Najlepszy mąż to ten, którego nie ma

Najlepszy mąż to żaden mąż

Bożena od dawna przestała wierzyć w cuda. Po rozwodzie minęło sześć lat. Sześć niekończących się zim, wiosen, lat i jesieni. Córka już rok temu wyszła za mąż i wyjechała do Krakowa, dzwoniła rzadko, a rozmowy sprowadzały się do „mamo, wszystko w porządku”.

A nikt nie pytał o porządek Bożeny. Miała zaledwie czterdzieści dwa lata — wiek, w którym kobieta rozkwita, uczy się na nowo oddychać. Ale komu potrzebny ten rozkwit, jeśli nie ma go z kim dzielić?

Umiała wszystko — gotowała pysznie, robiła przetwory tak, że sąsiedzie oblizywali się. Balkon zastawiony był słoikami z ogórkami i pomidorami, jak wystawa jej samotności. „No nie mam zamiaru gnić w czterech ścianach, taka piękna!” — żartowała z koleżankami. A one w odpowiedzi: „Nie gnij! Szukaj! Rozejrzyj się, ile facetów wokół!”

I ktoś szepnął: „Idź do biura matrymonialnego. Podobno tam dobierają idealnie pasujących. Nazywa się ślicznie — 'Najlepszy Mąż’.”

Bożena sceptycznie prychnęła: „Ale żarty! Jak w sklepie — wybieraj, przymierzaj, zwracaj!” Ale potem przypomniała sobie o swoich czterdziestu dwóch latach i stukających jak wieczność babcinych zegarach na ścianie. I poszła.

Przywitała ją kobieta w szkarłatnej marynarce i okularach w kształcie serduszek.

— U nas wszystko poważnie — uśmiechnęła się szeroko. — Dobieramy kandydatów, wypożyczamy na tydzień. Chcesz — zatrzymaj, nie pasuje — oddaj.

— Co, serio „wypożyczacie”? — zaśmiała się Bożena.

— No jasne! Mieszka z tobą. Od razu widać, czy twój, czy nie. Oszczędzamy czas. Żadnych psychopatów, sprawdzamy dokładnie.

Bożena, ku własnemu zaskoczeniu, złapała bakcyla. Wybrali pięciu. Zapłaciła. Pierwszy miał przyjść jeszcze tego wieczoru.

Wyciągnęła z szafy swoją zieloną sukienkę — „kolor nadziei”, jak mawiała mama. Założyła kolczyki z cyrkoniami, które trzymała w starym pudełku po perfumach. W sercu biło coś między ekscytacją a strachem.

Dzyń! — dzwonek. Bożena zajrzała przez wizjer. Róże. Ogromny bukiet. Serce zabiło mocniej. Otworzyła drzwi. Mężczyzna był przystojny, jak na zdjęciu, w garniturze, z pewnym uśmiechem. Usiedli do stołu, jedzenie gotowe — sałatki, mięso, tort…

Spróbował sałatki — skrzywił się:
— Za słone.

Mięso —
— Twarde.

Wino —
— Co za tandeta?

Potem wstał, przeszedł się po mieszkaniu i, oceniając wszystko wzrokiem krytyka:
— Urządzenie skromniutkie. Kuchnię trzeba remontować.

Bożena wzięła bukiet i spokojnie podała mu go z powrotem:
— Róż nie lubię. Miłego wieczoru.

Tej nocy trochę popłakała. Było przykro. Ale przed nią czekali jeszcze czterej.

Następnego wieczoru zjawił się drugi. Pachniał alkoholem.
— Już zacząłeś świętowanie znajomości? — ostrożnie zapytała Bożena.
— Oj, daj spokój! Włącz telewizor, mecz się zaczyna!

— U siebie se obejrzysz — odparła sucho i zamknęła drzwi.

Trzeci przyszedł dwa dni później. Nie urodziwy, w brudnych butach i wytartej kurtce. Bożena miała ochotę od razu go wyprosić, ale postanowiła go nakarmić — z grzeczności.

Jadł szybko, z rozkoszą. Chwalił każde danie. A gdy spróbował ogórków kiszonych, wykrzyknął:
— Toż to arcydzieło, kobieto! Nigdy w życiu nie jadłem takich!

Dźwięk babcinych zegarów przykuł jego uwagę.
— Co za skrzypienie?
W mgnieniu oka stał na taborecie ze śrubokrętem. Po piętnastu minutach zegar tykał perfekcyjnie. Bożena patrzyła na niego i myślała: „Oto on. Mój człowiek. Może i nie Apollo — ale złota rączka. Trzeci kandydat — szczęśliwa liczba.”

Wieczorem wyszła z łazienki w ulubionej bieliźnie w róże. A on… już spał. W ubraniu. Na boku. Chrapał. Jak traktor w zimie.

Bożena walczyła z tym chrapaniem całą noc — poduszkami, przewracaniem go, w myślach przekleństwami. Nie zmrużyła oka. Rano —
— No to co, przychodzę dziś ze swoimi rzeczami?

— Nie. Wybacz. Jesteś miły… ale nie.

Czwarty był jak z PRL-owskiego filmu — broda, gitara, wolnościowy wzrok. Zapalił na kuchni, strzepnął popiół do doniczki.
— Od razu mówię: kocham wolność. Nie dzwoń do mnie sto razy, nie pytaj gdzie jestem, kiedy wrócę. No i — lubię kobiety.

— A, czyli jeszcze i po babach? — doprecyzowała Bożena.

— A co, facet jestem czy nie?

Po jego wyjściu Bożena wietrzyła kuchnię do późna. Głowa bolała, jak po przepiciu. Czuła, jakby wyssano z niej życie. Nawet zmywać nie miała siły. Spała jak kamień.

Rano słońce. Cisza. Żadnych kroków, głosów, zapachów obcego ciała. Tylko Bożena, filiżanka kawy i wróble za oknem.
— Jak dobrze być samej…

I wtedy zadzwonił telefon:
— Pani Bożeno! Tu biuro „Najlepszy Mąż”. Dzisiaj ma przyjść piąty kandydat. Uwierzcie, ten jest naprawdę dla was!

— Możecie mnie wykreślić! — krzyknęła do słuchawki. — Usuńcie z bazy! Najlepszy mąż to żaden mąż!

I z taką ulgą, z prawdziwym, szczęśliwym śmiechem, rozsunęła zasłony, jakby otwierając nowy poranek swojej wolności.