Nauka jazdy

**Dziennik Zuzanny – Lekcje Życia**

Zuzanna zaparkowała swój samochód pod biurowcem i ruszyła w stronę wejścia. Przed nią szły powoli dwie dziewczyny, prowadząc rozmowę. Tuż przed drzwiami nagle się zatrzymały, blokując przejście. Bezceremonialnie wcisnęła się między nie, odepchnęła je na boki i szarpnęła drzwi.

– Hej, gdzie się pchasz?! – za plecami posypały się ordynarne uwagi.

Innym razem odpowiedziałaby im równie ostro, ale dziś Zuzanna była spóźniona. Nie angażując się w kłótnię, pobiegła dalej, w stronę windy. Ludzie już wchodzili do środka. W ostatniej chwili wskoczyła do kabiny, potrącając jakiegoś mężczyznę i odsuwając go od przycisków.

– Przepraszam – mruknęła, odwracając się do zamykających się drzwi.
Na ułamek sekundy między nimi mignęły wściekłe twarze dziewczyn. Windę wypełniła cisza. *„Powinnam była im pokazać język”*, pomyślała z opóźnieniem.

Była rozgorączkowana od biegu, głowa pełna potarganych włosów. W windzie wisiało lustro, ale tłok uniemożliwiał podejście. Przeciągnęła dłonią po włosach, próbując je ujarzmić.

Za plecami ktoś prychnął. Zuzanna była pewna, że to ten mężczyzna, którego potrąciła. Spojrzała przez ramię. Stał z uniesioną brodą – choć może tylko jej się tak wydawało przez różnicę wzrostu. Poczula subtelny zapach jego męskiej wody toaletowej. Przez moment patrzyli na siebie. Oderwała wzrok pierwsza, unosząc obłok włosów.

Winda zatrzymała się, drzwi rozsunęły, a ona wyszła, czując na plecach jego wzrok.

– Co, podobała ci się? – zapytał Krzysztof Jakuba, gdy winda ruszyła. – Ledwo się powstrzymała, żeby ci nie nawymyślać, widziałeś?

– Daj spokój. Tymi rzęsami i długimi nogami mnie nie złapiesz. Stary wyjadacz. Teraz taka przebojowa, a jak wyjdzie za mąż, to pokaże pazurki. „Kochanie, Agata z mężem była na Malediwach, a my znowu Turcja? Nudne. Monika ma trzy futra, a ja jedno.” – Jakub przedrzeźniał ton żony, wywołując chichoty wśród pasażerów.

– Po prostu nie trafiłeś na dobrą kobietę – stwierdził Krzysztof. Winda się zatrzymała, wyszli.

– W prawo – wskazał Krzysztof.

– Wiesz co? Po niej odechciało mi się kobiet. Idziemy? – Jakub zatrzymał się przed szklanymi drzwiami.

Tymczasem Zuzanna słuchała reprymendy od szefa.

– Gdzie ty się włóczysz?! Klient się wkurzył, zrywasz kontrakt! – krzyczał, aż ślina tryskała mu z ust.

– Aleksandrze, przysięgam, to ostatni raz. Utknęłam w korku…

– Oszczędź mi usprawiedliwień. Mniej spać, wcześniej wyjeżdżać, omijać korki. Następnym razem zwalnię, nie obchodzi mnie, że matka chora. Teraz wynoś się i leć do klienta!

Zuzanna cofnęła się do drzwi.

– Dziękuję, Aleksandrze. Już lecę, obiecuję… – Wyszła na korytarz, oddychając z ulgą.

– Szukał cię Wiśniewski. Wściekał się – powiedziała koleżanka, gdy Zuzanna wróciła do biura.

– Już mnie znalazł. – Chwyciła teczkę i wybiegła.

Nie czekając na windę, zbiegła po schodach, wybiegła na parking i stanęła jak wryta. W pośpiechu zaparkowała swoją malutką *Toyotę* zbyt blisko *Hyundaia*. Liczyła, że kierowca za nią zostawi miejsce.

Ale on też się spieszył. Ogromny czarny *BMW* stał tak blisko, że prawie dotykał jej zderzaka. *„No i co teraz? Jak wyjechać? Gdybym ja tak zaparkowała, byłaby awantura…”* Choć właśnie tak postąpiła.

Nie mogła iść pieszo. Wsiadła za kierownicę, rzuciła teczkę na fotel pasażera, odpaliła silnik i zaczęła manewrować. Nerwowo kręciła kierownicą, centymetr po centymetrze uwalniając auto.

W uszach dźwięczały groźby zwolnienia. Szef pewnie już dzwonił do klienta, a ona marnowała czas. Ostatni raz cofnęła – za mocno. Usłyszała uderzenie, chociaż lekkie. *BMW* zawyło alarmem. *„Idealnie.”* Zuzanna wysiadła, sprawdzając szkody. Na błotniku była rysa i wgniecenie. *„Przynajmniej lampy nietknięte.”*

Rozejrzała się bezradnie. Parking był pusty, kamery daleko. Westchnęła, wsiadła i odjechała.

Minął tydzień. Myślała, że sprawa ucichła, aż zadzwonił nieznany numer.

– Zuzanna Nowak? Kapitan Kowalski. Czy auto o numerze… należy do pani?

– Tak… – odpowiedziała, ignorując dźwięk alarmu w głowie.

– Oczekuję pani na komendzie. Jeśli się nie stawi, wyślemy wezwanie.

– Przyjdę… – szepnęła.

Skóra płonęła, słuchawka przykleiła się do spoconej dłoni. *„Zauważył. W takich autach jeżdżą tylko ważniacy.”* Żołądek ścisnął się nieprzyjemnie.

W komendzie kapitan Kowalski patrzył na nią zimno.

– 24 lipca uderzyła pani auto na parkingu i uciekła. To wykroczenie. Zaprzeczać nie będzie? Kamery wszystko nagrały.

Zuzanna zacisnęła palce na torebce.

– To nie moja wina! Tamten zaparkował za blisko! To tylko mała rysa!

Kapitan podsunął jej rachunek.

– Tyle kosztuje naprawa.

– CO?! To cena mojego auta! Nie mam takich pieniędzy!

– Wie pani, do kogo należy to *BMW*?

– Co to zmienia?! – krzyknęła, po czym opadła z sił. – Co mi grozi?

– Sąd zdecyduje. Ucieczka pogarsza sprawę. Możliwe odebranie prawa jazdy.

– Nie mogę bez auta! Matka chora…

Kapitan stuknął ołówkiem w biurko.

– Poszkodowany żaZuzanna poczuła, jak jej dłonie drżą, ale gdy podniosła wzrok na Jakuba, zauważyła w jego oczach coś, co przypominało zrozumienie, a może nawet cień uśmiechu, i nagle zrozumiała, że życie czasem daje drugą szansę tam, gdzie najmniej się jej spodziewamy.