Najpierw kawa, potem ty

Najpierw kawa, potem ty

— Agata, słuchaj, wpadłam na genialny pomysł! — Ola weszła do kuchni z oczami błyszczącymi jak u maniakalnego entuzjasty. — Start-up. Rewelacyjna koncepcja. Unikalna! Platforma dostawcza. Od skarpet po zapiekanki!

— Przecież to już istnieje — mówiła leniwie Agata, mieszając owsiankę.

— Ale u nas będzie inaczej! — uwydatniła dramatycznie gestem ku sufitowi. — Inteligentne dostawy z AI! Rozumiesz? Algorytm będzie sam przewidywał, co chcesz, i przywoził to, zanim zdążysz zamówić!

— Czyli zgadywanie życzeń?

— Właśnie! To rewolucja.

— I gdzie to zamierzasz robić?

— No… w domu. Na razie. Etap początkowy. Kuchnia jako coworking, można rzek.

— Ola. Ja też mam „coworking”. Nazywa się praca. I mam deadline.

— Kochanie, nie będziemy sobie przeszkadzać. Już wezwałam znajomych — są na czasie. Będzie świetnie!

„Znajomych” okazało się być pięci.

Następnego dnia o 9:00 Agata weszła do kuchni i zastyła.

Za stołem siedziało trzech facetów i jedna dziewczyna w bluzie z napisem „Jestem freelancerem, a ty kim?”. Zapach kawy przypominał festiwal barw, laptopy zawładnęły stołem, a na lodówce wisiał wykres „Wzrost hipotez: od zera do marzeń”.

— Dzień dobry! — powiedział jeden z brodaczy.

— Ja tu mieszkam — odparła Agata.

— Super! My też. No, prawie — mrugnęła Ola. — Poznaj: to Tymek, Bartek, Kasia i Igor. To podstawa naszego zespołu!

— Na długo?

— Dopóki nie wystrzelimy.

— A jeśli nie wystrzelicie?

— Nie ma „jeśli”. Jest tylko „kiedy”.

Agata nala kawę, tylko że do ekspresu ktoś wsypał matcha. W czajniku pływała czyjaś kulczka do kąpieli — sądząc po zapachu, pomarańcza i niepokój. Mleka nie było. Za to stało mleko kokosowe.

Wróciła do sypialni i zamknęła drzwi.

— Rozpoczynam dzień pracy… — mruknęła. — W piekle.

Następnego dnia Agata otworzyła laptopa i założyła słuchawki. Po minucie — pukanie do drzwi.

— Agata, nie widziałaś ładowki do Maca?

— Nie.

— A możesz trochę ciszej pisać? Mamy burzę głowy.

— To klawiatura. Jest od stukania.

— No tylko, teraz wymyślamy, jak zarobić na hipotezie o dostarczaniu racuchów przed śniadaniem.

— Przed śniadaniem? A teraz co?

— Etap przygotowawczy!

Po tygodniu Agata poczuła, że jej dom to teraz coworking, a ona — intruz.

Kasia rozwieszała bieliznę w salonie. Bartek bez pytania zmienił ustawienia routera. Igor prowadził wideokonferencje z klientami prosto w kuchni. A Ola była w euforii:

— Jesteśmy na krawędzi przełomu! Potrzeba nam tylko kilku case’ów i trochę reklamy!

— I trochę prywatnej przestrzeni. Odrobiny. Naprawdę malutko — powiedziała Agata, nalewając kawę ze swojej ulubionej kubka, do której teraz ktoś sypał chia.

— Po prostu nie przywykłaś do kreatywnej energii!

— Przywykłam do ciszy. I do tego, żeby mój dom był mój. A nie… biurem z miastowym odświeżaczem i jedną ładowarką dla wszystkich.

Gdy w piątek Kasia weszła pod prysznic z telefonem i prowadziła Zooma na tle kafel. Agata zdecydowała: czas działać.

Najpierw — niewinnie.

„Przypadkiem” przycisnęła guą resetu routera. Po pięciu minutach zaprosił Bartek:

— U ciebie działa internet?

— Nie, chyba awaria u providera.

— Akurat teraz? Mamy prezentację!

— Bywa. Może wszechświat jest przeciw.

Następnego dnia Agata zmieniła hasło do Wi-Fi. Nazwa sieci brzmiała teraz „Cisza_i_spokój”. Ola biegła z laptopem w panice:

— Kto to zmienił? To sabotaż!

— A może znak?

— Agata, mieliśmy spotkanie z inwestorem! Nie mógł dołączyć do Zooma!

— Może dlatego, że jesteście w salonie, a nie w biurze?

— To dom marzeń, nie biuro!

— Więc dlaczego ja czuję się tu jak sublokator?

W poniedziałek stała się rzecz wielka — kontrakt Oli się rozpadł. Inwestor „nie poczuł profesjonalizmu”, zwłaszcza gdy w tle z łazienki wyszła Kasia w ręczniku, krzycząc: „Kto ukradł mój szampon?!”

Ola weszła do sypialni w milczeniu. Usiadła na łóżku. Zdjął kapcie.

— Spapraliśmy to.

— Ach, zauważyłaś? — Agata zamykała laptopa. — Już myślałam, że na zawsze w tym czacie zostaniesz.

— Chciałam zbudować biznes…

— A zbudowałaś akademik. Z klimatem kolęd i dietą batoników.

— To był zły plan?

— To nadal był twój dom. Ale ja w nim się rozpuściłam.

— Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej?

— A usłyszałabyś?

Milczała.

— Pomyślałam — szepnęła cicho — może wynajmiemy biuro?

— Pomyślałaś?

— Tak. I zaczniemy po dorosłemu. Z zespołem, ale bez „burz głowy” na moim tosterze.

— A czajnik?

— Kupię nowy. Prywatny. Z ochroną.

— I ekspres?

— Z hasłem.

— A router?

— Słowo honor.

Po tygodniu salon znów był salonem. Kasia przeniosła się do coworkingu. Bartek znalazł pracę w „normalnej firmie”. Igor wyjeżdżał do Krakowa. Tymek zniknął.

Ola wynajęła biurko w centrum „Pszczoła” i dumnie wysłała Agacie zdjęcie: „Miejsce z WiFi. Bez skarpet na żyrandze”.

Agata otworzyła okno. Cisza. Kawa w ulubionej filiżance. A czajnik już nie pachniał mandelkami i rozpaczą.

— Jestem w domu — powiedziała głośno.

Potem się uśmiechnęła.

I zmieniła hasło w routerze: „Najpierw_ze_mną_omów”.