NAJLEPSZA PRZYJACIÓŁKA

Grażyno, wychodzę za mąż mówi Jadwiga z zakłopotaną uśmiechniętą twarzą ślub w najbliższy piątek. Przyjdziesz? Bardzo chciałabym cię zobaczyć.
Żartujesz? Ty? Z kim? Tak nagle? w Grażynie zamiera w środku od tej wiadomości, jakby przyjaciółka ją zdradziła. Nie przypuszczała, że tak mocno to poczuje. Zawsze patrzyła na nieurodliwą Jadwigę z litością i wątpiła, że znajdzie się ktoś, kto weźmie ją za żonę.
Dlaczego nagle? My już od sześciu miesięcy znamy się z Markiem odpowiada Jadwiga.
I milczałaś? Kto to on? Nie widziałam go. Gdzie go chowałaś?
Chowała? śmieje się Jadwiga. Pracujemy razem. W biurze się spotykaliśmy, rozmawialiśmy. Nie spodziewałam się tego. A on zaproponował i zgodziłam się!
On też jest murarzem, jak ty? złośliwie marszczy brwi Grażyna.
Marek potrafi wszystko. Kieruje tą firmą budowlaną, w której pracuję.

Grażynie brakuje tchu. Nie od razu wie, co powiedzieć. Patrzy na przyjaciółkę, próbując pojąć, czy nie udaje ona czegoś. Jadwiga wydaje się spokojna, widać, że nie ma zamiaru żartować.

Uczyły się razem w jednej szkole, przyjaźnią się od szóstej klasy. Grażyna zawsze była lepsza. Łatwiej jej szło w nauce, była atrakcyjniejsza, smuklejsza, ubierała się lepiej, a chłopcy kręcili się wokół niej. Na Jadwigę nikt nie zwracał uwagi. Grażyna współczuła jej, uważała, że los i przyroda zadręczyły biedną dziewczynę. Nie mogła pochwalić się ani wyglądem, ani figurą. Uczyła się słabo i po dziewiątej klasie poszła na technikum budowlane, na specjalność tynkarz.
Czy nie ma ciekawszego zawodu? pyta Grażyna. Może się przejść na inną specjalizację?
Po co? Mama całe życie pracuje jako murarz. Dlatego i ja wybrałam to.
Całe życie w brudnej robocie? Nie chcesz wybrać nowoczesnej, dobrze płatnej profesji? Siedzieć w czystym biurze, wśród kulturalnych ludzi? Ja zamierzam studiować projektowanie.
Nie rozumiem projektowania. Tynkowałam i malowałam z mamą wiele razy, podoba mi się to. W tym też jest wiele sztuczek. Poza tym nie dostałabym się na uczelnię z moimi ocenami.

Grażyna też nie dostała się na studia, ale nie poddała się. Najpierw skończyła kolegium, a potem, dzięki wynikom, wpadła na wydział projektowania.

Mimo że ich drogi edukacyjne się rozeszły, dziewczyny wciąż się spotykają i utrzymują przyjaźń. Grażyna jest bardzo towarzyska i często zaprasza Jadwigę na imprezy, bo przy niej wygląda lepiej i przyciąga uwagę chłopaków. Grażyna jest przekonana, że znajdzie męża przystojnego, zapewnionego i perspektywicznego.

Czy przyjdziesz na ślub? pyta ponownie Jadwiga.
Oczywiście, nie mogę przegapić! odpowiada zdecydowanie Grażyna. Poznam pana młodego?
A skąd nie? Oczywiście.

Grażyna liczyła, że Marek wyjdzie na starą, łysą i brzuwną postać, która poślubi Jadwigę tylko po to, by oszczędzić na wykończeniach w nowych willach. Myślała, że cała rodzina zostanie bogatsza.

Jednak Marek okazał się nieco pulchny, ale całkiem sympatyczny i wesoły. Patrzył na swoją narzeczoną z zachwytem, nie zwracając uwagi na nikogo wokół.

Na weselu Grażyna krążyła przy przyjaciółce, próbując przyciągnąć uwagę pana młodego. Młodzi patrzyli tylko na siebie, nie zauważając jej wysiłków, ale zauważyła to matka Jadwigi Halina Kowalska.
Co tu kombinujesz? wpycha Grażynę w stronę Haliny. Patrz, ja prosta robotnica, szybko przytnę włosy.
Nie rozumiem, o co chodzi?
Wiesz już, co się dzieje. Nie będę cię dwa razy ostrzegać.
Ja mam pana młodego, nie taki jak twój zięć kłamie Grażyna. Też wkrótce się ożenię.
Graj z nim, uśmiecha się Halina, cały wieczór pilnując Grażyny, chroniąc szczęście swojej córki.

Grażyna nie może się uspokoić. Jej ego zostaje mocno potrącone. Niedawno rozstała się z kolejnym chłopakiem i nie mogła namówić go do ślubu. Jadwiga przyciągnęła takiego przystojnego faceta, ale on wybrał ją, bo Grażyny nie było przy boku. Gdyby Grażyny była, to to nie byłaby Jadwiga.

Po weselu młodzi wprowadzają się do mieszkania Marka. Grażyna staje się stałym gościem w tej rodzinie, starając się okazać troskę o przyjaciółkę, jednocześnie licząc na przyciągnięcie uwagi męża. Marek spędza całe dnie w pracy, Jadwiga cierpi na silny toksykoz porodowy. Grażyna czuje się coraz pewniej w ich mieszkaniu.
Zróbmy obiad proponuje, wypierając Jadwigę z kuchni. Jeśli tak reagujesz na zapachy.
Naprawdę nie mogę patrzeć na jedzenie przyznaje Jadwiga. Prosiłam Marka, żeby poszli do kawiarni, dopóki nie minie ten toksykoz.
Kawiarnia jest dobra, ale droga, a domowa kuchnia zawsze lepsza. Nie martw się, zrobię wszystko.

W odpowiednim czasie Jadwiga rodzi córeczkę Zosię. Pomoc Grażyny znów okazuje się niezbędna. Babcie zarówno jej, jak i Jadwigi są jeszcze młode i pracują, przychodzą tylko w weekendy. Grażyna wciąż studiuje, przeskakując zajęcia, by wykorzystać sytuację i zdobyć serce Marka. On pozostaje obojętny wobec jej zalotów, co tylko napędza jej determinację.

Odpocznij, pójdę na spacer z malutką namawia Grażynę Jadwigę. Poprowadzę wózek. Dzieciowi dobrze jest spać na świeżym powietrzu.
Jadwiga nie sprzeciwia się. Po porodzie jest bardzo słaba, a Grażyna dopasowuje spacery do powrotu Marka z pracy.
Patrz, Zosiu, kto idzie? Twój tata. Zobacz, uśmiecha się.

Marek podchodzi, zagląda do wózka.
Nie śpi? Cześć, Zosiu! Cześć, Grażyno, a gdzie Jadwiga?
Pewnie śpi. Poród był trudny, udało się, ale potrzebuje pomocy. Zrobiłem pyszny gulasz, nakarmię ją.

Mimo starań Grażyny, relacje z Markiem pozostają czysto przyjacielskie. On wciąż uwielbia swoją żonę, a wobec Grażyny jest po prostu miły. Grażyna zwiększa częstotliwość wizyt, a pewnego dnia natrafia na Halinę.
Co tu kombinujesz? wybucha matka Jadwigi, wchodząc po pracy do domu córki. Jadwiga, co ona robi u ciebie?
Mamo, co z tym? Grażyna bardzo pomaga. Sam nie dam rady.
Zatrudniłaś ją jako pomoc domową? Nie wymyśliłaś czegoś mądrzejszego? Chcesz zostać sama?
Dlaczego cały czas mnie obrażacie? płonie Grażyna. Chcę tylko pomóc.
Wiem, czego chcesz. Wczoraj się urodziła. Widziałam na weselu, jak oblizuje się, patrząc na Marka. Idź, zanim będzie za późno

Halina wypycha Grażynę z mieszkania.
Nie bądź naiwną głupią gani córkę nie rozumiesz, jak to może się skończyć? Mężczyźni są słabi. Zanim się obejdziesz, matkasamotnica cię przytłoczy.
Jeśli odejdzie, to nie kocha. Nie będę trzymała siłą. Myślę, że mylisz się, obraziłaś Grażynę. Ona naprawdę dużo mi pomogła.
Głupia dziewczyna. Nie słuchaj matki, a potem płacz. Wyrzuć ją!
Ona i tak już nie przyjdzie wzdycha Jadwiga.

Mija kilka dni, Grażyna pojawia się nie pod koniec dnia, a wcześniej, kiedy wszyscy są w pracy i nikt nie może przeszkodzić jej planowi. Jadwiga właśnie kołysze Zosię i prasuje w dużej sali, starając się nie hałasować, by nie obudzić dziecka.
Bałam się, że nie przyjdziesz. Nie gniewaj się na mamę, ona jest po prostu panikarką mówi Jadwiga, czując się winna po kłótni z matką.

Grażyna siada na kanapie, krzyżując nogi.
Twoja matka powiedziała prawdę marszczy brwi. Ty tego nie widzisz albo udajesz, że nie widzisz. My z Markiem kochamy się od dawna. Boi się przyznać przed tobą. Żałuje cię, biedna, zgarbiona. Myślisz, że ktoś może cię pokocha? Spójrz na siebie! Trzy włosy w pięciu rzędach, nogi jak kozie rogi. To wszystko o tobie. Łobuzko!

Boże mój Zatrzymaj się, Grażyno szepcze Jadwiga bladością w ustach proszę, milcz.
Długo milczałam, ale teraz nie mogę już dłużej. Z Markiem wkrótce będzie dziecko i on kocha tylko mnie, naprawdę! Puść go, nie dręcz mnie.

Jadwiga patrzy bezradnie na drzwi sypialni. Grażyna też odwraca głowę. Wszyscy stoją w rozpaczy, nie wiedząc, dokąd pobiec.

W drzwiach pojawia się Marek. Przyszedł na obiad, chciał się zdrzemnąć i niespodziewanie widzi całą scenę. Podchodzi po cichu do Grażyny, obejmuje ją za ramiona i prowadzi do wyjścia. Ona posłusznie idzie za nim, zaskoczona jego nagłym przybyciem. Marek czeka, aż zdjąć buty, otwiera drzwi i wskazuje kierunek, w którym ma iść. Grażyna wychodzi, rozglądając się zdezorientowana.
Nie wracaj tutaj mówi. Nie chodź już więcej.

Zamykając drzwi, wraca do pokoju, gdzie płacze Jadwiga.
Nie wierz żadnemu słowu mówi surowo, jak nigdy dotąd. Nic między nami nie było i nie mogło być. Ona nie jest dla mnie, nie w moim guście.
Ja też nie wierzę szlocha Jadwiga. Dlaczego ona mnie tak nienawidzi?
Po prostu zazdrości, to zrozumiałe. Bierze Jadwigę na ręce i niesie do sypialni, by ją pocieszyć i jeszcze raz udowodnić swoją lojalność.

Po dokładnie dziewięciu miesiącach w tej szczęśliwej rodzinie rodzi się Szymon, prawie identyczny jak tata. Gdzie jest Grażyna, Jadwiga już nie wie i nie interesuje się tym. Nie potrzebuje już pomocników.