Najpierw kawa, potem ty

— Kasia, słuchaj, mam pomysł! — Szymon wpadł do kuchni z oczami płonącymi jak u fanatyka. — Startup. Rewelacyjny koncept. Niepowtarzalny! Platforma dostawcza na wszystko — od skarpet po zapiekanki!

— To już istnieje — odparła obojętnie Kasia, mieszając owsiankę.

— Ale nasza będzie inna! — wykrzyknął, teatralnie wskazując na sufit. — Inteligentna dostawa z AI! Rozumiesz? Algorytm sam przewidzi, czego potrzebujesz, i dostarczy, zanim nawet zamówisz!

— Czyli… ma czytać w myślach?

— Właśnie! To rewolucja.

— I gdzie zamierzasz to robić?

— No… w domu. Na razie. Faza początkowa. Kuchnia jako coworking, tak to ujmijmy.

— Szymon. Mój „coworking” to praca. I mam deadline.

— Kochanie, nie będziemy sobie przeszkadzać. Już zaprosiłem ekipę — są w temacie. Będzie zajebiście!

„Ekipa” okazała się piątką.

Następnego dnia o 9:00 Kasia weszła do kuchni i zamarła.

Przy stole siedziało trzech facetów i jedna dziewczyna w bluzie z napisem „Jestem freelancerem, a ty?”. Zapach kawy przypominał festiwal baristów, laptopy zajęły cały blat, a na lodówce wisiała kartka: „Wzrost hipotez od zera do marzeń”.

— Dzień dobry! — powiedział jeden z brodaczy.

— Ja tu mieszkam — odparła Kasia.

— Super! My też. No, prawie — mrugnął Szymon. — Poznaj ekipę: Krzysiek, Ola, Marek i Tomek. To podstawa naszego dream teamu!

— Na długo?

— Dopóki nie wystrzelimy.

— A jeśli nie wystrzelicie?

— Nie ma „jeśli”. Jest tylko „kiedy”.

Kasia sięgnęła po kawę, ale okazało się, że ktoś wsypał do ekspresu matchę. W czajniku pływała czyjaś kuleczka do kąpieli — jeśli sądzić po zapachu, pomarańcza i panika. Mleka nie było. Za to stało pudełko kokosowego.

Wróciła do sypialni i zamknęła drzwi.

— Rozpoczynam dzień pracy… — mruknęła. — W piekle.

Następnego dnia Kasia otworzyła laptop i włożyła słuchawki. Po minucie — pukanie do drzwi.

Kas, nie widziałaś ładowarki do Maca?

— Nie.

— A możesz trochę ciszej stukasz w klawiaturę? Mamy burzę mózgów.

— To klawiatura. Służy do stukania.

— No ale właśnie wymyślamy, jak zarabiać na dostawie racuchów przed śniadaniem.

— Przed śniadaniem? A teraz co?

— Faza przygotowawcza!

Po tygodniu Kasia zrozumiała, że jej dom to teraz coworking, a ona — intruz.

Ola suszyła bieliznę w salonie. Krzysiek zmieniał ustawienia routera bez pytania. Marek prowadził wideokonferencje z klientami przy kuchennym stole. A Szymon był w euforii:

— Jesteśmy o krok od przełomu! Potrzebujemy tylko paru case’ów i odrobiny reklamy!

— I odrobiny przestrzeni. Odrobiny. Naprawdę niewiele — powiedziała Kasia, nalewając kawę z kubka, do którego ktoś nasypał teraz chia.

— Po prostu nie przywykłaś do twórczej energii!

— Przywykłam do ciszy. I do tego, że mój dom jest mój. A nie… biurem z miętowym odświeżaczem i jedną ładowarką dla wszystkich.

Gdy w piątek Ola weszła pod prysznic z telefonem i streamowała Zoom na tle kafli, Kasia postanowiła działać.

Najpierw — subtelnie.

„Przypadkiem” wyłączyła router. Po pięciu minutach zapukał Krzysiek:

— U ciebie działa internet?

— Nie, chyba awaria u providera.

— Akurat teraz? Mamy prezentację!

— Cóż, bywa. Może wszechświat ma inne plany.

Następnego dnia Kasia zmieniła hasło do Wi-Fi. Nazwa sieci brzmiała teraz „Cisza_i_spokój”. Szymon biegał z laptopem w panice:

— Kto to zmienił? To sabotaż!

— A może znak?

— Kas, mieliśmy spotkanie z inwestorem! Nie mógł dołączyć na Zoom!

— Może dlatego, że jesteście w salonie, a nie w biurze?

— To dom marzeń, nie korpo!

— To dlaczego ja czuję się tu jak sublokator?

W poniedziałek stało się coś wielkiego — Szymonowi przepadł kontrakt. Inwestor „nie poczuł profesjonalizmu”, zwłaszcza gdy z łazienki wyszła Ola w ręczniku, krzycząc: „Kto ukradł mój szampon?!”

Szymon wszedł do sypialni w milczeniu. Usiadł na łóżku. Zdjął kapcie.

— Spieprzyliśmy.

— Ach, zauważyłeś? — Kasia zamknęła laptop. — Już myślałam, że utknąłeś w tym czacie na zawsze.

— Chciałem zbudować biznes…

— A zbudowałeś akademik. Z klimatem kolonii i dietą z batoników.

— To był zły plan?

— To nadal był twój dom. Ale ja w nim wyparowałam.

— Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej?

— A ty byś usłyszał?

Milczał.

— Pomyślałem — szepnął — może wynajmiemy biuro?

— Pomyślałeś?

— Tak. Zacznijmy po dorosłemu. Z ekipą, ale bez „burz mózgów” przy moim tosterze.

— I czajnik?

— Kupię nowy. Tylko nasz. Z ochroną.

— I ekspres?

— Z hasłem.

— I router?

— Słowo honoru.

Po tygodniu salon znów był salonem. Ola przeniosła się do coworkingu. Krzysiek znalazł pracę w „normalnej firmie”. Marek wyjechał do Krakowa. Tomek zniknął.

Szymon wynajął biuro w centrum biznesowym „Pszczoła” i dumnie wysłał Kasi zdjęcie: „Miejsce z Wi-Fi. Bez skarpet na żyrandolu”.

Kasia otworzyła okno. Cisza. Kawa w ulubionym kubku. A czajnik nie śmierdzi już pomarańczami i rozpaczą.

— Jestem w domu — powiedziała głośno.

Potem się uśmiechnęła.

I wpisała w router nowe hasło: „Najpierw_ze_mną_omów”.

Minął tydzień.

W mieszkaniu znów słychać było kapiący kran. To był luksus. Po dźwiękach młynka do kawy, burz mózgów, negocjacji w łazience i matchy w czajniku — kran był niemal medytacją.

Kasia siedziała z laptopem przy oknie, popijając kawę. Obok drzemał pies. Na ścianie wisiał nowy router z kartką: „Nie dotykać bez pytania”. Szymon go zawiesił. On też podpisał i przysiągł, że „nie będzie więcej open space’u w sMinęły trzy miesiące, gdy pewnego ranka Kasia obudziła się i zrozumiała, że już nawet nie pamięta, kiedy ostatnio zmieniała hasło do Wi-Fi.