Najbliżsi na świecie – Opowieść o Annie Janownie, Pawle Iljuszu i ich wielkiej polskiej rodzinie: wnukach, domowych tradycjach, radościach, smutkach oraz sile rodzinnych więzi, które pomagają przetrwać nawet najtrudniejsze chwile

Najbliżsi Ludzie. Opowieść

Tak to w życiu bywa wszystko mogło się potoczyć zupełnie inaczej. Sąsiadka często się dziwi, jakie to my mamy szczęście, że dzieci pomagają, wnuki nas często odwiedzają.

Dziś znowu przyjdzie średni wnuk Wojtek. Dziadek uczy go matematyki i pokazuje, jak się podciągać na drążku ustawionym na naszym podwórku.

Aniela Janowna i Paweł Ignacy mają niewiele ponad siedemdziesiąt lat. Jeszcze młodzi! Mają troje wspaniałych wnuków.

Wczoraj wieczorem Aniela Janowna razem z dwiema wnuczkami, najmłodszą Mileną i najstarszą Sławką, napiekła ciasteczek. Będzie do herbaty, a i Wojtek, średni wnuk, się poczęstuje.

Anielko, musimy kupić globus przerwał jej zamyślenie głos męża. Wojtek i Milenka mają problem z mapą. Potrzebny duży globus!

I jeszcze piłkę trzeba kupić. Z Wojtkiem widzieliśmy, jak chłopaki w kosza na podwórku grali. On też by chciał spróbować.

Dzwonek do drzwi. Wojtek wrócił ze szkoły.

Cześć, babciu! Cześć, dziadku! Po drodze kupiłem wasze ulubione drożdżówki z makiem.

Rozebrał się i zaraz umył ręce. Tak, jak babcia zawsze uczyła.

No i jak tam w szkole? Jakie oceny? zapytał Paweł Ignacy.

Dziadku, dwie trójki z matematyki Pomóżesz mi, dziadku? Pogubiłem się trochę

Dlaczego? Przecież ostatnio wszystko zrozumieliśmy. No nic, chodź, siądziemy i razem przez to przejdziemy.

Pawełku, niech najpierw coś zje, później będziecie się uczyć powiedziała babcia.

To i dla mnie barszczu ze śmietaną! zaśmiał się Paweł Ignacy, puszczając oko wnukowi.

Po obiedzie Wojtek poszedł z dziadkiem do pokoju uczyć się matematyki. Aniela Janowna patrzyła za nimi z czułością.

Niedługo zacznie się sezon działkowy cudownie! Powietrze na wsi takie świeże, pachnące. Młodsze wnuki, Milenka i Wojtek, będą z nimi na działce. Sławka, najstarsza, zwykle przyjeżdża na weekendy z rodzicami. Jest już duża, wkrótce skończy siedemnaście lat.

Sławka uczy się w medycznym liceum, odbywa praktyki w szpitalu. Bardzo jej się podoba, marzy, żeby zostać lekarzem i pomagać ludziom. To dobra, silna dziewczyna, na pewno jej się uda.

Aniela Janowna podeszła do komody i wzięła do ręki ramkę ze zdjęciem.

Ach, synku mój, Jurku Gdybyś mógł zobaczyć, jak dziś żyjemy! Wybacz nam, jeśli zawiniliśmy, może gdzieś popełniliśmy błąd. Nie umieliśmy ci pomóc, nie udało się Ale mam nadzieję i wierzę, że widzisz, jak sobie radzimy i że się cieszysz. Życie to taki miszmasz, jest w nim miejsce i na radości, i na smutki. Mało udało ci się zobaczyć, synku Teraz już nic nie zmienię, za późno

Anielko, no co jest? Słyszysz? Julka z Maksymem przyjechali. I Milenka z nimi!

Babciu! najmłodsza wnuczka rzuciła się jej na szyję, mocno obejmując małymi ciepłymi rączkami.

Zobacz na mnie, babciu Milenka chwyciła dłońmi twarz babci. Podoba ci się moja fryzura? Taka jak twoja! Bo jestem do ciebie podobna. Bardzo cię kocham, babciu! Milenka uściskała ją mocno. Aniela Janowna ledwo się powstrzymała od łez.

No i co ty tak babcię zamęczyłaś Julka i Maksym uśmiechali się, patrząc na tę scenę. Pamiętasz jeszcze, co chciałaś dać babci?

Ojej, babciu, puść mnie! Milenka zeszła z kolan na podłogę, wygrzebała z torby mamy rysunek. Zobacz, narysowałam w przedszkolu to ty, to dziadek, mama i tata, to Sławka, Wojtek i ja! Dla was z dziadkiem na prezent. To nasza wielka rodzina! Podoba ci się?

Bardzo! Jacy podobni! Paweł, szybko zobacz, co nam wnuczka narysowała! Włożę rysunek do ramki i będę podziwiać. Cała nasza rodzina!

No dobrze, Aniela Janowna, pora na nas. Wojtek, czy spakowałeś plecak? Anielo Janowna, Pawle Ignacy, zapraszam jutro do nas na obiad. Dzieci występ przygotowały. No to do widzenia, dziękujemy za wszystko, do jutra!

Drzwi się zamknęły. Aniela Janowna i Paweł Ignacy usiedli do herbaty.

Jak to dobrze, Pawełku, że mamy taką dużą rodzinę.

Tak, Anielko

Pamiętasz, jak Jurek przyprowadził kiedyś Julkę do naszego domu? Cieszyłam się wtedy, myślałam, że może Jurek się zmieni. Przez rok było dobrze, byłam taka szczęśliwa Ale potem znowu to samo, towarzystwo, te dziewczyny

Daj spokój, Aniela, nie płacz już Paweł Ignacy objął żonę.

A potem Julka odeszła. A Jurka w jakiejś bójce ugodzili nożem i już, nie ma naszego syna.

No co ty, Anielko dzisiaj? Paweł delikatnie otarł jej łzy.

Sama nie wiem, Pawełku. Milenka dała mi rysunek i pomyślałam, jakie to szczęście, że znaleźliśmy Julkę w ciąży po tym, jak Jurka już zabrakło. I potem spotkała Maksymiliana i mamy, poza Sławką, jeszcze Wojtka i Milenkę. Są nasze, najbliższe dzieci, nieważne co się stało.

I wiesz, Pawełku, jeśli los tak chciał, żebym to wszystko przeżyła powiem ci jedno: jesteśmy najszczęśliwszymi dziadkami na świecie!

A nasza wielka rodzina to najbliżsi ludzie.

Tam, gdzie jest miłość i zgoda, tam nie ma miejsca na żal.