Nawet nie podziękowałeś

— Mamo, no weź, znów zaczynasz! — warknął Radosław, nawet nie odrywając wzroku od smartfona. — Przecież mówiłem, że mam nawał roboty!

— Nawał roboty! — Zofia uderzyła wilgotną szmatą w stół. — Czterdziestka za pas, a zachowujesz się jak gimbus! Radek, błagam, wpadnij do babci. Dzwoniła wczoraj, narzeka, że fatalnie się czuje!

— Mamo, mam spotkanie za godzinę! Ważne spotkanie! — Radosław w końcu spojrzał na matkę. — Przyjadę później, wieczorem albo jutro.

— Jutro, pojutrze… — Zofia usiadła naprzeciw syna, ciężko westchnęła. — Twoja babcia osiemdziesiąt trzy wiosny przeżyła, a ty wciąż znajdziesz powód, żeby jej nie odwiedzić.

— Nie włączaj tej płyty! — Radosław wstał, wsuwając telefon do kieszeni. — Pracuję, rozumiesz? Zarabiam na życie! Nie jak niektórzy, co tylko marudzić potrafią!

Zofia drgnęła od twardego tonu syna, ale nie odpowiedziała. Przywykła do takich rozmów. Radek był zawsze szorstki, zwłaszcza gdy chodziło o rodzinne obowiązki.

— Dobra już — szepnęła. — To sama pojadę. Tyle że kłopot — auto w serwisie, a autobusem dwie godziny w jedną stronę…

— I co? — Radosław nakładał kurtkę. — No to jedź autobusem, co w tym złego? Albo bierz taksówkę!

— Na taksę drogo, synku. Mała emerytura, wiesz dobrze.

— Wiem, wiem! — Radosław stał już w progu. — Słuchaj, mamo, pogadamy później, okej? Serio śpieszy mi się!

Drzwi zatrzasnęły się. Zofia została sama w kuchni pachnącej jeszcze kapuśniakiem, który ugotowała dla syna. Radek nawet nie tknął obiadu.

Podeszła do okna, patrząc, jak syn siada do swojego nowego auta. Piękny wóz, drogi grat. Radek był z niego dumny, ciągle opowiadał znajomym o jego zaletach. Ale matkę do babci zawieźć nie może — czasu brak.

Zofia wyjęła z torebki wytarty portfel, przeliczyła pieniądze. Na taksówkę do babci rzeczywiście końskie sumy. Trzeba będzie autobusem.

Wzięła torbę z łakociami dla teściowej, zawiązała chustkę na głowie i wyszła na ulicę. Do przystanku było z piętnaście minut marszu. Zofia szła wolno, co chwila przystając, by złapać oddech. Serce ostatnio płatało figle, ale do lekarza nie chodziła. Szkoda czasu, a i grosza żal.

Na przystanku musiała czekać pół godziny. Autobus nadjechał zatłoczony po dach. Zofia ledwo się wcisnęła. Podróż zapowiadała się długa, z przesiadkami. Młodzież siedziała w słuchawkach, wklejona w telefony. Nikt nie ustąpił miejsca starszej pani.

W końcu dotarła do miasteczka, gdzie mieszkała babcia Radka. Staruszy domek stał na uboczu, otoczony zarośniętym sadem. Zofia otworzyła furtkę, przeszła ścieżką na ganek.

— Babciu! — zawołała, pukając do drzwi. — To ja, Zosia!

Drzwi otworzyły się nie od razu. Jadwiga, matka nieżyjącego męża Zofii, stała w progu, opierając się na lasce. Starowinka wyraźnie schudła od ostatniej wizyty.

— Zosieńka! — ucieszyła się. — Jak dobrze, że przyjechałaś! Szczęść Boże, wejdźże!

— Co się dzieje, babciu? — Zofia przytuliła teściową, ucałowała w policzek. — Jakaś całkiem chudziutka jesteś.

— Ach, cóż tam się dzieje… — Jadwiga zaprowadziła ją do pokoju. — Apetytu ani odrobiny. I spać źle mi się zaczęło. Wciąż jakieś bóle…

— A do doktora chodziłaś?

— Chodziłam, chodziłam. Mówią — wiek. Trudno, osiemdziesiąt trzy roczki to i tak kawał świata. — Staruszka posadziła gościa przy stole. — Herbatki napijesz się?

— Oczywiście. — Zofia wyjęła z torby paczuszki z jedzeniem. — Masz, kapuśniak przyniosłam, klopsiki i pierogi ruskie.

— Och, dziękuję ci, złociutka! — Jadwiga rozpromieniła się. — A gdzież Radeczek? Dawno go już nie widziałam.

Zofia milczała chwilę, nalewając herbatę.
— Dużo pracuje, babciu. Interesy ma.

— Rozumiem — skinęła głową staruszka. — Mężczyzna ma pracować. Tylko że… — zamilkła, po czym dodała ciszej: — Tylko że stęskniłam się za nim. Toż on mój jedyny wnuczek.

— Wiem, babciu. On też za tobą tęskni, po prostu czasu brak.

— Nie tęskni, Zosieńko — Jadwiga pokręciła głową. — Gdyby tęsknił, znalazłby chwilę. Ot, ty znalazłaś.

Zofia nie wiedziała, co odpowiedzieć. Sama często o tym myślała. Radek naprawdę mógłby znaleźć czas dla babci, gdyby chciał. Ale nie chciał. Nudziło go siedzenie w starym domu, słuchanie opowieści o chorobach i wspominkach z minionych lat.

— Opowiedz lepiej, jak ty sobie radzisz — poprosiła Zofia.

— Cóż tu opowiadać… — Jadwiga wzruszyła ramionami. — Wstaję o świcie, jem śniadanko, ręce pracują. Sąsiadka Józia czasem zajrzy, pogawędzimy trochę. A tak — samotnie. Telewizję oglądam, ale tam wciąż rzeczy straszne pokazują…

— A ze zdrowiem?

— Źle, Zosiu. Zupełnie na zwolnionych. Serce łupie, w piersi kuje. I gł
Babcia Aniela znała ten jego grymas z dzieciństwa i westchnęła cicho, myśląc że może w przyszłym roku jakoś to będzie, przecież babcia poczeka.