“Nareszcie jestem wolna jak ptak, – powiedziała triumfalnie Ilona. – Niech teraz sobie zobaczy, jak to jest żyć bez kobiety. Kto go będzie chciał z takim bogactwem?”. Żeńska część naszego zespołu entuzjastycznie wspierała koleżankę, ale ja nie mogłem zrozumieć, co jej się tak bardzo nie podobało w byłym mężu? Widziałem go tylko kilka razy. Rzeczywiście, może niezbyt przystojny, ale całkiem sympatyczny z wyglądu. Dbał o swoją żonę. Zawsze drogo ubrana, ze świeżym manicure, pedicure, fryzurą itp. Ilona była pewna, że ​​czeka ją spotkanie z księciem na białym koniu, ale stało się odwrotnie, to jej były mąż znalazł swoją królową

Nasza koleżanka Ilona z jakiegoś powodu zawsze była ze wszystkiego niezadowolona. Uważała się za strasznie pokrzywdzoną przez los. Ona jest prawdziwą królową, ale jakoś ani jej praca nie jest królewska, ani jej mąż nie jest królem.

Pewnego dnia przyleciała do pracy jak na skrzydłach. Ucieszyłem się już, że Ilona w końcu znalazła pracę godną jej królewskiej osoby, a my teraz odpoczniemy od jej niekończącego się narzekania i skarg na niesprawiedliwe życie.

– Nareszcie jestem wolna jak ptak, – powiedziała triumfalnie Ilona i pokazała wszystkim rękę bez obrączki. – Niech teraz zobaczy, jak to jest żyć bez kobiety. Kto go będzie chciał z takim bogactwem? Prawdziwi mężczyźni, czekajcie na mnie, idę do was!

Żeńska część naszego zespołu entuzjastycznie wspierała koleżankę, ale ja nie mogłem zrozumieć, co jej się tak bardzo nie podobało w byłym mężu?

Widziałem go tylko kilka razy, kiedy odbierał żonę z pracy. Rzeczywiście, może niezbyt przystojny, ale całkiem sympatyczny z wyglądu. Dbał o swoją żonę. Zawsze drogo ubrana, ze świeżym manicure, pedicure, fryzurą itp.

Moim zdaniem Ilona nie jest piękną kobietą. Tak, jest zadbana, bo dba o siebie, ale to wszystko. Jako pracownik też jest, powiedziałbym, raczej na trójkę. O ile wiem, nie ma żadnych bogatych czy królewskich krewnych, przez których mogłaby tak zadzierać nosa.

Po rozwodzie Ilona była w euforii i przez miesiąc czekała na cud. Rzucała oceniające spojrzenia na kolegów z pracy, ale nie znalazła odpowiedniego kandydata. Nikt nie dorastał do jej wysokich standardów.

„Brzydki, niski, brzuchaty, z nadwagą, nudny, zaniedbany,” – epitety, którymi nas nagradzała, od czasu do czasu do mnie dolatywały.

Szczerze mówiąc, żaden z naszych chłopaków wcale nie marzył o jej względach.

Mijały kolejne dni, a odpowiednia ofiara jakoś się nie znalazła. A humor naszej królewskiej koleżanki był teraz, podobnie jak pogoda na zewnątrz, całkowicie nieprzewidywalny. Czasami patrzyła na wszystkich z pogardą, potem warczała na każdego, kto ją śmiał obrazić, a potem szlochała w toalecie. Aż mi jej było żal.

Kiedy raz zobaczyłem ją, jak siedzi samotnie w stołówce i jak zahipnotyzowana grzebie widelcem w talerzu, lekkomyślnie postanowiłem się do niej dosiąść, żeby ją trochę oderwać od mrocznych myśli. W rezultacie musiałem wysłuchać wykładu o całej naszej, tak prymitywnej i niewdzięcznej, rasie mężczyzn, a w szczególności o jej byłym, równie prymitywnym i niewdzięcznym mężu.

– Weź mi wytłumacz, – gadała swoje, jak zwykle, – czy ja na nic dobrego nie zasługuję? Ile razy mówiłam mu, że chcę polecieć na Malediwy. A on co? Znowu Turcja albo ten obrzydliwy Egipt. Prosiłam, żeby kupił mi przyzwoity samochód, ale dostałam tego grata! A on powinien być mi dozgonnie wdzięczny, że oddałam mu pięć najlepszych lat mojego życia. Gdzie znajdzie lepszą?

Po pewnym czasie nasze koleżanki znalazły dla Ilony jakiegoś zupełnie bezbarwnego dżentelmena i ona od razu poweselała. Jak to się mówi,na bezrybiu i rak ryba.

Ale los przygotował dla niej prawdziwą niespodziankę. Szkoda, że ​​nieprzyjemną. Jej były mąż ożenił się ponownie. Zostało to nawet ogłoszone w lokalnych wiadomościach, ponieważ panna młoda była nie byle kim, tylko tak zwaną królową restauracyjnego biznesu w naszym mieście.

Potem Ilona na długo zamilkła i nie krytykowała już męża. Była tak pewna, że spotka swojego księcia na białym koniu, ale stało się odwrotnie, to jej były mąż znalazł swoją królową.