– Nadziu, wróciłem do domu, przywitaj mnie! – L-Leszek?! Ty już? Przecież miałeś być dopiero za trz…

Madziu, już jestem w domu, witaj!

Piotr?! A co ty tu tak wcześnie? Przecież miałeś wrócić dopiero za trzy dni…

Kobieta, trzydziestolatka, szybkim krokiem wyszła do przedpokoju, zarzucając na siebie satynowy szlafrok i spoglądając zdezorientowana na stojącego w drzwiach męża.

Chciałem ci zrobić niespodziankę, Madziu. No widzę, że się udało! Nie cieszysz się? Wysoki, szerokoramienny facet uśmiechał się od ucha do ucha, bardzo zadowolony z efektu.

Bardzo się cieszę! Idź prosto do kuchni, zaraz ci podgrzeję obiad.

Piotr z satysfakcją skinął żonie głową i skierował się do kuchni. A tam aż się uginający stół: truskawki, czekolada, gorąca zapiekanka prosto z piekarnika… Jak na zamówienie dla niego.

No, Madziu, to się nazywa niespodzianka! Skąd wiedziałaś, że wrócę? Chyba czytasz mi w myślach!

Nałożył sobie na talerz sporą porcję i zabrał się za jedzenie. Żona nie pojawiała się w kuchni, ale stwierdził, że nie warto jej wołać pewnie stroi się jeszcze dla ukochanego męża.

Piotr, ja… My…

Madziu, to twoje danie to po prostu poezja! A ta sałatka i naleśniki palce lizać… Tomek?!

Odwrócił się, a w drzwiach zobaczył żonę Madzię, która trzymała pod rękę jego młodszego brata Tomka. Madzia spuszczała wzrok, a Tomek, w krótkich spodenkach i podkoszulku, zmęczonym gestem przecierał oczy, jakby dopiero go obudzono.

Tak, Piotrek, to ja. Cześć, bracie…

Dzień dobry. No, to teraz, proszę, wytłumaczcie mi, o co tu chodzi. Chociaż chyba znam odpowiedź…

Piotr… Od dawna chciałam ci to powiedzieć. Kocham twojego brata, Tomka, i chcę być tylko z nim. Przepraszam. Magda wyrzuciła to z siebie jednym tchem, patrząc na męża spod byka.

Piotr aż wypuścił talerz z rąk. Naczynie z resztą jedzenia z hałasem sturlało się na podłogę.

I rozumiem, że wy… Przed chwilą…

Tak. Właśnie teraz byliśmy razem.

No pięknie! Madzia, świetna robota! I ty, Tomek, też! No bosko! Już wiem, dla kogo to była ta uczta… I kto tak naprawdę powinien dostać tę kolację!

Madzia nie miała odwagi spojrzeć mu w oczy. Czuła, że jeśli tylko to zrobi, cała jej odwaga rozsypie się w pył.

A Zosia? Co zamierzacie z córką? Wie już?

Nie, nie wie…

A gdzie ona teraz jest?

U sąsiadki, bajki ogląda.

Często ją tak podrzucasz do sąsiadki?

Od jakiś pół roku…

Pytań w Piotrze więcej nie było. I emocji też już nie. Po powrocie z podróży był tak zmęczony, że nie miał nawet siły na awanturę. On taki już był spokojny, opanowany, nie potrafił nosić w sobie złości.

No ale, jak się już konkretnie wkurzył, to lepiej mu z drogi zejść. Choć trafiało się to rzadko.

Ale ta sytuacja z najbliższymi go naprawdę zbiła z tropu. Zbaraniał na moment.

Masz dziesięć minut na to, żeby cię tu nie było, Madziu. Czas start. Powiedział, pijąc herbatę. Nawet nie spojrzał na brata.

I co ona w nim znalazła? Z wyglądu taki sam jak ja, nawet pieprzyk w tym samym miejscu… Do pracy nie garnie się, rozumu nie za dużo… No, cóż, jej wybór! myślał, sącząc herbatę.

Nigdzie się nie ruszę, dopóki nie dostanę twojej zgody nagle przerwał milczenie Tomek.

I jakiej zgody ode mnie chcesz?

Na rozwód Puść Madzię wolno, ona cię nie kocha!

Wiem, widzę dla kogo ona gotuje… Piotr lekko się uśmiechnął. Rozwód? Nie ma problemu. Ale wszystko przez sąd! Zobaczymy, ile kasy stracicie u adwokatów.

Piotr… Magda delikatnie położyła mu rękę na nadgarstku. Piotrze, proszę cię, rozstańmy się spokojnie. Przecież jesteś dobrym człowiekiem, wiem to…

Pokręcił głową.

No dobra, niech będzie. Ale dla mnie nie jesteś już bratem, Tomek.

Chcieliśmy cię jeszcze o coś poprosić…

No? Co jeszcze?

Zostaw mi mieszkanie po rozwodzie, Piotr! uśmiechnęła się promiennie Magda, głaszcząc go po ręce.

Zosia strasznie się do tego miejsca przyzwyczaiła, ma tu koleżanki w szkole… A jakbyśmy musieli dzielić mieszkanie, to na nowe nas nie stać. Musielibyśmy wracać na wieś…

Piotr oparł brodę na splecionych dłoniach i zawiesił się na chwilę. Widział, że żona próbuje go przekonać, więc zaśpiewała jeszcze słodszym tonem:

Piotrusiu, kochany… Zrób prezent dla córki! Jesteś pracowity, jeszcze niejedną złotówkę zarobisz! Proszę, przecież to jedyne dziecko, nasze oczko w głowie! Dla niej się staram…

Daj już spokój, Magda przerwał jej. Mam lepszy pomysł.

Jaki? zaświeciły się jej oczy. Chcesz nam też samochód zostawić? Zosia by się ucieszyła…

Zosia zostaje ze mną.

Co?! Madzia nie wierzyła własnym uszom. Zwariowałeś? Ty się w ogóle nie znasz na dzieciach! Tylko wyjazdy, praca, cały czas cię nie ma… Ona nawet nie pamięta, jak masz na imię!

Zaraz zobaczymy odpowiedział Piotr i wyszedł z kuchni.

Po chwili wrócił, trzymając córkę za rękę. Dziesięcioletnia dziewczynka, świeżo po przejściu do czwartej klasy, z uśmiechem uścisnęła ojca.

Po co ją tu w ogóle przyprowadziłeś? Chcesz ją wmieszać w wasze sprawy? wybuchnęła Madzia.

Piotr nie odpowiedział. Usiadł na tym samym miejscu przy stole, sadzając Zosię sobie na kolanach.

Zosieńko, skarbie, mogę zadać ci kilka pytań?

Jasne! aż promieniała radością, że tata chce z nią porozmawiać.

Tylko obiecaj, że będziesz szczerze odpowiadać, dobrze? Bo będę rozmawiać z tobą jak z dorosłą.

Naprawdę? Jak z tymi panami z twojej pracy?

Dokładnie tak.

Zosia pokiwała głową, bardzo dumna z tej poważnej rozmowy.

Powiedz mi, mama cię krzywdziła ostatnio? Dała ci klapsa w tym tygodniu?

Zosia zawahała się, spuściła wzrok, bawiła się rąbkiem sukienki.

Co ty sobie wyobrażasz?! krzyknęła Madzia. Zostaw dziecko w spokoju!

Cicho, Magda. Rozmawiam z córką uciął krótko Piotr i pogłaskał Zosię po włosach. Nie bój się, powiedziałaś, że odpowiesz szczerze.

Zosia kiwnęła głową i przytuliła się do ojca, łkając:

Tak, trzy razy mnie uderzyła… Najpierw za trójkę z matematyki, potem za rozlaną herbatę, trzeci raz bo nawrzeszczałam na wujka Tomka. A oni się całowali, jak byłeś w delegacji.

Już dobrze, córeczko, już dobrze… przytulił ją mocno. Ja jestem przy tobie, już cię mama nie skrzywdzi.

Kłamie! odpowiedziała jej Madzia. Nigdy jej nie dotknęłam!

Czyli mieszkania i samochodu chcesz, bo tak bardzo zależy ci na córce? Piotr spojrzał na Zosię. Odpowiedz mi na jeszcze jedno pytanie, zgoda?

Tak…

Gdybyś mogła wybrać, z kim chcesz mieszkać: ze mną czy z mamą z kim byś chciała zostać?

Dziewczynka zamilkła, patrzyła raz na ojca, raz na matkę. Madzia wyciągała do niej ręce.

Obiecasz, że długo nie wyjedziesz?

Obiecuję! powiedział Piotr bez namysłu.

To chcę zostać z tobą, tato.

Ty niewdzięczna! krzyknęła Madzia, już chciała uderzyć dziewczynkę, ale Piotr szybko ją objął, chroniąc przed matką. Tomek nawet nie drgnął.

No cóż, Madziu, mamy jasność. Więcej jej nie zobaczysz spokojnie powiedział Piotr i poszedł z córką do jej pokoju.

Po chwili pomógł Zosi spakować rzeczy. Dobrze, że jego torba była już gotowa, bo wrócił prosto z delegacji. We dwójkę pojechali do hotelu po drugiej stronie Warszawy, który Piotr często rezerwował w pracy.

Kilka miesięcy później odbyła się sprawa w sądzie. Magda i Tomek nie mieli stałego zatrudnienia ani mieszkania, więc sąd przyznał opiekę nad Zosią Piotrowi.

Tym bardziej, że dziewczynka sama powiedziała, że chce mieszkać z tatą. Tak też się stało.

Piotr zgodnie z prawem podzielił mieszkanie i sprzedał swoją część. Z matką Zosia mogła spotykać się w weekendy, ale mieszkała już z tatą w ich nowym mieszkaniu.

Dla córki Piotr zmienił całkowicie grafik długich delegacji już nie było. Zosia coraz częściej się uśmiechała, a to było cenniejsze niż jakiekolwiek pieniądze i awanse…

Dajcie znać, co o tym myślicie i zostawcie lajka!