Nic nie słychać

Cisza jak makiem zasiał
Samolot z niepokojem wysunął nos zza chmur, spojrzał na Warszawę, zrobił szeroki zakręt i dotknął ziemi delikatnie, jak narzeczony muskający policzek ukochanej przy ołtarzu.
Zapanowały brawa, lecz piloci ich nie usłyszeli.
Tak samo nie usłyszał ich Kacper Kapliński, któremu podczas lotu zatkało uszy.
Kapliński ciągle ściskał nos i próbował wydmuchać, lecz powietrze wychodziło wszędzie, tylko nie tam gdzie trzeba, a w głowie wciąż szumiał biały szum.
Kacper wrócił z odwiedzin u swojej matki wczesnym rankiem, akurat żeby zdążyć zebrać się do pracy.
Małżonka jeszcze nie spała, krzątała się nerwowo po mieszkaniu, przekładając coś z miejsca na miejsce.
Kapliński wszedł do kuchni i zaczął przygotowywać sobie lunch.
Nie wracał słuch.
Wychodzę!
Mam dość!
Wszystkiego mam dość!
Tego życia, twojej pensji ledwo na trzy złote, mieszkania na końcu świata.
Myślałam, że mam chroniczną miłość, a po prostu złapałam zakażenie!
wykrzykiwała Maria, rzucając swoje wyznania w plecy Kaplińskiego, który beztrosko przekładał ziemniaki z garnka do termosu.
Przechodzę do Michała.
Nie znasz go, on ciebie też nie, ale jest cudowny.
Mam do niego uczucia.
Takie, jakie powinny być.
I nie martw się jestem wobec ciebie czysta, bo nic się jeszcze między nami nie wydarzyło.
Odchodzę jak porządna kobieta, więc nie będziesz miał co o mnie opowiadać, zwłaszcza swojej matce.
Kacper skończył z obiadem i, wkładając wszystko do torby, nastawił wodę na kawę.
Nie chcesz nic powiedzieć?
Wywróciłam ci całą duszę na drugą stronę.
Ma-ria!
krzyknął Kapliński przez ramię.
Mogłabyś mi wyprasować jeansy?
Co?
Jeansy?!
Ja tu o uczuciach, a ty o jeansach?
Wszystko mam gdzieś!
Myślałam, że może mnie zatrzymasz.
Zakończyła frazę, chwyciła torbę w złości pomyliła swoją damską z tą, którą Kacper przygotował do pracy i wybiegła.
Dopiero gdy mieszkanie zatrzęsło się od trzaśnięcia drzwiami, Kapliński zrozumiał, że żona rzeczywiście wyszła.
„Gdzie ona idzie o tej porze?
A jeansy?
Kurczę, gdzie mój obiad?” pomyślał, przeżywając ten poranny rozwód.
Zrezygnowany z braku swoich dwóch termosów, Kapliński wyruszył do pracy w pogniecionych spodniach.
Wchodząc do windy, skinął głową pani Janinie Migunowej, przewodniczącej wspólnoty mieszkaniowej kobiecie, która, sądząc po miesięcznych zbiórkach, nadal zanosiła pieniądze Tatarom na podkładzie.
Mówiono, że jej perfumy przywoływały konie z zaświatów i wypędzały sąsiadów z ukrycia.
Kapliński wstrzymał oddech, wszedł do środka i obrócił się twarzą do wyjścia.
Drzwi się zamknęły gazowa komora ruszyła w dół.
Nie wpłacił pan na dezynsekcję.
Dzisiaj będą truć karaluchy w całej klatce rozległ się głos Janiny.
Kapliński patrzył, jak od jej zapachu rozpuszczają się uszczelki na drzwiach.
Musi pan przelać do wieczora, może pan mi wysłać przelew na konto?
Kapliński milczał.
Janina nachyliła się do jego ucha i powiedziała głośno:
Czekam na przelew do końca dnia.
Gratuluję.
A gdzie panią przelewają?
ożywił się Kapliński.
Z powrotem do Krymu?
On naprawdę wierzył w plotki, że kobieta jest potomkinią Czyngis-chana.
Janina nagadała mu mnóstwo rzeczy, ale do Kacpra dolatywały tylko urywki: „-ska”, „-dor”, „-ty”, „-ać”, co brzmiało jak pradawne tatarskie klątwy.
Kacper nie próbował zrozumieć, tylko kiwał głową jak na wystawie sztuki nowoczesnej.
Drzwi windy się otworzyły, Kacper szybko wyszedł na świeże powietrze, a Janina ruszyła zbierać daniny po mieszkaniach.
Kapliński pracował jako elektryk.
Od zeszłego tygodnia działał na budowie, gdzie wymagający klient bez talentu czy pieniędzy chciał otrzymać coś idealnego.
Materiały i projekty zamawiającego były marne jak jego charakter.
Nie cierpiał sam.
Obok siebie miał hydraulika i ekipę remontową wszyscy w tym samego artystycznym rowie.
Gdy Kacper wykuwał ściany, jego koledzy pocili się w innych pomieszczeniach, a klient wszedł, wracając z imprezy urodzinowej, napędzany twórczą weną z nocnej zabawy, postanowił zobaczyć postępy remontu przed snem.
Wszystko źle!
wrzeszczał zamawiający, tupiąc nogą.
Gniazdka mają być w szachownicę, a żyrandol przesunięty trzy stopnie od osi ziemi.
Zróbcie tak, jak mówię, albo nie zapłacę!
Z równie oryginalnymi pomysłami odwiedził wszystkie pokoje, a na końcu zamknął się w dziecięcym, gdzie zasnął na workach z tynkiem.
Po siedmiu godzinach klient zmartwychwstał, otworzył drzwi i zobaczył efekt swoich rewolucji.
Ekipa połączyła salon z kuchnią nowym przejściem, a w łazience stanęła dodatkowa miska.
Ubranie klienta było białe od tynku, twarz też od przerażenia.
Nie pamiętał swoich zarządzeń i chciał oskarżyć wykonawców o kłamstwo, ale pokazali mu nagranie z monitoringu.
Wyłącznie Kapliński nie zmienił nic, bo nowe wytyczne przeszły obok jego uszu.
Nie wiadomo, czy z powodu emocji, czy beznadziei, klient wynagrodził Kacpra małą premią za wytrwałość wobec pijackiej kreatywności, a resztę zwolnił za brak sprzeciwu.
Jednak pod presją dowodów zapłacił za wykonaną pracę wszystkim.
Wieczorem głodny i wyczerpany Kapliński udał się do laryngologa, by ten przywrócił go do świata dźwięków.
Po drodze przyplątał się do niego wściekły pies, próbując go przestraszyć głośnym szczekaniem, lecz świat Kacpra był wtedy niemy ludzie i zwierzęta grali swoje role jak w starym filmie.
Niedługo pies się znudził i odpuścił.
Niech dźwięki będą z tobą!
powiedział lekarz, odtykając Kacprowi uszy.
Znów słysząc, Kapliński wrócił do domu.
Po drodze wyciągnął z portfela swoją nagłą premię i kupił parówkę w cieście, a także mały bukiet kwiatów dla żony.
Pod klatką czekał na niego smutny sąsiad.
Słyszałeś nowinę?
zwrócił się do Kacpra.
Cały dzień nic nie słyszałem, odpowiedział, wkładając mały palec w ucho.
Migunowa, ta nasza Tataro-Mongołka, zgarnęła pieniądze od wszystkich w bloku i zniknęła.
Przeprowadziła się do innego miasta, cały plan od dawna gotowy.
Siedem klatek obeszła.
Ty wpłaciłeś?
Nie wpłaciłem, pokręcił głową Kacper.
Rano coś mówiła o przelewie, ale niewiele rozumiałem.
Szczęściarz.
Ja, głupi, wpłaciłem.
Pociesza tylko to, że od jej perfum i tak karaluchy padły na wszystkich piętrach, zaśmiał się sąsiad.
W sumie, nie tak źle.
Mieszkanie witało Kacpra zapachem i czułą, niespodziewanie łagodną żoną.
Wybacz mi, durna jestem, coś mnie trafiło, nawet nie wiem co.
Może plamy na słońcu?
Chcę cofnąć wszystkie moje słowa i proszę, uwierz nic złego nie zrobiłam.
Nie ma żadnego Michała.
Pojechałam do siostry, wypuściłam parę, zresetowałam myślenie.
Ty rano zachowałeś się jak facet to mi dało do myślenia.
Wybaczysz głupią?
Zasypując Kaplińskiego gorącymi pocałunkami, zaprosiła go do nakrytego stołu.
Nawet nie słyszałem, przyznał Kacper, czując się jakby dostał nagrodę za nic.
Dziękuję!
mocno go objęła Maria.
Co za dzień pomyślał Kapliński, nie robiąc dziś niczego wielkiego.
Może powinienem częściej głuchnąć, życie byłoby łatwiejsze.