Na żywca… W tej polskiej rodzinie każdy żył własnym życiem. Tata Aleksander, oprócz żony, miał kochankę, czasem nawet niejedną. Mama Ewelina, podejrzewając męża o zdrady, również nie grzeszyła moralnością – lubiła spotkania poza domem ze swoim żonatym kolegą z pracy. Dwaj synowie praktycznie wychowywali się sami; nikt specjalnie nie zajmował się ich edukacją, więc najczęściej wałęsali się bez celu. Ewelina upierała się, że szkoła powinna odpowiadać za dzieci. Cała rodzina spotykała się w kuchni przy niedzielnym obiedzie wyłącznie po to, by szybko i w ciszy zjeść, a potem rozejść się do swoich spraw. Tym sposobem wszyscy tkwili w swoim zepsutym, grzesznym, ale słodkim świecie, aż do dnia, gdy nastąpiła tragedia… Gdy młodszy syn, Denis, miał dwanaście lat, tata po raz pierwszy zabrał go do garażu jako pomocnika. Podczas gdy Denis oglądał narzędzia, Aleksander na chwilę wyszedł do kolegów samochodziarzy. Wtem z garażu buchnęły czarne kłęby dymu i pojawił się ogień. (Okazało się potem, że Denis przypadkowo przewrócił włączoną lampę lutowniczą na kanister z benzyną.) Ludzie osłupieli z przerażenia. Aleksander rzucił się do płonącego garażu – wyniósł na rękach nieprzytomnego, poparzonego syna. Całą odzież Denisa strawiły płomienie, nieuszkodzona została tylko twarz, którą chłopiec przykrył rękami. Wezwano straż pożarną i karetkę; chłopiec przeżył. Natychmiast trafił na stół operacyjny. Po wielogodzinnym oczekiwaniu lekarz oświadczył rodzicom: – Robimy wszystko, co się da. Wasz syn jest w śpiączce. Ma jeden na milion szans na przeżycie. Medycyna jest tu bezradna, ale jeśli Denis znajdzie w sobie wolę życia, może wydarzy się cud. Aleksander i Ewelina pobiegli do pobliskiego kościoła. Lał deszcz jak z cebra, ale przerażeni rodzice modlili się żarliwie do św. Mikołaja. Złożyli obietnice, postawili krzyż na wszystkich romansach i zaczęli życie od nowa… Następnego dnia Denis wybudził się ze śpiączki. Rodzice czuwali przy jego szpitalnym łóżku. – Mamo, tato, proszę was, nie rozstawajcie się – wyszeptał Denis. – A moje dzieci będą miały wasze imiona. Dzięki poświęceniu rodziców chłopiec powoli wracał do zdrowia; cały wysiłek i majątek rodziny został przeznaczony na jego leczenie. Pożar pochłonął garaż i samochód, który też mógłby się przydać, ale najważniejsze – syn żył. Rodzina zjednoczyła się wokół wspólnego nieszczęścia. Minął rok. Denis był już w ośrodku rehabilitacyjnym, gdzie zaprzyjaźnił się z rówieśniczką Marysią, która również ucierpiała w pożarze. Ona zaś wstydziła się swoich blizn na twarzy, unikała luster. Między Denissem a Marysią narodziła się szczera przyjaźń, potem miłość. Cały wolny czas spędzali razem, łączyło ich podobne przeżycie bólu, rozpaczy i samotności w szpitalu. Z czasem Denis i Marysia wzięli skromny ślub i doczekali się dwóch dzieci – córki Aleksandry i po trzech latach syna Eugeniusza. Gdy rodzina na chwilę odetchnęła od nieszczęść, Aleksander i Ewelina postanowili się rozstać – zarówno tragedia syna, jak i własne wewnętrzne wypalenie sprawiły, że para była emocjonalnie wyczerpana. Ewelina wyjechała do siostry na wieś, wcześniej prosząc w świątyni o błogosławieństwo księdza proboszcza, który przez całe lata towarzyszył rodzinie w trudnych chwilach i zawsze przypominał: – Ewelino, dziękuj Bogu, nie mnie! Nie pochwalał wyjazdu Eweliny, ale radził jej: – Jak musisz, odpocznij. Czasem samotność pomaga duszy. Ale pamiętaj – małżeństwo to jedność! Aleksander został sam w pustym mieszkaniu. Syny z rodzinami mieszkali osobno, a dziadkowie i babcie odwiedzali wnuki na zmianę, unikając się nawzajem. Każdy odnalazł swój spokój…

NA ŻYWCA

W tej rodzinie każdy żył własnym życiem.
Ojciec Marek, oprócz swojej żony, miał ulubione kobiety czasem więcej niż jedną na raz. Matka Elwira, przeczuwając mężowskie zdrady, także nie była wzorem moralności. Lubiła spędzać czas z żonatym kolegą z pracy, całkiem poza domem. Dwóm synom pozwalano radzić sobie samym nikt specjalnie nie zawracał sobie głowy wychowywaniem chłopców. Najczęściej więc snuli się bez celu po podwórku lub siedzieli przy podrapanym stole z ojcem, który popijał wodę z ogórków, marudząc na świat.
Elwira lubiła powtarzać, że szkoła powinna odpowiadać za naukę i wychowanie dzieci.

Rodzina zasiadała razem do obiadu tylko w niedzielę. Szorstko, w milczeniu, każdy pochłaniał swój obiad i równie szybko się rozchodził.
Tak by to wszystko trwało w ich poranionym, grzesznym, lecz słodkim świecie gdyby nie wydarzyło się coś nieodwracalnego.

Kiedy młodszy syn Adam miał dwanaście lat, ojciec Marek po raz pierwszy zabrał go ze sobą do garażu na osiedlu w Gdańsku, by pomagał przy majsterkowaniu. Długo chłopiec oglądał narzędzia, podczas gdy tato wyskoczył do sąsiadów, z którymi naprawiali przy Ładzie. Nagle z ich garażu buchnęły kłęby czarnego dymu, a potem i płomienie!
Przez chwilę nikt nie rozumiał, co się stało. (Później okazało się, że Adam przypadkiem strącił włączoną lampę lutowniczą na kanister z benzyną.) Ludzie zamarli. Po podwórku rozległ się krzyk. Marek, oblany wodą przez kogoś z okna, rzucił się w ogień. Po kilku sekundach wrócił, trzymając na rękach nieprzytomnego syna. Cały Adam był poparzony oprócz twarzy, którą zakrył dłońmi. Cała ubrania w jednej chwili spłonęły.

Od razu ktoś zadzwonił po straż i pogotowie. Adam trafił do szpitala nadal żył!

Chłopca natychmiast przewieźli na stół operacyjny. Po godzinach pełnych niepewności do rodziców wyszedł lekarz, mówiąc sucho:
Robimy wszystko, co możliwe. Adam jest w śpiączce. Ma jeden na milion szans, by przeżyć, medycyna tu już nie pomoże. Może wydarzy się cud, jeśli bardzo będzie chciał żyć. Trzymajcie się!

Marek i Elwira, oszalałemi ze strachu, wybiegli prosto do pobliskiego kościoła św. Mikołaja, choć nigdy tam nie bywali. Ulewa lała się z nieba, a oni mokrzy do suchej nitki klękali pośród pustej nawy.
Elwira przez łzy wyszeptała:
Proszę księdza, nasz synek umiera! Co robić?
Kapłan, ojciec Sergiusz, spojrzał na nich przenikliwie.
W ciężkiej chwili do Boga przychodzicie? zamyślił się. Bardzoście zgrzeszyli?
No żadnego nie zabiliśmy mruknął Marek, spuszczając wzrok.
A miłość? Czemu zabiliście miłość w sobie? Między mężem a żoną nawet igły nie wetkniesz, a u was kłoda się zmieści. Oj, dzieci

Pomódlcie się za zdrowie waszego syna do świętego Mikołaja i mocno się módlcie! Ale pamiętajcie: wszystko w rękach Boga. Tylko miłość może uratować duszę. Przemyślcie swoje życie!

Stali więc przed ojcem Sergiuszem jak dwa mokre, zbite psiaki, wysłuchując bolesnej prawdy. Palcem wskazał na ikonę św. Mikołaja.
Padli na kolana, szlochając i przyrzekając poprawę.
W tym momencie wszelkie romanse, ukradkiem pielęgnowane uczucia, odeszły w cień. Całe życie przewinęło się przed oczami
Nazajutrz zadzwonił lekarz: Adam wybudził się ze śpiączki!
Zrozpaczeni rodzice nie odstępowali łóżka syna.

Adam ledwo uśmiechnął się przez ból, otwierając oczy.
Mama, tata… nie rozchodźcie się, proszę wyszeptał.
Skarbie, przecież jesteśmy razem Elwira ucałowała jego dłoń. Chłopiec syknął z bólu, a ona odruchowo cofnęła rękę.
Ja to przecież widziałem, mamo. I jeszcze moje dzieci będą nosić wasze imiona bełkotał w gorączce.

Marek i Elwira spojrzeli po sobie, myśląc, że syn bredzi. On przecież może ledwie ruszyć palcem
A jednak od tego czasu Adam wracał powoli do zdrowia. Wszystko, co mieli, poświęcili na leczenie syna. Sprzedali działkę nad Motławą. Szkoda, że garaż i auto doszczętnie spłonęły tamtego dnia przydałyby się na koszty rehabilitacji. Ale najważniejsze syn żył! Dziadkowie, ciocie, kuzyni cała rodzina zaangażowała się w pomoc.
Nieszczęście na nowo związało wszystkich.

Nawet najdłuższy dzień się kończy.
Minął rok.

Adam był już w ośrodku rehabilitacyjnym.
Chodził samodzielnie, radził sobie w codziennych sprawach. Tam poznał dziewczynkę Jagnę.
Oboje mieli dwanaście lat, i ona też doświadczyła pożaru Jagna nosiła na twarzy blizny, które skrywała przed lustrem. Wstydziła się swojego wyglądu.

Adam obdarzył ją ciepłym uczuciem. Dziewczyna emanowała światłem, jakiego nie spotyka się u dzieci. Przyciągała do siebie spokojem oraz kruchością chciało się ją chronić.
Cały czas wolny spędzali razem. Ich rozmowy nie miały końca przeżyli przecież podobny ból, gorycz, przespali tyle szpitalnych nocy Przestali się bać białych fartuchów i zastrzyków.

Mijały kolejne miesiące
Adam i Jagna wzięli skromny ślub.
Urodziła im się córka Antonina, a kilka lat potem synek Kacper.

Wtedy, gdy wreszcie całej rodzinie odetchnęło się lżej, Marek i Elwira zdecydowali się rozstać. Przeżycia z Adamem za bardzo ich wyczerpały. Nic już ich nie łączyło. Oboje marzyli o spokoju i samotności.
Elwira wyjechała do siostry do podwarszawskich Marek. Przed odejściem odwiedziła jeszcze ojca Sergiusza w kościele. Często do niego wracała zawsze dziękując za ocalenie syna.
Dziękuj Bogu, Elwiro poprawiał ją kapłan.

Nie był zadowolony z jej wyjazdu.
Skoro musisz, odpocznij, pobądź sama… Czasem to dobrze robi duszy. Ale wracaj! Bo mąż i żona to jedno!
Marek pozostał sam w pustym mieszkaniu na Przymorzu.
Synowie z rodzinami żyli już osobno.

Byli małżonkowie odwiedzali wnuki na zmianę, ostrożnie mijając się na schodach, byle nie spotkać się twarzą w twarz.
I można by rzec, że wreszcie każdy znalazł własny spokój tak jak potrafił.