Najlepszy mąż to ten, którego nie ma

Dziennik. Najlepszy mąż to ten, którego nie ma.

Od sześciu lat Kamila nie wierzyła już w cuda. Po rozwodzie minęło sześć długich zim, wiosen, lat i jesieni. Córka od roku była zamężna i wyjechała do Gdańska, dzwoniła rzadko, a rozmowy sprowadzały się do „mamo, wszystko w porządku”.

Ale nikt nie pytał, czy Kamili było w porządku. Miała tylko czterdzieści dwa lata — wiek, w którym kobieta rozkwita, uczy się na nowo oddychać. Tylko komu ten rozkwit potrzebny, jeśli nie ma go z kim dzielić?

Potrafiła wszystko — gotować pyszne dania, robić przetwory tak smaczne, że sąsiedzi oblizywali się. Balkon uginał się od słoików z ogórkami i pomidorami, jak wystawa jej samotności. „No nie mam zamiaru gnić w czterech ścianach, taka piękna!” — żartowała przed koleżankami. A one w odpowiedzi: „Nie gnij! Szukaj! Tyle facetów wokół!”

I ktoś szepnął: „Idź do biura matrymonialnego. Podobno dobierają idealnych. Nazywa się „Najlepszy Mąż”.

Kamila prychnęła sceptycznie: „No śmieszne. Jak w sklepie — wybieraj, przymierzaj, zwracaj!” Ale potem przypomniała sobie o swoich czterdziestu dwóch latach i o zegarze babci, który tykał jak wieczność na ścianie. Poszła.

Przywitała ją kobieta w szkarłatnej marynarce i okularach w kształcie serduszek.

— U nas wszystko poważnie — uśmiechnęła się. — Wybieramy kandydatów, wydajemy na tydzień. Jeśli pasuje — zostawiasz, nie — oddajesz.

— Co, serio „wydajecie”? — zaśmiała się Kamila.

— Tak! Mieszka z tobą. Od razu widać, czy twój, czy nie. Oszczędzamy czas. Żadnej patologii, sprawdzamy dokładnie.

Niespodziewanie Kamila się rozpaliła. Wybrała pięciu. Zapłaciła. Pierwszy miał przyjść jeszcze dziś wieczorem.

Wyciągnęła z szafy swoją zieloną sukienkę — „kolor nadziei”, jak mawiała mama. Założyła kolczyki z cyrkoniami, które trzymała w starej pudełeczku po perfumach. W sercu czuła coś pomiędzy ekscytacją a strachem.

Dzyń! — dzwonek. Kamila spojrzała przez wizjer. Róże. Ogromny bukiet. Serce zabiło mocniej. Otworzyła drzwi. Mężczyzna był przystojny, jak na zdjęciu, w garniturze, z pewnym uśmiechem. Usiedli do stołu — sałatki, mięso, tort…

Spróbował sałatki i skrzywił się:
— Za słone.

Mięso —
— Twarde.

Wino —
— Co za tandeta?

Potem wstał, obszedł mieszkanie i, oglądając wszystko z miną krytyka:
— Urządzenie skromne. Kuchnię trzeba przebudować.

Kamila wzięła bukiet i spokojnie podała mu go z powrotem:
— Nie lubię róż. Do widzenia.

Tej nocy trochę popłakała. Było przykro. Ale przed nią było jeszcze czterech.

Następnego wieczoru przyszedł drugi. Czuć było od niego alkoholem.
— Już zacząłeś świętować znajomość? — spytała ostrożnie.
— No co ty! Włącz telewizor, mecz leci!

— U siebie obejrzysz — odpowiedziała sucho i zamknęła za nim drzwi.

Trzeci przyszedł po dwóch dniach. Nie przystojniak, w brudnych butach i wytartej kurtce. Chciała go od razu wyprosić, ale postanowiła go nakarmić — z grzeczności.

Jadł szybko, z rozkoszą. Chwalił każde danie. A gdy spróbował kiszonych ogórków, wykrzyknął:
— To arcydzieło, kobieto! Nigdy czegoś takiego nie jadłem!

Dźwięk babcinego zegara zwrócił jego uwagę.
— Co tak stuka?
Wkrótce stał już na taborecie ze śrubokrętem. Po piętnastu minutach zegar tykał idealnie. Kamila patrzyła na niego i myślała: „To on. Mój człowiek. Może nie Adonis, ale ręce ma złote. Trójka — szczęśliwa liczba.”

Wieczorem wyszła z łazienki w ulubionej bieliźnie w róże. A on… już spał. W ubraniu. Na boku. Chrapał. Jak traktor na mrozie.

Kamila walczyła z tym chrapaniem całą noc — poduszkami, przewracaniem go, przekleństwami w myślach. Nie zmrużyła oka. Rano:
— No to ja wieczorem z rzeczami?

— Nie. Przepraszam. Jesteś miły… ale nie.

Czwarty był jak z PRL-owskiego filmu — broda, gitara, wzrok wolnego ducha. Zapalił na kuchni, strzepnął popiół do kwiatka.
— Od razu mówię: kocham wolność. Nie dzwoń sto razy, nie pytaj, gdzie jestem. I w ogóle — lubię kobiety.

— I to pewnie więcej niż jedną, co? — doprecyzowała Kamila.

— A co, facet jestem czy nie?

Po jego wyjściu wietrzyła kuchnię cały wieczór. Głowa bolała jak po zakrapianej imprezie. Czuła się, jakby wyssano z niej życie. Nawet zmywarki nie włączyła. Spała jak kamień.

Rano świeciło słońce. Cisza. Żadnych kroków, głosów, obcego zapachu. Tylko Kamila, kubek kawy i wróble za oknem.
— Jak dobrze być samej…

I wtedy zadzwonił telefon:
— Katarzyno Władysławno! To biuro „Najlepszy Mąż”. Dzisiaj przyjdzie piąty kandydat. Uwierz, to TEN!

— Skreślcie mnie! — krzyknęła w słuchawkę. — Wykasujcie z bazy! Najlepszy mąż to ten, którego nie ma!

I z taką ulgą, ze szczerym, radosnym śmiechem rozsunęła zasłony, jakby otwierała nowy dzień swojej wolności. Nigdy nie czuła się tak lekko. Żadne małżeństwo nie jest warte duszenia własnego szczęścia. A samotność? Czasem to jedyna prawdziwa miłość, jakiej potrzebujemy.