Nic nie słychać

Nic nie słychać
Samolot niepewnie wynurzył swój nos z chmur, rozejrzał się, wykonał długi zakręt i łagodnie dotknął ziemi, jak narzeczony całujący policzek ukochanej przy ołtarzu.
Rozległy się brawa, lecz piloci ich nie usłyszeli.
Nie usłyszał ich również Kamil Kapliński, który miał zatkane uszy przez cały lot.
Kapliński nieustannie zaciskał nos i próbował wydmuchiwać, ale powietrze wychodziło zewsząd, tylko nie tam, gdzie powinno, a w głowie nieustannie brzmiał biały szum.
Kamil wrócił od swojej matki wcześniej rano, akurat na tyle, by zdążyć szykować się do pracy.
Żona nie spała, krzątała się nerwowo po mieszkaniu, przekładając coś z miejsca na miejsce.
Kapliński wszedł do kuchni i zaczął pakować sobie lunch.
Słuch nie wracał.
Odchodzę!
Mam dosyć!
Wszystko mnie już męczy!
Twoja pensja ledwie wystarcza na życie, mieszkanie na końcu świata.
Myślałam, że to miłość na zawsze, a tu się okazuje, że tylko się zaraziłam!
żona wyrzucała swoje żale za plecy Kamila, podczas gdy ten spokojnie przekładał ziemniaki ze garnka do termosu.
Idę do Leszka, nie znasz go, on ciebie też nie, ale jest wspaniały.
Mam do niego prawdziwe uczucia.
I możesz być spokojny, jestem wobec ciebie czysta, nic z nim jeszcze nie było.
Odchodzę jak porządna kobieta, żebyś mógł później wszystkim o mnie dobrze mówić!
Nawet swojej mamusi.
Kamil skończył przygotowywać jedzenie, zapakował wszystko do torby i zaczął gotować kawę.
Słowa nie zamierzasz powiedzieć?
Przecież właśnie wywróciłam ci duszę na lewą stronę.
Aaa, Zosiu!
krzyknął Kamil przez ramię.
Mogłabyś uprasować mi dżinsy?
Co?
Dżinsy?!
Ja tu cię informuję o uczuciach, a ty o dżinsach!
Masz!
Miałam nadzieję, że mnie zatrzymasz…
Zosia skończyła swoją tyradę, wzięła torbę myląc swoją z tą przygotowaną na lunch Kamila i wściekła wyszła z mieszkania.
Dopiero gdy w mieszkaniu rozbrzmiało trzęsienie od trzaśnięcia drzwiami, Kapliński zrozumiał, że żona rzeczywiście właśnie odeszła.
Dokąd ona idzie o tej porze?
A dżinsy?
Kurczę, gdzie mój lunch? z takimi myślami Kamil zmagał się z porannym rozstaniem.
Zmartwiony tym, że nie znalazł obu swoich termosów, Kapliński ruszył do pracy w pogniecionych spodniach.
Wchodząc do windy, skinął głową przewodniczącej wspólnoty mieszkaniowej kobiecie, która, sądząc po wysokości opłat, wciąż zanosiła pieniądze do jakiejś starej dynastii.
Mówiono, że jej perfumy wskrzeszają konie i wypędzają wrogów z kryjówek.
Kamil wstrzymał oddech, wszedł do środka i stanął tyłem do niej.
Drzwi się zamknęły, a winda ruszyła w dół niczym gazowa komora.
Nie wpłacił pan jeszcze na dezynsekcję.
Dzisiaj będą spryskiwać całą klatkę na karaluchy, odezwała się przewodnicząca.
Kapliński patrzył, jak od zapachu jej perfum gumowa uszczelka na drzwiach zaczyna się rozpuszczać.
Musi pan wpłacić do wieczora.
Może pan przelać mi na konto?
nalegała.
Kamil milczał.
Wtedy pochyliła się do jego ucha i głośno oznajmiła:
Do końca dnia czekam na przelew.
Gratuluję.
A gdzie pani się przeprowadza?
ożywił się Kamil.
Z powrotem do Krakowa?
Był przekonany, że kobieta jest potomkinią jakiegoś dawnego władcy.
Przewodnicząca wygadała mu wiele rzeczy, ale docierały do niego tylko urywki słów: „-c”, „-r”, „-ty”, „-ać”, przez które wydawało mu się, że mówi w jakimś staropolskim dialekcie.
Nie wgłębiał się w sens, tylko kiwnął głową, jak na wystawie nowoczesnej sztuki.
Drzwi windy się rozsunęły, Kamil wytrysnął na świeże powietrze, a przewodnicząca ruszyła zbierać daniny od sąsiadów.
Kapliński pracował jako elektryk.
Od zeszłego tygodnia zajmował się zleceniem, gdzie klient bez większych pomysłów i finansowych możliwości chciał mieć luksusowe wykończenie.
Materiały i projekty dostarczone przez klienta odpowiadały jego charakterowi, cudownością nie grzeszyły.
Kamil nie cierpiał sam.
W tym kreatywnym ślepym zaułku był również hydraulik i ekipa remontowa.
Podczas gdy Kapliński kłuł ściany pod kable, a reszta ekipy pociła się w innych pokojach, klient zawitał na plac budowy.
W nocy świętował urodziny znajomego i w twórczym nastroju przed snem postanowił sprawdzić postępy remontu.
Wszystko źle!
wrzasnął klient, tupnął nogą.
Gniazdka mają być jak na szachownicy, a lampa przesunięta o trzy stopnie w prawo względem osi Ziemi.
Zróbcie jak powiedziałem, inaczej nie zapłacę!
Takimi fantazyjnymi pomysłami i groźbami odwiedził wszystkie pokoje, po czym zamknął się w pokoju dziecięcym i zasnął na workach z gipsem.
Po siedmiu godzinach klient wybudził się i ujrzał efekty swoich innowacyjnych rozkazów.
W tym czasie budowlańcy połączyli salon z kuchnią nowym przejściem, a w łazience pojawił się gościnny sedes.
Jego ubranie było białe od pyłu, twarz od przerażenia.
Niczego nie pamiętał ze swoich poleceń i chciał oskarżyć ekipę remontową o kłamstwo, ale pokazano mu nagranie.
Tylko Kapliński nic nie pozmieniał, bo nowe wytyczne nie dotarły do jego uszu.
Czy to przez emocje, czy beznadzieję, klient wynagrodził Kamila małą premią za odporność na pijacką kreatywność, a resztę zwolnił za brak oporu.
Ostatecznie zapłacił za całość, bo nagranie nie zostawiało wyboru.
Wieczorem, głodny i wykończony, Kapliński poszedł do doktora, by wrócić do świata dźwięków.
W drodze gonił go zły pies, próbując go przestraszyć głośnym szczekaniem, lecz dla Kamila świat był jak niemy film ludzie i zwierzęta odgrywali swoje role bez słów.
Ciężko zrozumieć, czego chce taki emocjonalny pies, więc Kamil szedł dalej, lekko i pewnie.
Psu w końcu się znudziło i odpuścił.
Niech będą z panem dźwięki!
powiedział lekarz, przywracając słuch Kamilowi.
Odzyskawszy tę umiejętność, Kapliński udał się do domu.
Po drodze wyjął z portfela swoją niespodziewaną premię, kupił parówkę w cieście i skromny bukiet kwiatów dla żony.
Pod blokiem czekał na niego smutny sąsiad.
Słyszałeś nowinę?
zapytał sąsiad.
Ja dziś nic nie słyszałem przez cały dzień, odpowiedział Kamil, wciskając mały palec do ucha.
Migunowa, ta z naszej wspólnoty co zbierała kasę, zgarnęła wszystko z całego bloku i wyjechała w siną dal.
Przeniosła się do innego miasta, urwała kontakt ze wszystkimi.
Przemyślała wszystko wcześniej, spryciara.
Nawet siedem klatek obskoczyła.
Oddałeś?
Nie, nie oddałem, pokręcił głową Kapliński.
Rano coś mi mówiła o przelewie, ale nie zrozumiałem co.
To masz szczęście.
Ja, głupi, oddałem.
Jedno pociesza: zanim przeszła przez wszystkie piętra, to od jej perfum karaluchy padły, zaśmiał się sąsiad.
To nie aż tak boli.
Mieszkanie przywitało Kamila wspaniałymi zapachami i niespotykanie czułą żoną.
Wybacz mi, mój kochany, głupia ze mnie, coś mi się pomieszało, nie wiem nawet dlaczego.
Chyba słońce za mocno dziś grzało.
Wszystkie słowa chcę cofnąć i proszę, uwierz mi, że nic złego nie zrobiłam.
Leszka wcale nie ma, pojechałam do siostry, odpocząć, wróciły mi zdrowe myśli.
Ty dobrze zareagowałeś rano, po męsku.
To mi dało do myślenia.
Wybacz, proszę, szaloną żonę?
Całując Kaplińskiego gorąco po twarzy, zaprosiła go do stołu.
Ja nic nie słyszałem, wyznał Kamil, mając wrażenie, że otrzymał nagrodę za nic.
Dziękuję!
przytuliła go mocno Zosia.
No nieźle, pomyślał Kapliński, choć nic nadzwyczajnego dziś nie zrobił.
Może częściej tak ogłuchnąć?
Życie byłoby prostsze.Kapliński wziął głęboki oddech, po raz pierwszy od rana czując, że wszystko się ułożyło.
Zapach kawy mieszał się z aromatem świeżych kwiatów i banalnej parówki wszystko smakowało jak nowy początek.
Zosia krzątała się wokół niego, rzucając zaskakujące uśmiechy, jakby przypomniała sobie, że zwykła codzienność potrafi być cenniejsza niż wszystkie nieznane Leszki i wyimaginowane przeprowadzki.
Siedli razem przy kuchennym stole, śmiejąc się z własnych nieporozumień.
Kamil, ostrożnie, jakby jeszcze nie dowierzał, że słuch wrócił, wsłuchiwał się w jej głos, w dźwięki gwiżdżącego czajnika i dobrotliwe pochrapywanie sąsiada zza ściany.
W tej zwyczajności, znaleźli większy sens niż gdziekolwiek indziej.
Kamil pomyślał, że czasem warto stracić ciszę, aby odzyskać dźwięki, które naprawdę mają znaczenie.
I gdy już wszystko wydawało się zrozumiałe, Zosia chwyciła go za rękę.
Jutro zrobimy placki ziemniaczane zapowiedziała z triumfalną miną.
Kapliński spojrzał na nią z uśmiechem, który mówił: tylko tyle trzeba, żeby zasłużyć na szczęście.
Świat obracał się dalej swoim rytmem; w ich mieszkaniu zapadł wreszcie taki spokój, jakiego nie słyszał przez cały dzień.
A poza ścianami, wiatr rozwiewał zapach dawnych perfum i zabierał w świat wszelkie zbędne słowa.