Najbliżsi pod Sercem: Opowieść o rodzinie, gdzie dzieci zawsze pomagają, wnuki odwiedzają dziadków, a wspólne chwile przy herbacie z domowymi ciasteczkami, matematyczne lekcje z dziadkiem i zabawy na podwórku łączą pokolenia Anny Janowny i Pawła Iljicza z ich wnukami Milą, Wojtkiem i Swietą – rodzinne rozmowy o marzeniach, radościach, smutkach i sile, która sprawia, że mimo przeciwności losu ta wielka, polska rodzina potrafi cieszyć się każdym wspólnym dniem.

Najbliżsi ludzie. Dziennik

Czasem aż trudno uwierzyć, jak potrafi poukładać się życie. A przecież wszystko mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Sąsiedzi zawsze się dziwią, że mamy tyle szczęścia dzieci pomagają, wnuki stale nas odwiedzają.

Dziś znowu przyjdzie wnuk, średni Wojtek. Dziadek zawsze z nim siada do matematyki. Uczy go też podciągać się na drążku, co stoi na naszym podwórku, zaraz przed blokiem.

Ja, Anna Janowna, i mój mąż, Paweł Ignacy, mamy dopiero po siedemdziesiątce Ależ jeszcze z nas młodziaki! Do tego mamy trójkę wspaniałych wnuków.

Wczoraj piekłam, razem z dwiema wnuczkami najmłodszą Milą i najstarszą Sławką całe blachy pysznych ciasteczek. Będzie czym poczęstować się do herbaty i oczywiście ugościć Wojtka.

Anka, powinniśmy kupić globus wyrwał mnie z zadumy głos Pawła Wojtek z Milą kompletnie się w mapach gubią. Potrzebny im duży globus, taki na biurko!

I piłkę by się przydało. Widzieliśmy z Wojtkiem na boisku, jak chłopaki w kosza grali. Jemu też się zamarzyło.

Drzwi zadźwięczały dzwonkiem. To Wojtek już wrócił ze szkoły:

Cześć, babciu! Cześć, dziadku! zawołał wchodząc Kupiłem wam wasze ulubione bułeczki z makiem po drodze.

Rozebrał się, od razu pobiegł umyć ręce wszystko tak, jak babcia uczyła.

No i jak w szkole? Jakie oceny, Wojtku? spytał Paweł Ignacy.

Dziadku, dwie tróje z matmy Pomożesz mi, co? Całkiem się zaplątałem, dziadku! po oczach widziałam, że mu przykro.

Jak to? Przecież już ostatnio ci tak dobrze szło! Ale spokojnie, zobaczymy razem, wszystko zrozumiesz.

Pasiu, daj mu chociaż zjeść, dopiero wtedy się pouczycie.

To i dla mnie trochę barszczu ze śmietaną! Paweł Ignacy puścił wnukowi radosne oczko.

Po obiedzie Wojtek z dziadkiem zamknęli się w pokoju na lekcje. A ja patrzyłam na nich z czułością.

Zaraz zacznie się sezon działkowy Jak cudownie! Tyle świeżego powietrza poza miastem, taki zapach, aż słodki. Młodsze wnuki Mila i Wojtek będą z nami na działce. A najstarsza, moja Szczepanka, zwykle wpada w weekend z rodzicami. Już dorosła prawie, niedługo osiemnastka.

Szczepanka chodzi do szkoły medycznej, ma już praktyki w szpitalu i bardzo się tam odnajduje. Potem chce jeszcze studiować dalej. Marzy, by być lekarzem i pomagać ludziom. Odważna, dobra, silna dziewczyna jestem pewna, że jej się uda.

Podeszłam do komody, wzięłam ramkę ze zdjęciem.

Ach, mój synku, Jurku, jakbyś zobaczył, jak żyjemy Wybacz nam, kochany, może gdzieś popełniliśmy błąd, może czegoś nie dopilnowaliśmy. Nie umieliśmy ci pomóc wtedy, nie dałeś rady sam Podniosłam lekko podbródek i zamrugałam oczami. Nie płaczę, synku, nie płaczę Wierzę, że widzisz, jak sobie radzimy i się cieszysz. Takie już jest życie: i radość, i smutek. Mało go zaznałeś, Jurku Co tu mówić na wszystko już za późno.

Anka, nie słyszysz? Julka z Maksymilianem już przyszli. Mila z nimi!

Babciu! najmłodsza wnuczka rzuciła mi się na szyję, mocno mnie przytulając ciepłymi rączkami.

Babciu, popatrz! Mila obróciła moją twarz do siebie Widzisz, jaka mam piękną fryzurę? Taką samą jak Ty! Bo jestem do Ciebie podobna. Bardzo Cię kocham, babciu! jeszcze mocniej mnie objęła za szyję. Łzy o mało nie popłynęły mi z oczu.

Co ty, Miluś, babcię zmęczysz jeszcze! Julka i Maksymilian śmiali się do nas Nie pamiętasz, co babci chciałaś dać w prezencie?

Ojej, babciu, puść mnie! wyskoczyła z moich ramion i wyciągnęła z mamy torebki kartkę Patrz, namalowałam w przedszkolu! To Ty, to dziadek, to mama, tata, to Sławek, Wojtek i ja! Cała nasza rodzina! Fajne, babciu? Cieszysz się?

Bardzo! I wszyscy tacy podobni do siebie! Pasiu, chodź prędko zobacz, co nam wnuczka podarowała! Oprawię ten rysunek i będę się nim zachwycać! Nasza wielka rodzina!

No dobrze, Aniu, musimy już lecieć. Wojtek, masz już spakowany plecak? Anna Janowna, Paweł Ignacy, prosimy wpadnijcie jutro do nas na obiad. Dzieci koncert przygotowały. No to do jutra, dziękujemy za wszystko.

Drzwi się zamknęły. Z Pawłem Ignacym zasiedliśmy do herbaty.

Zobacz, Pasiu, jaką mamy dużą rodzinę

Tak, Aniu.

Pamiętasz, jak Jurek przyprowadził Julkę do domu? Jak się cieszyłam Myślałam, że może wszystko się odmieni. Przez rok było cudownie, nie mogłam się nacieszyć. Potem jednak wszystko wróciło te towarzystwa, dziewczyny

Daj spokój, Aniu, nie płacz Paweł Ignacy przytulił mnie mocno.

A potem Julka odeszła. I tamta bójka Jurkowi nie dali już szansy, no i nie ma już naszego syna

Dlaczego akurat dziś, Aniu? Paweł otarł mi łzy.

Bo wiesz, Mila narysowała nam całą rodzinę na kartce I tak sobie pomyślałam, jakie to szczęście, że wtedy, gdy Julka była w ciąży, gdy Jurka już zabrakło, trafiliśmy w ogóle na siebie. I że potem poznała Maksymiliana, a my, oprócz Sławki, mamy jeszcze wnuków Wojtka i Milę. Są dla nas tak samo bliscy, bez względu na wszystko.

I powiem Ci, jeśli to taka nasza droga, jeśli musieliśmy przez to wszystko przejść, to trudno. Jestem najszczęśliwszą babcią na świecie!

Bo nasza rodzina, ta wielka rodzina to najbliżsi ludzie pod słońcem.

Gdzie zgoda i miłość, tam smutku nie ma…