Nic nie słychać

Nie słychać nic.
Samolot z lekkim zakłopotaniem wysunął swój nos zza chmur, rozejrzał się po warszawskim niebie, wykonał majestatyczny zakręt i miękko dotknął płyty lotniska, niczym narzeczony dotykający policzka ukochanej podczas przysięgi w kościele.
Oklaski rozległy się wśród pasażerów, lecz piloci byli głusi na te zachwyty.
Nie usłyszał ich też Kamil Kapliński, który podczas lotu stracił słuch przez zatkane uszy.
Kapliński nieustannie zaciskał nos i próbował wydmuchać powietrze, licząc na ulgę.
Powietrze wychodziło z każdej strony, tylko nie tam, gdzie miało.
Wciąż w głowie brzmiał mu białoszary szum.
Kamil wrócił od swojej matki bladym świtem, w sam raz, żeby zdążyć przygotować się do pracy.
Jego żona, Lidia, nie spała i gorączkowo przestawiała przedmioty w całym mieszkaniu, wyraźnie w nerwach.
Kapliński wszedł do kuchni i zaczął szykować sobie obiad.
Słuch wciąż nie wracał.
Odchodzę!
Mam dosyć!
Wszystko mnie złości, życie, twoja pensja ledwie dwa złote, mieszkanie na końcu świata.
Myślałam, że cierpię na chroniczną miłość, a to tylko jakaś zaraza!
Lidia rzucała swoje wyznania w plecy Kamila, podczas gdy on spokojnie przekładał ziemniaki z garnka do termosu.
Odchodzę do Leszka, nie znasz go i on ciebie też, ale jest wspaniały.
Mam do niego te uczucia, które powinny być.
I nie martw się, jestem wobec ciebie czysta, nic między nami jeszcze nie było.
Odchodzę jak porządna kobieta, żebyś nie gadał o mnie do nikogo, zwłaszcza do swojej matki!
Kamil skończył z obiadem, spakował wszystko do torby i zaczął parzyć sobie kawę.
Nic nie powiesz?
Wylałam ci tutaj całą duszę!
Liduś!
wykrzyknął Kamil przez ramię.
Możesz mi wyprasować dżinsy?
Co!?
Dżinsy?!
Ty ja mówię o uczuciach, a ty o dżinsach!
Wszystko diabli wzięli!
Myślałam, że powstrzymasz mnie
Skończywszy wypowiedź, Lidia chwyciła torbę myląc swoją damską z tą do pracy Kamila i wybiegła z mieszkania.
Kiedy w całym domu zadrżały ściany po trzaśnięciu drzwiami, Kamil zdał sobie sprawę, że żona naprawdę odeszła.
Dokąd ona idzie o tej porze?
A dżinsy?
Kurka, gdzie mój obiad? myślał, przeżywając ten poranny rozwód.
Rozczarowany, że nie znalazł swoich dwóch termosów, Kapliński ruszył do pracy w pogniecionych spodniach.
W windzie skinął głową na powitanie pani Barbary Migun, przewodniczącej wspólnoty kobiety, która, sądząc po wysokości comiesięcznych opłat, wciąż wysyłała pieniądze do Złotego Krakowa.
Plotki głosiły, że jej perfumy wskrzeszały konie i wygonaly wrogów z podziemia.
Kamil wstrzymał oddech, wszedł i obrócił się przodem do drzwi.
Kabina ruszyła, jakby w gazowej komorze.
Nie wpłacił pan na dezynsekcję.
Dziś będą truć całe klatki schodowe, odezwała się pani Migun.
Kapliński przyglądał się, jak gumowe uszczelki na drzwiach zaczynają się topić od jej zapachu.
Musi pan wpłacić do wieczora, może pan przelać mi na konto?
naciskała.
Kamil nic nie odpowiedział.
Wtedy pani Migun pochyliła się do jego ucha i głośno powiedziała:
Do końca dnia czekam na przelew.
Gratuluję.
Gdzie panią przelewają?
ożywił się Kamil.
Z powrotem do Krakowa?
Prawdziwie wierzył w pogłoski, że Barbara jest potomkinią króla Kazimierza Wielkiego.
Przewodnicząca wygłosiła długą tyradę, ale do Kamila docierały tylko urywki słów: -uka, -dor, -ty, -ąć, brzmiące jak staropolskie zaklęcia.
Mężczyzna nie przejmował się, tylko potakiwał, jak na wystawie nowoczesnej sztuki.
Drzwi windy rozsunęły się, Kapliński uciekł na świeże powietrze, a pani Migun ruszyła ku zbieraniu daniny od mieszkańców.
Kamil pracował jako elektryk.
Od zeszłego tygodnia zajmował się zleconym remontem, gdzie kapryśny klient, pozbawiony talentu i pieniędzy, chciał zamienić ruinę w arcydzieło.
Materiały i rysunki pana Franciszka były równie dziwaczne jak jego pomysły, zaś wszystko miało nieznośny zapach prowizorki.
Kapliński nie cierpiał sam.
Obok niego zmagali się hydraulik i ekipa wykończeniowa.
Gdy Kamil kuł ściany pod instalację, a inni zmagali się z kafelkami, pojawił się klient.
Zabalował całą noc na urodzinach kolegi, był w twórczym amoku i postanowił przed snem sprawdzić postępy remontu.
Wszystko nie tak!
wrzeszczał Franciszek, tupiąc nogą.
Gniazdka mają być jak szachownica, a lampa przesunięta o trzy stopnie w prawo względem osi ziemi.
Tak ma być, albo nie zapłacę!
Z równie dziwacznymi poleceniami odwiedził wszystkie pokoje, po czym zamknął się w dziecięcym za górami zaprawy i zasnął.
Po siedmiu godzinach klient przebudził się, otworzył drzwi i zobaczył skutki swoich innowacyjnych decyzji.
Ekipa połączyła kuchnię z salonem nowym przejściem, w łazience pojawił się gościnny sedes.
Ubranie Franciszka było białe od tynku, twarz zmartwiała z przerażenia.
Nic nie pamiętał z nocnych instrukcji, próbował oskarżyć fachowców o sabotaż.
Ci pokazali nagranie z kamer.
Tylko Kapliński nic nie zmieniał, bo jego polecenia umknęły mu przez głuchotę.
Może zrodziła się w nim niewzruszona postawa, może zwyczajna beznadzieja klient wręczył Kamilowi drobną premię za odporność na pijany artyzm, a resztę ekipy zwolnił za brak siły do oporu.
Jednak pod presją dowodów zapłacił za wszystko.
Wieczorem, głodny i zmęczony, Kapliński nie wytrzymał i poszedł do laryngologa, by odzyskać słuch.
Po drodze dołączył się do niego wściekły pies sąsiadów, próbując go zastraszyć głośnym szczekaniem.
Jednak świat Kamila zamienił się w niemy film, gdzie ludzie i zwierzęta wykonywali swoje role bez dźwięku.
Bez słów, trudno było zrozumieć zamiary emocjonalnego psa, więc Kapliński szedł dalej, pewnie i spokojnie.
Pies, znudzony, odstąpił po chwili.
Niech dźwięki będą z tobą!
powiedział lekarz, wywiercając Kamila z zatok.
Odzyskawszy słuch, Kapliński ruszył do domu.
W drodze wyjął z portfela swoją niespodziewaną premię 150 złotych kupił sobie parówkę w cieście oraz skromny bukiet dla żony.
Przy wejściu do bloku czekał na niego smutny sąsiad.
Słyszałeś nowinę?
zagaił.
Dziś nie słyszałem kompletnie nic odparł Kapliński, wsuwając mały palec do ucha.
Migun, ta od Złotego Krakowa, zebrała kasę od wszystkich i spakowała się do Gdańska.
Koniec tropów.
Z góry wszystko zaplanowała, zbierała datki od siedmiu klatek.
Ty wpłaciłeś?
Nie, nie pokręcił głową Kamil.
Coś nad ranem gadała o przelewie, ale nie ogarnąłem.
To szczęście.
Ja durny wpłaciłem.
Jedno pocieszenie zanim zebrała całą kasę, wszystkie karaluchy padły od zapachu jej perfum, zaśmiał się sąsiad.
Także i nie aż tak bardzo żałuję.
W domowych progach przywitał go zapach zupy i niesamowicie czuła żona.
Wybacz mi, byłam głupia, zupełnie mi odbiło.
Nie wiem, co się stało.
Może słońce mnie rozstroiło.
Chcę cofnąć wszystko, co powiedziałam.
Wierz mi, nic złego nie zrobiłam.
Leszka nie ma, pojechałam do siostry, wyżaliłam się i wróciłam do siebie.
Ty dobrze zareagowałeś rano, po męsku, i to mnie otrzeźwiło.
No co, przebaczysz?
Zasypana gorącymi pocałunkami Kapliński usiadł z żoną do stołu.
Szczerze, nic nie słyszałem wyznał Kamil, czując, że otrzymuje nagrodę za nic.
Dziękuję!
przytuliła go mocno Lidia.
Niezłe pomyślał Kapliński, który dziś nie zrobił nic nadzwyczajnego.
Chyba warto częściej ogłuchnąć.
Może życie stanie się prostsze.Ale zanim zdążył zanurzyć łyżkę w zupie, Lidia spytała cicho:
A jak coś się na świecie wydarzy, to czy też nic nie usłyszysz?
Kamil uśmiechnął się z rozbrajającą szczerością.
Owszem, czasem warto żyć w ciszy.
Tylko w milczeniu najlepiej słychać, jak serce mówi.
Lidia przez chwilę patrzyła na niego z troską i rozbawieniem jednocześnie.
Potem sięgnęła po swój termos wciąż nie ten właściwy, ale już nieważne i przewróciła oczami.
Dzisiaj to my gramy ciszę powiedziała.
I choć świat wokół huczał, podrzucał perfumy, przelewy i remonty, w ich kuchni panowała prawdziwa akustyczna zgoda.
Kamil po cichu uznał, że czasem można stracić słuch, by odzyskać coś znacznie cenniejszego.
Przy stole, pośród ciepła zupy, zmierzwionych dżinsów i kwiatów z kiosku, brzmiała najgłośniej mała, złota zwyczajność.
A Kapliński wreszcie poczuł, że jest w domu.