Nadzieja Leonidowna nagle zachorowała. Żadna z jej córek nie przyszła odwiedzić matki w czasie choroby – opiekowała się nią tylko wnuczka Natalia. Córki pojawiły się dopiero tuż przed Wielkanocą, jak zwykle po domowe smakołyki, które mama przygotowała! Tym razem Nadzieja Leonidowna wyszła do bramy i chłodno spytała: – Po co przyjechałyście? Starsza córka, Sylwia, nie kryła zaskoczenia: – Mamo, co się dzieje?! – Nic. To już koniec, kochane dzieci. Wszystkie zwierzęta i gospodarkę sprzedałam… – Jak to? A my? – córki nie rozumiały, co się dzieje.

Nagle Helenę Leonidownę rozłożyła choroba. Żadna z jej córek nie odwiedziła matki, gdy ta leżała bez sił. Jedynie wnuczka Jagna nad nią czuwała. Córki pojawiły się dopiero, gdy zbliżała się Wielkanoc. Jak zwykle, liczyły na wiejskie przysmaki, które matka co roku przygotowywała! Helena Leonidowna wyszła do furtki, by je przywitać.

Po co przyjechałyście? powiedziała chłodno.

Starsza córka, Dobrosława, zamarła ze zdziwienia.

Mamo, co się z tobą dzieje?! wykrzyknęła.

Nic się nie dzieje! To wszystko, moje drogie! Całe gospodarstwo sprzedałam…

Jak to? A co z nami? córki nie mogły pojąć, co się stało.

Życie w Stawiskach było monotonne, niemal bezbarwne. Każde, nawet najmniejsze, wydarzenie burzyło tą nudę i stawało się lokalną sensacją.

Ale przyjazd Jagny, wnuczki dawnej kierowniczki sklepu spożywczego, zelektryzował całą wieś.

Mówiono, że szczególnie wrażliwe kobiety wzdychają na jej widok.

O, Jagna! rozbrzmiewało wśród ludzi. Mądra, piękna, całą wieś przebiła! Teraz niech zazdroszczą!

Faktycznie, wiejskie elity krzywo patrzyły, jak Jagna, w błyszczącym, nowym SUV-ie, przemierza drogi swojego rodzinnego Stawiska.

Ludzie ustawiali się, żeby zapamiętać ten moment.

Starsze kobiety ocierały łzy chusteczkami, wzruszone.

Czy to możliwe? Prawdziwa bajka o Kopciuszku!

Tak miało być, mówię wam! Przecież od dzieciństwa Jagna miała przydomek Kopciuszka.

Teraz patrzyła z pobłażaniem na tych, którzy dawniej się z niej wyśmiewali.

Jagna dostrzegła lokalnego muzyka, Pawła, i serdecznie pomachała do niego z otwartego okna.

Panie Pawle, miło pana widzieć! Jak zdrówko?!

Wszystko dobrze! Jagnuś, wpadnij na próbę do naszego domu kultury!

Wpadnę na pewno!

Samochód zniknął za zakrętem, a potulny tłumek powoli rozchodził się do domów. Pan Paweł, zadowolony, rzucił:

Dzielna dziewczyna! Dopięła swego! Teraz kolej na naszych medyków.

Stara pani Bronisława zapytała:

A po co oni?

A bo widzi pani, dzisiaj niejednego żaba przydusi z zazdrości! Słyszała pani?

Bronisława tylko machnęła ręką i pospiesznie ruszyła przez bramę modląc się pod nosem.

Pan Paweł nie brał takich złośliwości do siebie. Wiedział, że starsza pani mówi bez złych intencji.

Westchnął i z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku usiadł na ławce przed domem kultury. Powrót Jagny poruszył w nim wspomnienia…

Bo to właśnie Pawłowi Jagna zawdzięczała połowę swojego życia i dosłownie, i w przenośni.

Jako dziecko została sierotą, po tym jak po śmierci matki ojciec zniknął z domu. Nikt z licznych krewnych nie chciał wziąć na siebie dodatkowych obowiązków dwa lata Jagna spędziła w domu dziecka.

Ale później serce Heleny Leonidowny zmiękło i wzięła wnuczkę do siebie.

We wsi gest babki oceniono pozytywnie. Jeszcze wtedy Helena pracowała kierowniczka sklepu była w oczach ludzi kimś ważnym.

Gdybyśmy wszyscy byli tacy jak Helena Leonidowna!

Choć nie brakowało plotek:

Teraz państwo dobrze płaci za takie dzieci, to i babcia się ukręciła. Komu wierzyć, że Helena faktycznie ma w sercu choć odrobinę czułości? Przecież to twarda kobieta.

Jej reputację faktycznie plamiły różne historie. Sprzedając w sklepie, wykorzystywała nieświadomość kupujących, a sąsiadom nie szczędziła kłótni i przekleństw.

Jednak swymi córkami i synem się opiekowała. Syn został lekarzem w szpitalu powiatowym, a obie córki jeszcze przed laty przeprowadziły się do Warszawy.

Wszyscy troje przyjeżdżali regularnie, tylko po to, by uzupełnić zapasy jedzenia z domowego ogródka i kurnika. Helena prowadziła gospodarkę z rozmachem, który mógłby zawstydzić niejednego rolnika.

Kaczki, kury, w chlewiku prosiaki, kózki wszystko wymagało pracy. Na to potrzeba było dwóch hektarów ziemi własnych.

Samotna, choć nie słaba, miała coraz mniej sił i pieniędzy na pomoc. I wtedy przypomniała sobie o wnuczce.

Podczas obiadu powiedziała o tym Zofii serdecznej przyjaciółce ze szkolnych lat.

Wezmę Jagnę do siebie, niech się po domach dziecka nie tuła. Ludzie już gadają, że własną wnuczkę oddałam instytucjom…

Zofia, podległa jej jako sprzedawczyni w tym samym sklepie, zawsze popierała Helenę.

Tak trzeba, Helenko! Słyszałam gadki w tej sprawie. Dziewczyna już duża, pomoże ci w gospodarstwie.

Zośka, dzięki tobie na to wpadłam! Pod moją nieobecność Jagna przypilnuje całego dobytku.

A szkoła? Dzieci teraz tyle uczą się po nocach, mają kółka, zajęcia…

Bez tego się obejdzie! Muszę ją wykarmić, to i podziękuje!

Mała Jagna była szczęśliwa. Chętnie wykonywała każde babcine polecenie. Wkrótce cała wieś zaczęła mówić o niej Kopciuszek.

Większość patrzyła na to z politowaniem. W końcu niektóre odważyły się Helenie prawdę w oczy rzucić.

Leonidowna, opamiętaj się! Na Jagnę patrzeć bez łez nie idzie, chuda jak szczapa! Tak nie można!

Na to natychmiast je uciszała.

To nie wasza sprawa! Każdy niech pilnuje swojego nosa! Moja wnuczka sama garnie się do pracy! Skończy szkołę, pójdzie na weterynarię już wszystko zaplanowałam.

Rzeczywiście, zaplanowała! I pewnie tak by było, gdyby nie pewne wydarzenie.

Do wiejskiego domu kultury przyszła nowa kierowniczka. Weronika, świeżo po szkole artystycznej w Łodzi, przyszła pracować na prowincji.

Obeszła całą wieś w poszukiwaniu ukrytych talentów a Paweł sam do niej przyszedł.

Pani Weroniko, byleby mieć lepszy instrument, a można cuda czynić! Zawsze jeździliśmy występować dla rolników i robotników.

Zgodziła się nazajutrz.

Spróbujmy, panie Pawle! Może stary, ale działa.

Paweł chwycił akordeon i rozbrzmiała wesoła melodia.

Szybko zebrał wokół siebie kobiecy chórek, ale brakowało najważniejszego solistki.

Pani Weroniko, zespół bez solistki to jak rosół bez kury! Gdzie znaleźć młodą, zdolną?

Weronika zastanowiła się chwilę, po czym się uśmiechnęła.

Ja wiem, gdzie szukać! Idziemy, akordeon pod pachę!

Takiego castingu jeszcze w wiejskiej szkole nie przeżyli. Utalentowane dzieci ustawiały się w kolejce, czekając na ocenę. Jagnie nakazano iść na przesłuchanie.

Jagno, nie wygłupiaj się! Ty świetnie śpiewasz, słyszałam!

Dziewczynka niemal płakała:

Pani Anno, ja nie mogę! Muszę do domu, babcia się gniewa!

Obiecuję, nie będzie się gniewać! Porozmawiam z nią! Pomyśl, jakbyś właśnie wyciągnęła szczęśliwy los od losu.

W oczach Jagny walczył strach z nadzieją.

Dobrze, pójdę! Niech to tylko będzie szybko…

Nie chcąc stracić czasu, Jagna pokazała cały swój repertuar.

Uwielbiała śpiewać. Jej publiczność to były świnki i kozy, a kiedy pracowała na polu, wtórowały jej ptaki.

W repertuarze młodej dziewczyny były i ludowe, i współczesne piosenki, ale każde śpiewała z całego serca.

Weronika nie ukrywała zachwytu:

Skarb! Taki głos, czysty, jak kryształ!

To był przełom. Po poważnej rozmowie z nauczycielami Helena musiała dać wnuczce więcej swobody.

Martwiło ją tylko jedno że Jagna nabierze rozmachu. Powiedziała o tym Zofii.

Co to teraz będzie, Zośka? Mam ją wykarmić za darmo? Akurat, będą ją wozić na występy, a ja na swoją głodową emeryturę mam ją utrzymać?

Ale przecież dostajesz zasiłek na wnuczkę!

I co z tego? Z czego ubiorę, z czego obuję? Liczyłam, że w lecie zarobi trochę, a co mi da ten śpiew?

Zofia zamyśliła się z błyskiem w oczach.

Tylko się zobacz, Helenko: za dziesięć lat twoja Jagna może na estradzie stać, w telewizorze ją pokażą!

Co mi po takiej sławie? Sama muszę dzieciom pomagać, nie mam nikogo, kto się gospodarstwem zajmie!

Zofia wtedy spojrzała na Helenę tak, jakby pierwszy raz ją widziała.

Ludzie mają rację taka z ciebie macocha jak z bajki o Kopciuszku! Sama popatrz dziewczyna aż ledwo na nogach stoi.

Po tej rozmowie przyjaźń osłabła, a Helena straciła jedyną sojuszniczkę.

Sukces Jagny ogromniał szybko. Z zespołem objechała wszystkie wsie powiatu, śpiewała dla kombajnistów i mleczarek.

Na wojewódzkim konkursie odniosła oszałamiający sukces. Ale nagła sława wcale nie przewróciła jej w głowie.

Dalej troszczyła się o babcię, a kiedy ta zachorowała, nie odchodziła od jej łóżka ani na krok.

Córki nie pojawiły się w czasie choroby matki. Przyjechały, jak zwykle, dopiero na święta.

Jak zawsze, przyjechały po wiejskie specjały przygotowane przez mamę!

Helena Leonidowna wyszła do furtki.

Po co przyjechałyście? zimno rzuciła.

Starsza córka, Dobrosława, nie kryła zdumienia.

Mamo, co ty wygadujesz?! niemal wykrzyknęła.

Nic już! Koniec! Całe gospodarstwo sprzedałam…

Ale… A co z nami? córki oniemiały.

To idźcie do sklepu i kupcie, czego potrzebujecie! Nie mam już sił wszystkiego ciągnąć!

A Jagna? zapytała cicho jedna z nich.

Wtedy Helena nie wytrzymała.

Jagna to nie wasza służąca, nie musi na was pracować! Kiedy naprawdę mnie potrzebowałyście, żadna się nie pojawiła! Teraz przyjeżdżacie, bo się opłaca? Dość tego! Chcę przeżyć starość w spokoju!

A Jagna… niech się uczy, może rzeczywiście zostanie artystką!

Siostry odeszły z niczym. Helena poszła do Zofii.

Dziękuję ci, przyjaciółko, otworzyłaś mi oczy! Mało brakowało, a zmarnowałabym wnuczce życie. Pomóż mi tylko sprzedać mięso!

Jakie mięso, Helenko?

Wszystko. Zostawiłam sobie tylko kozę!

Dobrze zrobiłaś! A córki?

Nic. Uznałam, że im się nie należy. One tylko brać umieją…

…Jagny przez długie lata nie było w Stawiskach. Dzwoniła często do babci i przesyłała jej pieniądze. Ciągłe koncerty i nauczanie odbierały jej cały czas z trudem wygospodarowała tydzień na powrót do rodzinnego domu.

Nagle na tylnym siedzeniu rozległ się szept sześcioletniego Maksa:

Mamo, daleko jeszcze do babci?

Synku, już jesteśmy! Patrz, babcia już idzie!

Choć minęły lata, Helena trzymała się dzielnie. Uniosła prawnuka na ręce i całowała go po twarzy.

Moje złote słoneczko! Myślałam, że nie doczekam tego dnia!

Uściski dla Jagny były ostrożne bała się zepsuć fryzurę wnuczki.

Oglądałam twój koncert w telewizji i powiem ci, byłaś najpiękniejsza!

Jagna objęła babcię.

Przesadzasz, babciu. Jestem zwyczajna, po prostu trochę śpiewam!

Nie wstydź się, jesteś artystką w pełnym tego słowa znaczeniu!

Gdyby nie ty i wujek Paweł, nie byłoby ze mnie nikogo. Byłabym tylko Kopciuszkiem!

W bajce dobra wróżka zmieniła dynię w karocę, a ja mam wnuczkę, która sama sobie odmieniła los…

Jagna nieświadomie schowała zniszczone dłonie, lecz babcia to zauważyła.

Oparła głowę o jej ramię, łzy spłynęły jej po policzkach. Przepraszała Jagnę, lecz wnuczka dawno wybaczyła wszystko.

Dla niej najważniejsze było mieć kogoś bliskiego na świecie osobę, którą z całego serca chciała otaczać opieką…