Nakarmiłam, przyjęłam, zdradziłam

Deszcz uderzał o dach drewnianego domku w Suwałkach, gdy Elżbieta Janowska usłyszała ciche pukanie do drzwi. Odłożyła na bok robótkę ręczną i nadsłuchiwała. Pukanie powtórzyło się – niepewne, niemal przepraszające.

„Kto tam?” – zawołała, podchodząc do drzwi.

„Proszę otworzyć” – dobiegł cichy głos kobiecy. „Zgubiłam się…”

Elżbieta uchyliła drzwi na łańcuchu. Na progu stała młoda kobieta, mokra do suchej nitki. Ciemne włosy przylepione do twarzy, kurtka przemoczona. W rękach trzymała małą torebkę.

„Boże drogi, przecież jesteś cała mokra!” – zdjęła łańcuch i otworzyła szerzej. „Wchodź prędzej, przeziębisz się!”

„Dziękuję pięknie” – dziewczyna przekroczyła próg, zostawiając mokre ślady na wycieraczce. „Jestem Kamila. Szłam ścieżką, ale zgubiłam drogę. Telefon się rozładował, zupełnie nie wiem, gdzie jestem…”

„Rozbieraj się natychmiast!” – Elżbieta zakrzątnęła się, pomagając zdjąć przemokniętą kurtkę. „Cała kapiesz! Jak to możliwe, że w taką pogodę sama przez las chodzisz?”

Kamila spuściła wzrok.

„Pokłóciłam się z… chłopakiem. Wysadził mnie z samochodu, powiedział, że sobie pójdę. Nie wiedziałam, że do miasta tak daleko…”

„Co za drań!” – oburzyła się Elżbieta. „Jak można zostawić dziewczynę w lesie! Idź do kuchni, zaraz zrobię herbatę. Aż drżysz.”

Kamila weszła do skromnej, ale przytulnej kuchni. Elżbieta włączyła czajnik, wyjęła z szafy frotowy szlafrok.

„Przebierz się na razie. Ubranie powiesimy na kaloryferze, do rana wyschnie. A skąd jesteś?”

„Z okolic” – wymijająco odpowiedziała Kamila, przyjmując szlafrok. „Pracuję w Warszawie, w biurze.”

„Oj, ta dzisiejsza młodzież!” – pokiwała głową starsza kobieta. „Za moich czasów mężczyźni mieli honor, nigdy by tak nie potraktowali kobiety. A teraz co się dzieje… Siadaj, zaraz ci coś ugotuję.”

Elżbieta zaczęła krzątać się przy kuchence. Wyjęła jajka, masło, szybko usmażyła jajecznicę. Pokroiła chleb, podała domowe ogórki.

„Jedz, nie krępuj się” – postawiła przed Kamilą talerz. „Widać, że jesteś głodna. Kiedy ostatnio jadłaś?”

„Dziś rano trochę” – przyznała dziewczyna, łapczywie zabierając się do jedzenia. „Cały dzień jeździliśmy, kłóciliśmy się…”

„A o co poszło? Jeśli mogę spytać.”

Kamila przeżuwała chleb z masłem, zanim odpowiedziała.

„Chciał, żebyśmy… razem zamieszkali. A ja mam pracę, plany. Nie jestem gotowa. No i się wściekł, nawymyślał mi…”

„Dobrze robisz, że się nie spieszysz” – przytaknęła Elżbieta. „Ja w twoim wieku się śpieszyłam, wyszłam za pierwszego lepszego. Myślałam, że miłość wszystko przeczeka. Nie przeczekała. Zostawił mnie z małym synkiem, poszedł do innej.”

„Ma pani syna?” – zainteresowała się Kamila.

„Miałam” – twarz Elżbiety przyciemniała. „Już dorosły, ma rodzinę. Tylko my z nim… niezbyt się dogadujemy. Rzadko się widujemy.”

Nalała sobie herbatę, zamyślona, mieszając cukier.

„A pani mieszka tu sama?” – ostrożnie spytała Kamila.

„Sama. Domek zbudował mój drugi mąż, świętej pamięci. Dobry był człowiek, szkoda, że wcześnie odszedł. Teraz tylko latem tu przyjeżdżam, i to nie co roku. W Warszawie mam mieszkanie, tam zimuję.”

Kamila skinęła głową, kończąc jajecznicę. Deszcz już ustawał, ale za oknem zapadał zmrok.

„Słuchaj, dziecko” – powiedziała Elżbieta – „zostań na noc. Rano odprowadzę cię do przystanku. W ciemnościach i po takiej ulewie nie ma sensu iść.”

„Jest pani pewna? Nie chcę być ciężarem…”

„Ach, co za ciężar! Cieszę się z towarzystwa. W salonie jest wygodna kanapa, świeża pościel. Czuj się jak u siebie.”

Wieczorem długo rozmawiały. Kamila opowiadała o pracy w firmie handlowej, o trudnościach z wynajmem w Warszawie. Elżbieta dzieliła się wspomnieniami z młodości, skarżyła na samotność.

„Wszystkie koleżanki rozjechały się, jedne umarły, inne do dzieci wyjechały” – wzdychała. „Sąsiedzi też starzy, ciągle chorzy. Samotnie to strasznie nudno…”

„A dlaczego pani z synem się nie widuje?” – delikatnie dopytała Kamila.

Twarz Elżbiety spochmurniała.

„Jego żona mnie nie lubi. Mówi, że się wtrącam. A ja co, nie mam prawa pytać, jak moje wnuki się mają? Teraz nawet na święta nie zapraszają…”

Następnego dnia się wypogodziło. Elżbieta spakowała Kamili prowiant, odprowadziła na przystanek.

„Dziękuję pani ogromnie” – mówiła szczerze dziewczyna. „Naprawdę mnie pani uratowała!”

„Co tam! Przyjedź jeszcze, jeśli będziesz chciała. Zapisz adres.”

Kamila wpisała adres do telefonu, pomachała z okna autobusu.

Minęło kilka tygodni. Elżbieta już zapomniała o przypadkowej gości, gdy znów usłyszała znajome pukanie.

„Kamila!” – ucieszyła się, otwierając drzwi. „Jak się masz, dziewczyno? Wchodź!”

„Mogłabym u pani przenocować?” – nieśmiało zapytała. „W Warszawie remont, nie ma gdzie się podziać. Właścicielka mówi, żebym u rodziny została, ale ja nie mam nikogo…”

„Oczywiście, że możesz! Zostań, ile potrzebujesz. Dla mnie to tylko radość.”

Kamila zamieszkała w małym pokoiku na piętrze. Pomagała w domu, gotowała, sprzątała. Elżbieta była zachwycona taką pomocnicą.

„Lepsza niż rodzona córka” – mawiała do sąsiadki Heleny. „I gotuje świetnie, i szydełkować umie. Szkoda, że taka synowa mi się nie trafiła…”

Dni płynęły spokojnie. Kamila codziennie jeździła do pracy, wieczorami wracała. Razem jadły kolację, oglądały telewizję, rozmawiały.

„Wiesz co, Kamilko” – powiedziała pewnego dnia Elżbieta – „chcę napisaKamila jednak nigdy nie wróciła, a Elżbieta do końca swoich dni nie dowiedziała się, że prawdziwym zdrajcą w tej historii był jej własny syn.