Nie bądź piękna, bądź użyteczna

Agnieszka, czyś całkiem rozumu się pozbyła? – Joanna uderzyła dłonią w stół, aż filiżanki zadźwięczały. – On traktuje cię jak szmatę do podłogi! Dzisiaj przyjdź, jutro nie przychodź, pojutrze znów potrzebna!

– Jolu, nic nie rozumiesz – Agnieszka zmęczonym głosem mieszała cukier w kawie. – Jakub jest zajętym człowiekiem, ma firmę, ciągle spotkania. Spotkamy się, gdy znajdzie czas.

– Pluń na jego firmę! – przyjaciółka zaczerwieniła się ze złości. – Masz już trzydzieści sześć lat, Agnisia! Jak długo będziesz tylko zapasowym lądowiskiem?

Agnieszka skrzywiła się. Joanna zawsze prosto z mostu. I trudno zaprzeczyć – mówi prawdę. Tylko że ta prawda kłuje jak oset.

– A co mi zostaje? – spytała cicho, patrząc w okno kawiarni. – Pięknych kobiet jest morze, a ja… zwyczajna. Ale za to wygodna. Nie robię scen, nie stawiam wymagań, nie kapryszę.

– Jezu, posłuchaj siebie! – Joanna złapała ją za rękę. – „Wygodna”! Co ty, mopa udajesz? Masz wyższe wykształcenie, dobrą pracę, własne mieszkanie. Jesteś mądra, dobra, wierna…

– Tylko nie piękna – przerwała Agnieszka z gorzkim uśmiechem. – A mężczyźni wybierają najpierw oczami, sama wiesz.

Joanna opadła na krzesło, kręcąc głową. Dwadzieścia lat przyjaźni, a przyjaciółka wciąż nie wierzy we własną wartość. Od studiów tak samo – zawsze w cieniu lśniących dziewczyn, zawsze gotowa się nagiąć, sprostać, nie zawadzać.

– Pamiętasz Tomka ze studiów? – nieoczekiwanie spytała Agnieszka.

– No pamiętam – spoważniała Joanna. – Co z nim?

– Strasznie mi się podobał. Przez trzy lata chodziłam za nim jak cień, dawałam notatki, pomagałam na seminariach. Nawet mnie nie zauważał. A jak pojawiła się ta… jak jej tam… Kinga Kowalska, od razu zaczął wokół niej krążyć.

– Ależ to było sto lat temu! – załamała ręce Joanna.

– Dla mnie jak wczoraj – uśmiechnęła się smutno Agnieszka. – Wtedy zrozumiałam główną zasadę życia: piękne dostają wszystko od razu, a reszta musi być użyteczna. Wygodna.

– Agnisia, ale przecież Tomek… Co się z nim potem stało? Alkoholik i nieudacznik! A twoja piękna Kinga trzy razy wyszła za mąż i trzy razy się rozwiodła. Gdzie oni są, a gdzie ty?

– Oni żyją – cicho odpowiedziała Agnieszka. – A ja się przystosowuję.

Wtedy zadzwonił telefon. Agnieszka spojrzała na ekran i ożywiła się.

– Halo, Jakubie? Tak, jestem wolna. Oczywiście, przyjadę. Za godzinę? Dobrze, czekam.

Joanna z przerażeniem patrzyła, jak twarz przyjaciółki się zmienia – pojawia się jakaś dziecięca radość, gotowość by biec na pierwsze skinienie.

– Agnieszka, nie idź – szepnęła. – Powiedz, że jesteś zajęta.

– Nie mogę – Agnieszka już zbierała torbę. – Akurat ma dwie godziny między spotkaniami. Tak dawno się nie widzieliśmy.

– Pięć dni temu się widzieliście!

– To dawno – powtórzyła uparcie Agnieszka i wstała od stolika.

Joanna została sama, patrząc przez okno na oddalającą się postać przyjaciółki. Co się z nią stało? Kiedy ta mądra, utalentowana kobieta zmieniła się w dodatek do czyjegoś życia?

A przecież kiedyś było inaczej. Na studiach Agnieszka, choć nie olśniewała urodą, była duszą towarzystwa. Żartowała, organizowała wyjazdy, pomagała wszystkim w nauce. Chłopaki ją lubili – nie jak kobietę, ale jak najlepszą przyjaciółkę, wiernego kompana. Nazywali ją „Agnieszka-Siostra”. I wtedy była z tego dumna.

Po studiach dostała pracę jako ekonomistka w solidnej firmie, szybko awansowała. Kupiła mieszkanie, samochód. Rodzice cieszyli się – córka stanęła na nogach. Tylko życie osobiste jakoś nie mogło się ułożyć.

Pierwszy poważny romans zdarzył się, gdy miała dwadzieścia osiem lat. Marek, kolega z pracy. Cichy, spokojny, opanowany. Agnieszka była szczęśliwa – wreszcie facet, który ją docenia, kocha, nie za urodę, ale za charakter, za duszę.

Chodzili dwa lata. Agnieszka zaczęła już napomykać o ślubie, rozglądać się za suknią. Wtedy Marek poznał nową koleżankę z pracy – młodziutką, ładną absolwentkę uniwersytetu.

– Rozumiesz, Agnieszka – mówił wtedy, boleśnie dobierając słowa – jesteś wspaniała, ale z Olą czuję coś zupełnie innego. Taką namiętność, takie uniesienie…

– A ze mną jest ci spokojnie, tak? – spytała Agnieszka. – Wygodnie?

– No… tak – przyznał szczerze. – Zbyt spokojnie, chyba.

Wtedy Agnieszka zrozumiała ostatecznie: piękno daje namiętność, a wygoda tylko przyzwyczajenie. I to przyzwyczajenie może się w każdej chwili znudzić.

Po rozstaniu z Markiem było jeszcze kilka
Helena patrzy na deszczowy Kraków za oknem, bierze głęboki oddech i uśmiecha się lekko do siebie, wiedząc, że droga do jej miejsca w tym świecie właśnie się rozpoczęła, bez żadnych skrótów i ustępstw.