Nasze złe relacje z bratem to tylko nasz problem

Mam brata Wojtka. Mamy tę samą matkę, ale różnych ojców. Razem dorastaliśmy, ale nigdy ze sobą za dużo nie rozmawialiśmy, tylko w domu zamienialiśmy ze sobą kilka słów. Kiedy ja byłem w piątej klasie, a on w siódmej, poprosiłem rodziców, żeby przenieśli mnie do innej szkoły, bo nie chciałem go aż tak często spotykać.

Teraz dorośliśmy, ja mam dwie córki, a on trzy.

Szczerze mówiąc, od kilku lat moja praca nie przynosi nam prawie żadnego dochodu, ledwo wychodzimy z żoną z długów. Bywało, że nie mieliśmy za co kupić dziewczynkom ubrań.

Jeden taki przypadek miał miejsce niedawno. Moja mama zawsze nas ratowała, we wszystkim, od ubrań dla dzieci po pieniądze. Tym razem potrzebowaliśmy sukienek na szkolne przedstawienie. Mama zawsze coś znajdowała u siebie w szafie, bo kiedyś pracowała jako krawcowa. Teraz nie mogła już szyć, łapały ją skurcze w rękach.

Znalazła śliczne sukienki dla dziewczynek, dała je mojej żonie, a ona je trochę przerobiła, bo były za duże.

Nadszedł dzień przedstawienia, w którym wzięli udział uczniowie z kilku szkół. Wiedziałem, że po raz pierwszy od dziesięciu miesięcy zobaczę mojego brata, bo jego dzieci też brały udział w tym wydarzeniu, chociaż uczyły się w innej szkole.

I tu zaczęła się najciekawsza część. Przedstawienie się skończyło, moja żona i ja poszliśmy za kulisy, żeby odszukać nasze córki i pochwalić je za występ. Ale usłyszeliśmy jakieś krzyki, dobiegały z szatni, do której właśnie zmierzaliśmy. Weszliśmy i zobaczyliśmy mojego brata i jego żonę krzyczących na nasze dzieci.

To był istny horror, wrzaski na całe pomieszczenie. Nie rozumiałem, co się dzieje. Moja żona zaczęła się z nimi kłócić, a ja z trudem wszystkich uspokoiłem i poprosiłem, żeby wyjaśnili mi, o co chodzi.

Sytuacja stała się jasna. Okazało się, że sukienki, które założyły moje córki na przedstawienie, te, które dała nam moja mama – to stare ubrania córek Wojtka. On i jego żona po prostu zostawili je w domu matki razem z innymi za małymi już rzeczami swoich dzieci. A my, widzicie, rzekomo je zniszczyliśmy, a w dodatku zabraliśmy bez pozwolenia.

Tłumaczyłem, że mama sama nam je dała, pewnie zapomniała, że to były rzeczy, które przyniósł Wojtek. Ale jakoś mi nie uwierzyli, zaczęli obwiniać o wszystko nasze dzieci, mówili, że niepotrzebnie w ogóle brały udział w spektaklu, bo nie mają za grosz talentu.

Zawsze chciałem poprawić jakoś moje relacje z bratem, ale tego dnia zdałem sobie sprawę, że to niemożliwe.