NAJLEPSZA PRZYJACIÓŁKA

Jagoda, wychodzę za mąż powiedziała Wiktoria z niepewnym uśmiechem. Ślub w najbliższy piątek. Przyjdziesz? Będę szczęśliwa, jakbyś była ze mną.

Żartujesz? Ty? Za kogo? Tak nagle? w Jagodę wdarło się zimne dreszcze, jakby przyjaciółka ją zdradziła. Nie przypuszczała, że tak bolesne będą te wieści. Zawsze patrzyła na nieurodą Wiktorię z litością i wątpiła, że znajdzie się ktoś, kto weźmie ją za żonę.

Dlaczego nagle? Przez pół roku znamy się z Michałem odparła Wiktoria.

A ty milczałaś? Kto to? Nie widziałam go. Gdzie go chowasz?

Chować? zaśmiała się Wiktoria. Pracujemy razem, głównie w biurze, rozmawialiśmy. Nie spodziewałam się, że zaproponuje… i zgodziłam się!

On też maluje, jak ty? drwiąco zmarszczyła brwi Jagoda.

Michał wszystko potrafi. Kieruje firmą budowlaną, w której jestem zatrudniona.

Jagodzie zamarło w gardle. Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Patrzyła na przyjaciółkę, próbując odgadnąć, czy nie żartuje. Wiktoria wydawała się jednak spokojna i nie wyglądała na żartowniczkę.

Znały się od szóstej klasy, od zawsze Jagoda była lepsza. Łatwiej jej w nauce, ładniejsza, smuklejsza, lepiej się ubierała, a chłopcy kręcili się wokół niej. Wiktorii nikt nie zwracał uwagi. Jagoda współczuła ją, sądzając, że los i natura są okrutne wobec biednej dziewczyny.

Nie miała ani pięknej twarzy, ani wymarzonej figury. Uczyła się słabo i po dziewiątej klasie poszła na stolarnięszkicowanie.

Nie ma ciekawszej profesji? zapytała Jagoda. Może da się zmienić kierunek?

Po co? Mama cały żywot jest cieślą w budowie. Dlatego i ja poszłam tą drogą.

Całe życie w brudnej szatni? Ehh! Nie chcesz lepszej, nowoczesnej pracy? Siedzieć w czystym biurze wśród kulturalnych ludzi? Ja zamierzam studiować projektowanie.

Nie rozumiem projektowania. A tynkowanie i malowanie pomagałam mamie od lat. Lubię to. Mam już sporo umiejętności, a wstąpić na uczelnię przy moich ocenach?

Jagoda nie dostała się na wymarzony kierunek, ale nie poddała się. Najpierw skończyła technikum, a potem po punktach wdarła się na wydział designu.

Choć ich drogi edukacyjne się rozeszły, wciąż się spotykały i utrzymywały przyjaźń. Jagoda była towarzyska i często zapraszała Wiktorię na imprezy, gdzie dziewczyna błyszczała w tłumie i przyciągała uwagą chłopaków.

Jagoda wierzyła, że znalazła sobie mężczyznę pięknego, zamożnego i perspektywicznego. I nagle taka wiadomość Gdzie sprawiedliwość? Okrutna Wiktoria postanowiła ją przechytrzyć!

Czy przyjdziesz na ślub? zapytała ponownie.

Oczywiście. Nie mogę przegapić tej okazji! odpowiedziała stanowczo Jagoda. Poznam pana młodego?

A jakże nie! odparła Wiktoria.

***

Jagoda liczyła, że Michał wyjdzie jako łysy, pulchny dziadek, który poślubi Wiktorię tylko po to, by oszczędzić na wykończeniach w nowo budowanych willach. W końcu wszystkie pieniądze zostaną w rodzinie brzmiło to opłacalnie.

Lecz los był inny. Michał okazał się nieco pulchny, ale przystojny i wesoły, z charakterystyczną brodą. Patrzył z zachwytem na swoją narzeczoną, nie zwracając uwagi na nikogo wokół.

Jagoda krążyła przy weselu, próbując przyciągnąć spojrzenie pana młodego, ale oni patrzyli tylko na siebie, nie dostrzegając jej wysiłków. Zauważyła to jednak matka panny młodej, Teresa Kowalska.

Co to za gra w spojrzenia? popchnęła Jagodę w stronę Teresy. Patrz, ja zwykła robotnicarolniczka, za chwilę ogarnę to nadmiarowe włoski.

Nie rozumiem, o co chodzi? spytała Jagoda.

Wiesz, o co chodzi. Nie będę cię dwa razy ostrzegać.

Mój pan młody nie jest jak twój zięć skłamała Jagoda, i my też wkrótce się ożeniamy.

To się z nim baw, uśmiechnęła się Teresa, obserwując Jagodę przez cały wieczór.

Jagoda nie mogła się uspokoić. Jej ego zostało mocno poobijane. Niedawno zerwała z kolejnym chłopakiem i nie udało jej się nawet wyciągnąć z urzędu stanu cywilnego tego bezrobotnego syna swojej matki.

Wiktoria natomiast podłapała świetnego chłopaka, ale on wpadł w jej ramiona tylko dlatego, że Jagoda nie była w pobliżu! Gdyby była, to dziś nie siedziałaby przy Wiktorii.

Po weselu młoda para wprowadziła się do mieszkania Michała. Jagoda stała się stałym gościem w domu. Pokazywała troskę o przyjaciółkę, ale w sercu wciąż chciała zwrócić na siebie uwagę męża.

Michał spędzał dni na budowie, a Wiktoria cierpiała na silny poronny mdłości. Jagoda czuła się coraz pewniej w ich mieszkaniu.

Dajmy trochę obiadu proponowała, wypędzając Wiktorię z kuchni. Gdy tak reagujesz na zapachy.

Naprawdę nie mogę patrzeć na jedzenie przyznała Wiktoria. Prosiłam już Michała, żeby poszli do kawiarni, dopóki mój mdłości nie miną.

Kawiarnia drogi, a domowa kuchnia lepsza pocieszyła Jagoda. Nie martw się, zrobię wszystko.

W sam raz Wiktoria urodziła córeczkę Małgosię. I znowu pomoc Jagody okazała się przydatna. Obie babcie były jeszcze młode i pracowały, pojawiały się tylko w weekendy.

Jagoda wciąż studiowała, zrywała się z wykładów, by wykorzystać sytuację i zdobyć serce Michała. On jednak był obojętny na jej urok, co tylko podsycało jej determinację.

Odpocznij, ja pójdę na spacer z maleństwem namawiała przyjaciółkę. Poprowadzę wózek, niech się wywietrzy.

Wiktoria nie sprzeciwiła się. Po porodzie była bardzo słaba, a Jagoda dopasowywała spacery do powrotu Michała z budowy.

O, patrz, Małgosiu, kto idzie? Twój tata! zawołała, gdy Michał podszedł do wózka. Hej, Małgosiu! Hej, Jagodo! Gdzie jest Wiktoria?

Pewnie śpi. Poród był ciężki wyjaśniła. Pomogę, bo jesteśmy przyjaciółkami. Zrobimy pyszny gulasz i nakarmimy ją.

Mimo starań Jagoda, relacje z Michałem pozostały czysto przyjacielskie. On wpatrywał się w żonę, a do Jagody był po prostu miły.

Postanowiła zwiększyć częstotliwość wizyt i pewnego dnia wpadła na Teresę.

Co tu robisz? zapytała gniewnie matka Wiktorii, wchodząc po powrocie z pracy. Wiktoria, co ona cię tu wprowadza?

Mamo, dlaczego? Jagoda pomaga mi. Samej nie dam rady.

Zatrudniłaś ją jako pomoc domową? Nie masz pomysłu! Chcesz zostać sama bez męża?

Dlaczego ciągle mnie obrażacie? wybuchnęła Jagoda. Chcę tylko pomóc.

Wiem, czego chcesz. Widziałam cię na weselu, oblizującą się, patrząc na Michała. Idź, zanim się skończy.

Matka wypchnęła Jagodę z mieszkania.

Nie bądź naiwną kazała córce. Nie wiesz, gdzie to może skończyć. Mężczyźni są słabi. Zanim się obejdziesz, matka samotna cię wyprze.

Jeśli odejdzie, to nie kocha. Nie będę trzymać siłą. Myślę, że się mylisz, obraziłaś Jagodę bez potrzeby. Pomagała mi naprawdę.

Głupia dziewczyno. Nie słuchaj matki, potem nie płacz. Zrób, co chcesz.

Ona już nie przyjdzie westchnęła smutno Wiktoria.

Jednak się myliła. Kilka dni później Jagoda zjawiła się wcześniej niż zwykle, kiedy wszyscy byli w pracy, i nikt nie mógł przeszkodzić jej planowi.

Wiktoria właśnie kołysała dziecko i prasowała bieliznę w dużej sypialni, starając się nie hałasować.

Bałam się, że nie przyjdziesz. Nie gniewaj się na mamę, ona jest panikarką przeprosiła Wiktoria.

Jagoda usiadła na kanapie, skrzyżowała nogi.

Twoja matka mówi prawdę zmrużyła oczy. Tylko ty tego nie widzisz. Albo udajesz, że nie.

My i Michał od dawna się kochamy. On boi się przyznać to tobie. Żałuje cię, biedna, krzywej nogi. Czy naprawdę myślisz, że ktoś się w tobie zakocha?

Spójrz na siebie! Trzy włosy w pięć rzędów, nogi jak kozie rogi. To cała twoja uroda. Śmieszny! I nie wzięłaś się za głowę. Malarka!

Po co ci jest? Poślubił cię z litości, a jeszcze dla wygody mieć swoją malarkę w domu, kiedy prowadzisz firmę budowlaną.

Boże… Zatrzymaj się, Jagodo wyszeptała Wiktoria bladymi ustami. Proszę, zamilcz.

Milczałam długo, ale teraz nie mogę już dłużej. Z Michałem wkrótce będzie dziecko, i kocha tylko mnie. Dlatego odpuść go, nie dręcz mnie.

Wiktoria spojrzała na drzwi sypialni. Jagoda też odwróciła wzrok. W rozterce nie wiedziała, dokąd uciec.

W drzwiach stanął Michał. Przyszedł na obiad, chciał zdrzemnąć się chwilę i niespodziewanie przyłapał tę nieprzyjemną scenę.

Cicho podszedł do Jagody, objął ją za ramiona i poprowadził do wyjścia. Posłusznie poszła za nim, zdumiona jego nagłym przybyciem.

Zaczekał, aż założy jej buty, otworzył drzwi i wyciągnął rękę, wskazując kierunek. Jagoda wyszła, rozejrzała się zdezorientowana.

Nie przychodź tu więcej powiedział. Nie wracaj.

Zamykając drzwi, odwrócił się do płaczącej Wiktorii.

Nie wierz żadnym słowom rzekł stanowczo, jak nigdy przedtem. Nie było nic między nami i nie mogło być. Nie potrzebuję cię, nie jesteś w moim guście.

Nie wierzę szlochała Wiktoria. Dlaczego więc mnie tak nienawidzisz?

Zazdrość, to wszystko. podniósł ją na ręce i zaniósł do sypialni, by ją pocieszyć i jeszcze raz udowodnić swoją lojalność.

Po dokładnie dziewięciu miesiącach w tej szczęśliwej rodzinie przyszedł Synek Szymon, dwa krople wody przypominające tatę.

Gdzie jest Jagoda? Wiktoria już nie szuka i nie potrzebuje już pomocników.