Natalia wracała z zakupami do domu, ręce aż jej drżały od ciężkich siatek, gdy nagle zobaczyła nieznany samochód zaparkowany pod swoją bramą. – Kto to może być? Nikogo się przecież nie spodziewam – pomyślała. Podchodząc bliżej, ujrzała na podwórku młodego mężczyznę. – Przyjechał! – krzyknęła uradowana i rzuciła się, by uściskać syna. – Mamo, poczekaj, muszę ci coś powiedzieć – nagle odsunął się od niej syn. – Co się stało? – przeraziła się Natalia. – Lepiej usiądź – szepnął cicho Wiktor. Natalia usiadła na ławce, przygotowując się na najgorsze

Natalia wraca właśnie z zakupów, dźwigając ciężkie torby. Jest już prawie pod domem, gdy nagle dostrzega samochód stojący przy furtce. Kto to może być? Przecież nikogo się nie spodziewam myśli. Podchodzi bliżej i widzi na podwórku młodego mężczyznę. Przyjechał! wykrzykuje, rzucając się synowi w ramiona, by go przytulić. Mamo, poczekaj. Muszę ci coś powiedzieć nagle lekko odsuwa się syn. Co się stało, Janku? zapytuje zaniepokojona Natalia. Lepiej usiądź, mamo cicho mówi Janek. Natalia siada na ławce, czując złe przeczucia.

Natalia Kowalska mieszka w malowniczej wsi, sama. Jej mąż zmarł dwa lata temu, a jedyny syn, Janek, wyjechał po służbie do dużego miasta na studia i nie wrócił już więcej na stałe. Pracuje w fabryce jako inżynier: najpierw wynajmował mieszkanie, a ostatnio w jego życiu wiele się zmieniło. Szczegółów jednak matce nie zdradzał.

Przyjeżdżał rzadko, dopóki nie kupił samochodu. W ostatnim roku wpadał częściej, czasem bez zapowiedzi przywoził jedzenie, ubrania. Natalia niechętnie przyjmowała pomoc, ale Janek i tak zawsze coś podrzucał. Ostatnim razem podarował jej wełnianą chustę, własnoręcznie robioną.

O swoim życiu nie mówił. Wszystko dobrze, nie martw się powtarzał. I tyle. Ale znalazły się życzliwe sąsiadki, które wszystko wywiedziały. Młoda Wera, córka sąsiadów, pojechała raz do miasta.

Dobra dusza, przekazała Jankowi słoik konfitur i marynowane grzybki od Natalki. Miała numer do Janka, zadzwoniła i umówiła się z nim w mieście.

Oj, pani Natalio, przyjechał samochodem z jakąś panną zrelacjonowała po powrocie Wera. Wszystko zabrał, kazał przekazać pozdrowienia i powiedział, że niedługo przyjedzie.

A co to za panna? zdziwiła się Natalia.

Skąd mogę wiedzieć? Nawet nosa z auta nie wyściubiła. Ale, wie pani co? Wydawała mi się starsza od niego, może nawet o całe pięć lat, okrągła, mocno umalowana.

Natalia zamyśliła się. Jej syn nigdy nie opowiadał jej o swoim życiu osobistym. Trzeba będzie go podpytać następnym razem pomyślała. A długo czekać nie musiała.

Znowu wraca z zakupów a na podwórku czeka Janek z jakimś chłopcem. Samochód przy furtce.

Przyjechał! rusza szybciej, by przytulić syna. Janek jednak lekko się odsuwa i mówi:

Cześć, mamo. Poznaj to Jurek. On jest teraz dla mnie jak syn.

No to chodźcie do domu, po co rozmawiać na dworze.

Szybko nakryła do stołu: jeszcze ciepłe ziemniaki w garnku, kiszona kapusta, ogórki, mięso delikatne i soczyste.

Jurek siedzi przy stole przygaszony, grzebie widelcem w talerzu i nie patrzy na nikogo. Zjedli, wypili herbatę, a potem Natalia wysłała chłopca na podwórko, żeby sobie pooglądał, a oni mogli porozmawiać.

Mamo, taka sprawa zaczyna Janek. Ożeniłem się w zeszłym roku. To znaczy, właściwie tylko się pobraliśmy z Olgą. A to jej syn. Nie mówiłem ci, żeby cię nie martwić. Olga nie chce poznawać się z teściową.

Dlaczego? Co we mnie takiego nie tak? Może uważam się za gorszą, bo ze wsi?

Nie, mamo. Miała bardzo ciężki pierwszy związek, teściowa była okropna, nie cierpiała Olgi. Toczyły się nieustanne kłótnie, w końcu Olga się wyprowadziła. Jej były mąż zmarł rok po rozstaniu, a zaraz po nim i jego matka. Po nich została mieszkanie i samochód. Kiedy się poznaliśmy, zaprosiła mnie do siebie, potem wzięliśmy ślub cywilny. O teściowej nie chce nawet słyszeć.

A chłopczyka po co przywiozłeś? zapytała zdziwiona Natalia.

Jest lato, Olga już niedługo rodzi w sierpniu. Jest jej ciężko z Jurkiem, trzeba na niego szczególnie uważać, a ja cały dzień w pracy. Popatrzysz na niego do jesieni, potem go zabiorę?

Popatrzę, czemu nie. Tylko czy Jurek w ogóle chce tu zostać z babcią?

A kto go pyta? Mama kazała, więc trzeba.

Natalia była zdumiona tą odpowiedzią, ale postanowiła się nie wtrącać. Olgi nie zna, więc trudno o cokolwiek ją obwiniać. Jurek, ośmiolatek w domu nie zawadzi. Już nie taki mały. A wkrótce pojawi się własny wnuk lub wnuczka. Jakaż to radość!

Następnego dnia Janek odjeżdża, a Jurek stoi przy oknie, obrażony.

Natalia podchodzi do niego i mówi:

No to, Jurku, zabieramy się za nasze życie. Możesz mówić do mnie babciu Natalia. Do której klasy teraz przechodzisz?

Do drugiej mruczy chłopiec nie odrywając wzroku od szyby.

No to chodź, pokażę ci nasze kury, ogródek. Truskawki już zaraz będą, niedługo będziesz zrywał owoce, mam wczesną odmianę.

Nie pójdę nigdzie z tobą.

Dlaczego? Ja ci krzywdy nie zrobię, mój Azor na podwórku też nie ugryzie, jakbyś się go obawiał.

Mama mówiła, że jesteś zła. I nie zostanę u ciebie długo. A o twojego Azora się nie martwię.

No ładnie! A skąd twoja mama wie, że jestem zła, skoro mnie nawet nie zna? No dziś zostań sobie jak chcesz, ja mam swoje sprawy na podwórku, Jurku.

Natalia opuściła dom. Było jej żal chłopca. Widocznie Olga naprawdę dostała mocno od swojej poprzedniej teściowej, skoro nawet o matce męża nie chce słyszeć i nastawia przeciwko niej syna. Co tam, może dobrem i troską rozgrzeje chłopca.

Zabrała się do pielenia grządek, krzątając się po gospodarstwie. Dużego nie prowadzi kilka kur, parę kaczek, to w sam raz dla niej. Mleko, twaróg czy śmietanę kupuje od sąsiadki, mamy Wery, wszystko za złotówki. Daje im w zamian jajka albo trochę truskawek. Tak sobie żyją.

Mija tydzień. Jurek powoli zaczyna wychodzić na podwórko. Czasem pogłaszcze Azora, zje truskawkę z krzaka. Do pracy się nie garnie, ale Natalia go nie przymusza. Pewnego dnia, idąc do sklepu, proponuje Jurkowi wyjście razem zgadza się bez sprzeciwu.

W drodze powrotnej chłopiec gada bez przerwy. Tak rozmawiając, dochodzą pod dom. Od tego czasu Jurek zmienia się nie do poznania pomaga w domu, podlewa grządki, karmi Azora, zaprzyjaźnia się z sąsiadującymi chłopcami. Wieczorami nie można go zawołać do domu.

Weselszy, zabrał się nawet za starą książkę Robinson Crusoe należała jeszcze do Janka. Jurek czyta z zapałem, opowiada babci całe rozdziały, najbardziej śmieje się z Piętaszka, kiedy ta wieczorami szydełkuje. Natalia wspomina, że Janek jako dziecko był identyczny wesoły, rozgadany.

W sierpniu odwiedza ich Janek. Ma dobrą wiadomość urodziła mu się z Olgą córka, Julia. Jutro zabiera rodzinę ze szpitala, ale przyjechał najpierw podzielić się radością i zapytać o Jurka.

Tato, ja tu dobrze żyję z babcią Natalką, chcę tu zostać! Zobaczę siostrę, jak pójdę do szkoły!

Jurek zostaje u babci do początku września. Natalia szykuje dla wnuczki prezenty robi na drutach maleńkie skarpetki, czapeczkę i lekką, puchową kołderkę. Dla Olgi przygotowuje ciepłe rękawiczki. Janek dziękuje, całuje matkę, uśmiecha się do syna i odjeżdża.

Kończy się sierpień. Jurek biega po ulicy z chłopakami, grają w piłkę. Nagle na końcu wsi pojawia się samochód. Wszyscy się rozstępują, patrząc, kto przyjechał. Auto zatrzymuje się przed domem Natalii. Z niego wysiada okrągła kobieta z niemowlęciem i Janek. Odbiera od żony cenny pakunek, a ku niej biegnie Jurek.

Mama przyjechała! woła, lecz potyka się o kamień.

Nie płacze jednak, tylko jak go chłopcy nauczyli przykłada do kolana liść babki. Olga całuje syna, bierze za rękę i wchodzi do domu z mężem.

A cóż to Jurek biega sam po wsi? rzuca na powitanie.

Witaj, córko odpowiada spokojnie Natalia. Takie tu zwyczaje, dzieciaki zawsze się bawią na ulicy. Jurek bardzo mi pomagał i w domu, i w ogródku. Niech się też pobawi.

Babcia zbliża się do wnuczki. Maleńka śpi spokojnie, jak aniołek. W oczach Natalii pojawiają się łzy wzruszenia.

Gospodyni karmi rodzinę domowym barszczem ze śmietaną i świeżym chlebem, dopytuje o zdrowie i życie.

Przyjechaliśmy po Jurka poważnie oznajmia Olga. Zaraz szkoła, pewnie już mu doskwieracie Państwo, w mieście będzie lepiej.

Jurek zrywa się, stanowczo mówi:

Nie chcę do miasta! Chcę mieszkać z babcią Natalką. Mamo, skłamałaś ona jest dobra!

Policzki Olgi robią się czerwone, twarz jej twardnieje.

Nie mów tak do mamy, Jurku. Przeproś i idź się pobawić, tylko nie wychodź z podwórza spokojnie mówi Natalia.

Chłopiec spuszcza głowę, mruczy już więcej nie będę i wychodzi za drzwi.

Nie martw się, Olgo. Twój syn jest bardzo dobry i grzeczny. Dobrze go wychowałaś dziękuję ci. Ileż ja miałam radości całe lato mówi Natalia do Olgi. Przywoź go każdego lata, to dla mnie wielki skarb.

W tym momencie zaczyna płakać malutka Julia i Olga gna do niej. Dwa dni rodzina spędza u Natalii. Janek naprawia to i owo, Olga opiekuje się córką, teściowa dogadza w kuchni, a Jurek pomaga czasem ojcu, czasem babci, czasem siostrze i mamie. Wciąż opowiada im, jak mu było dobrze na wsi.

W końcu wszyscy szykują się w drogę. Janek żegna się z matką, synem i córeczką, wychodzi na podwórze. Olga podchodzi jeszcze do Natalii, obejmuje ją i mówi:

Dziękuję pani, mamo. Swojej już nie pamiętam, nigdy nie przypuszczałam, że takie mogą być teściowe. Proszę mi wybaczyć. Bardzo kocham Janka jest cudowny i troskliwy.

Od teraz to już twój mąż. A dla mnie radość wielka. I Jurka przywieźcie, bardzo go polubiłam, jak rodzonego wnuka.

Na tym się rozstali. Wszystko w rodzinie dobrze się ułożyło. Na zimę zabrali Natalię do siebie do miasta, żeby pomogła z dziećmi i w gospodarstwie. A synowa i teściowa żyją ze sobą zgodnie i z radością ku szczęściu Janka i psotnego Jurka.