Natasha od dawna planowała to zrobić – adoptować dziecko z domu dziecka

Jadwiga od dawna planowała to zrobić wziąć dziecko ze schroniska dla sierot. Bo mąż, z którym spędziła sześć lat i nie doczekała się własnych pociech, odszedł do innej, bogatszej i młodszej. Jadwiga poczuła, że życie małżeńskie ją wyczerpało: nie miała już sił ani ochoty, by jeszcze raz próbować tworzyć rodzinę i szukać tego, kto w radości i w smutku będzie przy niej Nie, dość tego wszystkiego. Postanowiła, że jeśli już ma wydawać energię i ciepło serca, nie będzie ono kierowane do partnera, lecz do tego, kto naprawdę tego potrzebuje.

Zatem ruszyła do działania. Dowiedziała się wszystkiego w Oddziale Opieki Społecznej, zebrała niezbędne dokumenty. Teraz najważniejsze: znaleźć tego jedynego chłopca, który mógłby stać się jej synem, jej przedłużeniem i otrzymać całe ciepło duszy, które zgromadziła przez 38 lat.

Nie chciała małego noworodka, bała się, że nie poradzi sobie z niemowlęciem, bo przeszła już tę granicę wieku, kiedy kobieta podświadomie pragnie nie spać nocami, otulać, kołysać i przytulać. Dlatego pojechała do domu dziecka, by znaleźć trzypięcioletniego szkraba, który mógłby stać się jej własnym.

Gdy jadąc tramwajem, drżała jak przed pierwszą randką i nie zauważyła, że wiosna w mieście w pełni rozkwitła. Młoda, jedwabista, z lekkim chłodnym podmuchem i nieprawdopodobnie jasnym słońcem. Tramwaj skrzypiał na zakrętach, a Jadwiga wciąż zamartwiała się o przyszłego dziecka, które już istnieje w tym świecie, lecz jeszcze nie wie, że jest jej przeznaczone.

Poza oknem tramwajowym rozciągał się wiosenny Kraków: dudniły, migocząc szybami, samochody, ludzie zmierzający gdzieś. Nikt z nich nie wiedział, że Jadwiga jedzie na spotkanie własnego szczęścia. Odwróciła się od wszystkich w wagonie ku oknu, lecz nie dostrzegała, co dzieje się na zewnątrz, bo już uśmiechała się do przyszłego syna, którego miałaby spotkać za kilka minut.

Wreszcie przyszedł właściwy przystanek. Nazywał się po prostu Dom Dziecka zaraz obok Przedszkole. Wyskoczyła i od razu ujrzała stary dwór z kolumnami, z których odpadała tynk, a kiedyś białe kamienie przybrały barwę kamuflażu, jakby chciały ukryć się przed wrogiem. Weszła, wyjaśniła wszystko ochroniarzowi, który skierował ją do gabinetu dyrektorki.

W środku spotkała bardzo starszą kobietę, prawie babcię, w samodzielnie przetkanej, podszypanej bluzce. Dyrektorka była prowincjonalna, niechlujna, ale w jej oczach widać było, że jest na swoim miejscu od dawna. Rozmowa nie trwała długo, bo już poprzedniego dnia rozmawiali przez telefon.

No to wybieramy? rzekła dyrektorka i wstała pierwsza ze swojego krzesła.

Jadwiga posłusznie podążyła za nią. Idąc długim korytarzem z ciemnoniebieskimi panelami, dyrektorka powiedziała przez ramię:

Młodsza grupa jest teraz na zabawie, więc i nam tam pójdziemy.

Otworzyła drzwi, a obie przeszły progi. Wewnątrz było chyba kilkanaście dzieci dziewczynek i chłopców bawiących się na dywaniku, przy szafkach z zabawkami. Nauczycielka siedziała przy stoliku przy oknie, coś pisała, od czasu do czasu podnosząc głowę i czujnie obserwując porządek.

Gdy tylko dorosłe weszły, dzieci natychmiast ruszyły w stronę drzwi. Otoczyły kobiety, przytulały się do kolan, podnosząc głowy i krzycząc jednocześnie:

To moja mama, przyszła po mnie! Za mną!

Nie, to moja mama, od razu ją rozpoznałam! Widziałam ją w śnie!

Weź mnie, weź! To ja twoja córka!

Dyrektorka automatycznie pogłaskała dzieci po głowach i cicho podawała Jadwidze krótkie opisy każdego z nich. Jadwiga była roztrzęsiona, bo potrzebowała jednego wszystkich

Wszyscy, włącznie z chłopcem siedzącym przy oknie na małym krzesełku, który nie podchodził do dorosłych, a jedynie odwrócił się i przyglądał się zwykłemu, chyba mu znanemu pejzażowi. Jadwiga podeszła do niego i natychmiast położyła rękę na jego głowie.

Z jej dłoni wystawały małe, lekko skośne oczy o nieokreślonym kolorze, idealnie pasujące do kościstej twarzy, szerokiego nosa i jasnych, ledwie zarysowanych brwi. Chłopiec zupełnie nie przypominał tego, którego Jadwiga wyobrażała sobie w swoich snach. I, jakby potwierdzając jej myśl, że jest typowy nie ten, dziecko rzekło:

I tak mnie nie wybierzesz.

Jednocześnie patrzył łakomie na nieznajomą kobietę, jakby błagał o coś innego.

Dlaczego tak sądzisz, chłopcze? zapytała, nie zrywając ręki z jego głowy, Jadwiga.

Bo jestem kichliwy i często choruję. Mam też siostrzyczkę, Nelię. Małą, w grupie maluszków. Codziennie do niej biegnę i głaszczę ją po głowie, żeby nie zapomniała, że ma starszego brata. Nazywam się Witek i bez Neli nie pójdę nikąd

Nagle, z napięcia, z jego nosa popłynęły katarowe strużki.

Wtedy Jadwiga zrozumiała, że całe życie czekała na spotkanie z kichliwym Witkiem, który często choruje, i jego siostrą Nelią, której jeszcze nie widziała, a już kochała.