Natasha od dawna planowała to zrobić – adoptować dziecko z domu dziecka

Anna od dawna planowała zrobić coś niezwykłego przygarnąć dziecko ze schroniska dla sierot. Bo jej mąż, z którym spędziła sześć lat i wciąż nie mieli własnych pociech, odszedł do innej, młodszej i bardziej złotych rączek. Anna poczuła, że rodzinne życie ją wyczerpało: nie miała już sił ani ochoty kolejny raz szukać twego i owocnego przyjaciela. Wystarczy, pomyślała, iść wprost do tego, kto naprawdę potrzebuje ciepła a nie do kolejnego partnera.

I tak ruszyła w dzieło. Przeszukała wszystkie biura Ośrodka Pomocy Społecznej, zgarnęła potrzebne papiery i w końcu stanęła przed najważniejszym wyzwaniem: znaleźć chłopca, który stanie się jej synem, jej dziedzictwem i odbierze wszystkie ciepłe emocje zgromadzone w jej 38letnim życiu.

Nie chciała małego niemowlaka bała się, że nie podoła już po czterdziestce nocnym przewijaniom i kołysaniu. Dlatego pojechała do domu dziecka w poszukiwaniu trzylatka lub pięciolatka, który mógłby stać się jej własnym kroczkiem.

Gdy wsiadała tramwajem w kierunku Pragi, drżała jak przed pierwszą randką, nie zauważając, że wiosna w Warszawie w pełni rozkwitła: lekki chłód, a słońce już paliło jakby w szpilce. Tramwaj skrzypiał na zakrętach, a Anna rozmyślała o przyszłym synku, który jeszcze nie wiedział, że jest przeznaczony właśnie dla niej.

Za oknem rozbrzmiewały dźwięki wiosennego miasta: auta lśniące w słońcu, ludzie spieszący do pracy. Nikt nie wiedział, że w tym wagonie jedzie Anna w stronę własnego szczęścia. Odwróciła twarz od okna, ale jednocześnie uśmiechała się do wyobrażonego chłopca, którego miał spotkać za chwilę.

Nadszedł przystanek o nazwie Schronisko. Następny w kolejce Przedszkole. Anna wysiadła i od razu zauważyła stary, zniszczony pałac z kolumnami, z których spadła kiedyś biały tynk, a teraz przypominał kamuflaż wojny.

Zeszła po schodach, tłumaczyła ochroniarzowi swoją misję i został skierowany do gabinetu dyrektorki. W środku czekała już starsza kobieta, prawie już babcia, w przetartej, wełnianej bluzie z kłaczkami. Dyrektorka wyglądała prowincjonalnie, nieco niechlujnie, ale w jej oczach widać było, że jest we właściwym miejscu, już od dawna. Rozmowa była krótka, bo przed chwilą rozmawiali po telefonie.

No to chodźmy wybierać, proszę rzekła dyrektorka i wstała z krzesła.

Anna pospiesznie podążyła za nią. Korytarz miał ciemnoniebieskie panele, a dyrektorka przemówiła rzekomo zza pleców:

Młodsza grupa jest teraz w zabawie, więc i my tam pójdziemy. Otworzyła drzwi i obie przeszły próg.

W pomieszczeniu panował chaos piętnastu maluchów, dziewczynek i chłopców, którzy biegali po dywanie i przy szafkach z zabawkami. Nauczycielka siedziała przy oknie przy małym stoliku, pisząc coś, od czasu do czasu podnosząc wzrok i czujnie pilnując porządku.

Gdy dorosłe wkroczyły, dzieci natychmiast rzuciły się do drzwi. Otoczyły kobiety, przytulały się do kolan, podnosząc główki w powietrze i wściekle wołając:

To moja mama! Za mną!
Nie, to moja mama, od razu ją rozpoznałam! Widziałam ją w śnie
Weź mnie! To ja twoja córka!

Dyrektorka masowo głaskała dzieci po głowach, podając Annie krótkie notatki o każdym z nich. Anna poczuła, że nie wie, kogo wybrać potrzebowała wszystkich.

Wśród tłumu był chłopiec siedzący przy oknie na małym krzesełku, który nie podchodził do dorosłych, tylko odwracał się i patrzył na znajome otoczenie. Anna podeszła do niego i położyła mu rękę na głowie.

Z jej dłoni wyjrzały małe, lekko skośne oczy o nieokreślonym kolorze, które idealnie wpasowywały się w kościstą twarz, szeroki nos i bladą, ledwie zarysowaną brew. Chłopiec nie wyglądał tak, jak Anna wyobrażała sobie w swoich snach. I, jakby potwierdzając jej wątpliwości, powiedział:

I tak mnie nie wybierzesz.

Jednak patrzył na nią łaskawie, jakby prosił o coś innego.

Dlaczego tak myślisz, mały? zapytała, nie zważając na rękę.

Bo jestem kichliwy i często choruję. Mam też siostrzyczkę, Nelię, jest w grupie maluszków. Codziennie do niej biegam i głaszczę ją po głowie, żeby nie zapomniała, że ma starszego brata. Nazywam się Witek i bez Neli nie idę nikąd.

W tym momencie, jakby z napięcia, z nosa małego Wytka popłynęły katarowe strużki.

To właśnie wtedy Anna pojąła, że całe życie czekała na spotkanie z kichliwym Wytkiem, chorym lecz kochającym siostrę Nelię, której jeszcze nie widziała, a już w sercu nosiła.