się bez urazy.

Nie uciekniesz, w końcu się zakochasz i wyjdziesz za mnie nuciła Wera.

Gdyby taki tekst powiedział ode mnie chłopak, od razu odsunąłbym się o dziesięć metrów, bo to wstyd. Myślałam o tym, chodząc.

W klubie serce mi przyspieszało. Miałam dziewiętnaście lat, przed sobą całe życie. Marzyłam, że wyjdę za mąż za dobrego i czułego mężczyznę, i że urodzę dwoje dzieci.

Zbigniew jest dobrym facetem, choć ma mnie o sześć lat starszy, ale jego spojrzenie daje mi dreszcze rozmyślałam przed lustrem, podziwiając nową sukienkę. Trzy razy już odprowadzał mnie do domu, zawsze skromny, nigdy nie łapał mnie za rękę, w przeciwieństwie do wielu chłopaków, co od razu chcą przytulić i rozluźnić ręce.

W klubie już było gwarno. Gdy tylko weszłam, oczy moim oczom natychmiast przyciągnął Zbigniew stał przy wejściu, jakby czekał. Poszukałam Werki, ale nie zobaczyłam jej. Pewnie przyjdzie później.

Cześć, Grażynko przywitał się Zbigniew, chodź, zatańczmy. Prowadził mnie na środku sali, a muzyka Moja gwiazda wypełniła przestrzeń.

Zanim jeszcze zdążyłam się rozejrzeć, już tańczyliśmy. Zbigniew był jak zwykle poważny, ale od czasu do czasu pojawiała się mu uśmiech. Trzymał mnie mocno za talię, co wywoływało we mnie niepokój, ale jednocześnie podniecenie. Po chwili do sali wkroczyła Wera, wpatrując się w nas wściekłym spojrzeniem. Zbigniew cały czas zapraszał mnie do kolejnych tańców.

Zanim skończyliśmy, Zbigniew wyszeptał:

Grażyno, chodźmy na spacer.

Dobrze zgodziłam się, i wyrwijliśmy się z klubu, zostawiając Werę w tańcu.

Poza wioską panowała cisza, słychać było jedynie świerszcze, a z rzeki nadciągał chłodny podmuch. Czasem mgła podnosiła się niczym welon. Zapach łąk wirował wokół, a może to Zbigniew był przyczyną mojego zachwiania.

Grażynko, nie będę kręcić się w kółko, wyjdź za mnie za mąż rzekł nagle.

Zatrzymałem się. Nie spodziewałam się takiego wyznania, myślałam, że przyzna się jedynie do miłości.

Co ty milczysz? zapytał Zbigniew, zaniepokojony.

Och, Zbigniew, nie spodziewałam się ale zgadzam się odpowiedziałam nieśmiało, a on mnie objął i pocałował.

Ślub był wesoły, pobraliśmy się z miłością i byliśmy szczęśliwi. Po ceremonii wprowadziłam się do domu męża, żyjąc razem z jego rodzicami. Szybko przyzwyczaiłam się do nowej rodziny; rodzice męża przyjęli mnie serdecznie i łagodnie. Bałam się stereotypów o teściowych i synowych, ale nasze relacje były doskonałe.

Zawsze słuchałam męża, bo był starszy. Dlatego miał być głową rodziny. Zbigniew nie obrażał żony, wspierał ją w trudnych chwilach. Niebawem urodził się syn, a ja przejęłam matczyne obowiązki. Teściowa pomagała przy wnuku, nawet w nocy wstawała i uspokajała dziecko.

Po trzech latach przyszedła córka, a dziadkowie szaleli za wnukami. Nie obciążałam się zbytnio opieką, bo moja mama i teściowa regularnie przychodziły z pomocą.

Grażynko, zbudujemy dom rzekł Zbigniew pewnego dnia. Każdy mężczyzna powinien mieć własny dom. Zgodziłam się i od razu zabrał się do pracy.

Wtedy syn miał pięć lat, a córka jeszcze mała. Ja nie mogłam się radować z tej nowiny.

Od dawna marzyłam o własnym domu, z własną rodziną, choć teściowie nie sprawiali kłopotów, żyliśmy razem w zgodzie. Ale bycie właścicielką własnego dachu wydawało się lepsze.

W własnym domu zrobię wszystko po swojemu, jak mi się podoba, dzieci będą miały własne pokoje, a my własną sypialnię snułam, przedstawiając Zbigniewowi swoje plany, a on spełniał wszystkie moje życzenia.

W końcu dom powstał, przeprowadziliśmy się, wszyscy cieszyli się. Zbigniew z dziećmi zachowywał się jak dziecko, biegał, grał, a w kącie fruwał kotek, którego przywiezliśmy ze starego gospodarstwa.

Grażynko, może pomyślimy o trzecim dziecku? zapytał pewnego wieczoru. Nie mam nic przeciwko.

Możemy rozważyć odpowiedziałam, śmiejąc się, mamy teraz dużo miejsca, spójrz na ten dom.

Jednak los miał inny plan. Zbigniew nagle zmarł serce odmówiło mu pracy, a on nie przywiązywał do tego większej wagi. Po śniadaniu chwycił się za klatkę piersiową, a ja pomogłam mu położyć się na kanapie i pobiegłam po lekarza. Kiedy przybył, Zbigniew już nie żył.

Rozpacz ogarnęła mnie, nie wiedziałam, jak mam dalej żyć z dwójką dzieci w nowym domu.

Muszę żyć i cieszyć się, chcieliśmy trzecie dziecko płakałam, ale los był surowy. Dlaczego dobrzy mężczyźni odchodzą w nieznane? łkałam, zostając wdową z dwojgiem dzieci.

Początkowo płakałam dniami, wspominałam Zbigniewa. Musiałam iść dalej, bo miałam obowiązek wobec dzieci.

Nie mam już nikogo poza sobą, muszę przetrwać tę próbę, nie poddawać się tłumaczyłam sobie.

Pracowałam na dwóch etatach, by dzieci nie cierpiały, a rodzice wciąż pomagały. Z czasem odzyskałam formę. Mężczyźni zaczęli podchodzić, proponowali randki, a nawet małżeństwo, ale nie chciałam myśleć o tym, dopóki dzieci nie dorosną.

A co jeśli nowy mężczyzna nie zostanie przyjęty? Co jeśli będzie ich krzywdził? rozważałam, nie podejmując decyzji. Najpierw dzieci dorosną, potem zobaczę.

Dzieci dorosły syn skończył studia, córka college, oboje założyli własne rodziny. Mam już dwóch wnuków, mam czterdzieści osiem lat. Czasem w weekendy przyjeżdżają rodzina i wnuki. Pewnego dnia syn zwrócił się do mnie:

Mamo, wciąż jesteś piękna, nie żyj sama, znajdź dobrego człowieka i wyjdź za mąż. Nie chcemy cię zostawiać w samotności, bo samotność nie ozdabia życia.

Synu, myślę o tym, ale nie wiem, czy znajdę kogoś takiego jak Zbigniew. Odmawiam znajomości, bo większość mężczyzn pije, kłóci się, nie chce pracować. Mam dom i zajęcie, a wszystko wokół się psuje. Dobrze, że jesteś w rękodziele uśmiechnąłem się.

Pewnego dnia sąsiadka przedstawiła mi swojego znajomego, wdowca z sąsiedniej wsi. Grzegorz był widzącym się mężczyzną, przyjechał samochodem z przysmakami, nawet przyniósł wino. Postawiłam na stole domowy placek i butelkę wina z miasta.

Rozmawialiśmy, jedliśmy, a Grzegorz wypełnił szklankę samemu i wypił całą butelkę. Zauważyłam, że był jedynym, który wypił całość. Nie podałam mu wina, a on mówił:

Cóż, twoje wino jest wyśmienite, skąd je masz?

Syn przyniósł odpowiedziałam, widząc, jak jego oczy błyszczą.

Grzegorz rozkręcił rozmowę:

Grażyno, po tym winie czuję się odważny powiedział, zamieszkajmy razem u mnie. Mój dom jest równie solidny, a moja druga połówka życia spędziła w tym samym miejscu. Sprzedajmy nasz dom, niech ci nie będzie potrzebny.

Grzegorzu, mam dzieci, a dom jest ich dziedzictwem, zbudowany przez ich ojca odparłam.

Co więc przyjdziesz do mnie z pustymi rękami? zapytał się rozgniewany.

Wstałam i odpowiedziałam:

Grzegorzu, nie zadziała między nami. Wracaj do domu, bo jesteśmy różni.

Co? Znam cię dopiero dwa godziny, a już mówisz, że się nie dogadamy protestował.

Nie potrzebuję nic więcej, wszystko rozumiem.

Wyprowadziłam Grzegorza z domu, nie przejmując się, jak wróci do wsi, bo zamknęłam drzwi na zamek.

W tym domu nie będzie już żadnego mężczyzny. Będę sama. Niech będzie nudno, niech będzie ciężko, ogród i gospodarstwo, ale takich mężczyzn nie potrzebuję powiedziałam głośno, po czym roześmiała się.

Ech, Grażyno, nie myśl o mężczyznach, już nie ma takich jak Zbigniew. Będę żyła sama, dla dzieci i wnuków. Samotność nie ozdabia życia, ale z kimkolwiek nie chcę się wiązać rozmyślałam lecz życie toczy się dalej.