NIC NIE ODBIERAMY

Drogi Dzienniku,

Czuję, że muszę spisać to, co w sercu noszę, bo samo myślenie nie daje mi spokoju. Moja przyjaciółka, Stela, prowadziła własną sieć butików jubilerskich w samym sercu Warszawy. Biznes uratował jej rodzinę po latach trudów, a ojciec, choć już nieobecny, pozostawił po sobie solidne fundamenty. Dziś Stela, jako kobieta sukcesu, pewnie kroczy po obu nogach, nie zważając na przeciwności.

Mając czterdzieści lat, Stela pojawiała się na najmodniejszych przyjęciach, pojawiała się na okładkach eleganckich magazynów, znała warszawską elitę: aktorów, piosenkarki, prawników Wychowywała syna Marka i zdawała się mieć wszystko pod kontrolą. Jedynym brakującym elementem w jej życiu była miłość.

Mieszkała w pięciopokojowym mieszkaniu, które mimo przestrzeni, wypełniało ją niesamowitą samotnością. Cóż, mogło być zupełnie inaczej

Mała Stela dorastała pod opieką babci w Sandomierzu. Kiedy jej rodzice przeprowadzili się do stolicy, by podjąć się kontraktowej pracy, zostawili ją w dłoniach babci, która kochała wnuczkę ponad wszystko.

Gdy Stela weszła w okres dojrzewania, zakochała się w koledze ze szkoły Bogdanie. On odwzajemnił uczucia. Mieli po szesnaście lat. Babcia, matka pięciorga dzieci, potraktowała ich uczucie z przymrużeniem oka: Co myśmy nie robili w szesnaście? To tylko młodzieńcze kaprysy. Jednak z czasem Stela i Bogdan zatonęli w miłości, nie zwracając uwagi na otoczenie. Po ukończeniu liceum wstąpili na studia, a już w pierwszym semestrze Stela oznajmiła Bogdanowi: Przygotuj się na ojcostwo. On uśmiechnął się: Zawsze gotowy!.

Miesiąc później Stela zerwała wszystkie dokumenty i wyjechała do Warszawy, pozostawiając Bogdana w rozterce. Biedny chłopak udał się do babci dziewczyny, gdzie usłyszał: Co zamierzasz, skowronku? Dziecko nie jest zabawką, a miłość to nie jedzenie. Rozgniewany, napisał list, na który Stela odpowiedziała krótkim: Przyjedź.

Gdy Bogdan dotarł do warszawskiego mieszkania, otworzyła mu drzwi matka Steli, Anna Kowalska. Dzień dobry, przyjechałem zobaczyć Stela powiedział niepewnie. Anna zaprosiła go do kuchni, a w głowie Bogdana przeszła myśl, że nie zasłużył na zaproszenie do salonu. Stela nie było w domu.

Słuchaj, zięciu, zostaw nas w spokoju i zapomnij o Steli rozpoczęła rozmowę, po czym dodała: Nie, ona jest w uzdrowisku i wróci za dwa tygodnie. Zrób, co musisz, a my się zajmiemy resztą. Bogdan stał tam jak wbity gwoździk, a Anna wstała, jakby kończąc pouczającą lekcję.

Wyszedł na ławkę przed wejściem, potem ruszył na dworzec. Imię Stela stało się dla niego święte, a jej znaczenie gwiazdowa wskazywało drogę, którą podążał z determinacją. Po powrocie do domu zatonął w nauce, nie wiedząc, czy walczyć o Stela, czy odciąć się od przeszłości i żyć dalej.

Kiedy Stela urodziła Marka, Bogdan przyjechał do Warszawy, by znów spróbować porozmawiać z Anną. Przyniósł prezenty na narodziny syna, ale Anna odpowiedziała: Nie potrzebujemy twoich darów. Wychowamy Marka sami. Nie stać nas na to, by nasza córka żyła z kisielu na kwasz. Bogdan opuścił dom z zgiętymi skrzydłami. Jego przyjaciel podsunął mu przysłowie: Bój się teścia, który ma portfele jak diabeł rogi.

Bogdan cierpiał i kochał Stela, lecz ona nigdy nie odpowiedziała. Nie złapiesz słońca w worek mawiamy. Czas nieubłaganie płynął. W końcu pojawiła się Milena, która szczerze pokochała Bogdana. Ich córka Julianna rozświetliła ich życie. Przed ślubem Bogdan wyznał Milenie, że marzył o innej, a ona, choć zraniona, odpowiedziała: Twoje słowa ranią, ale przetrwam i będę walczyć o nas.

Bogdan został burmistrzem swojego miasteczka, a Stela wciąż gościła w jego sercu. Z czasem ich relacja uległa łagodzeniu; odwiedzał Stela, poznawał dorosłego Marka. Stela w końcu poślubiła mężczyznę, którego Anna samej wybrała dla córki.

Jednak po pięciu latach, po życiu w Londynie, Stela zdecydowała się wrócić do Polski, by zamieszkać samodzielnie. Gdy Marek skończył czternaście lat, zaczęły się typowe nastoletnie kłopoty. Bogdanie, twój syn stał się nie do opanowania! Przyjedź i pomóż! wykrzykiwała w telefonie Stela. Bez namysłu ruszyłem w stronę Warszawy, by ratować ukochaną.

Milena, żegnając mnie, siedziała przy oknie i płakała. Przez lata przyzwyczaiła się do nocnych telefonów Steli, a ja, słysząc jej wołanie, wstawałem z łóżka, szedłem do łazienki i szeptałem coś do Steli. Milena musiała przyjmować drugą rolę w naszym małżeństwie, nie wiedząc, czy jej poświęcenie jest doceniane. W jej sercu nie było okna, które mogłaby otworzyć, a zamieszanie często przytłaczało ją.

Jednak gdy wracałem z warszawskich wypadów, Milena czuła się szczęśliwa jak kobieta, której mąż wciąż ją kocha. Jej dusza rozkwitała, bo mąż był przy niej. W tych chwilach stała się na piedestale. Dążyła, by być idealną żoną, pragnąc otworzyć zamkniętą twierdzę złotym kluczem, by odkupić miłość. Często wycierała niesłuszne łzy, milczała, gdy Bogdan przyniósł do domu ogromnego pluszowego misia prezent dla Marka. Milena uspokajał się, wiedząc, że Bogdan kocha ich córkę Juliannę.

Zawsze pamiętam słowa babci: Żona to plaster dla męża, a mąż to pasterz dla żony.

Nadeszła wiosna. Po raz kolejny miałem wyjechać do Warszawy tym razem na ślub Marka. Przygotowałem dla młodej pary wycieczkę do Grecji dla dwojga. W samym środku weselnych zabaw usłyszałem, jak Stela szepcze mi na ucho: Może zaczniemy od nowa?. Westchnąłem i odpowiedziałem, jakby odcinając: Nie, Stelo. Jest za późno. Zostanę przy Milenie, najlepszej żonie, jaką mogłem sobie wymarzyć.