Na zawołanie czarodziejskiej ryby…

Pod rozkazem szczupaka

Grażyna od lat była zapalczywą wędkarzką. Gdy wreszcie przeszła na zasłużoną emeryturę, każdy wolny moment spędzała nad brzegiem Wisły z wędką w dłoni. Mąż jej, Mikołaj, pracował jeszcze jako trener w miejscowej szkółce sportowej. Był nie lada trenerem uczniowie wynosili z Nowej Rudy, skąd prowadzili swoją sportową szkołę, liczne trofea i podnosili nazwę tej miejscowości na sportowe szczyty. Mikołaj, kochany i kochany mąż, też marzył, by z żoną siedzieć godzinami przy wodzie i podziwiać lśniącą taflę, lecz terminarz nie pozwalał mu na taką przyjemność. Treningi, zawody i wyjazdy wypełniały jego dni, a do emerytury według nowych przepisów nie miał jeszcze wolnych chwil. Mógł więc wędkarzyć tylko w weekendy, a Grażyna zawsze go wspierała i rozumiała.

Tego sobotniego poranka, kiedy miasto zamknięte było lockdownem, a dzieci uczyły się zdalnie, Mikołaj z lekkim sercem spakował sprzęt wędkarski, wsiadł do samochodu z żoną i dwójką wnucząt: Stasiek i Jadwiga (najstarszy wnuk Szymon już skończył szkołę zawodową i pracuje w Ratownictwie). Przy wyjeździe z podwórka ich przywitał Kacperek rówieśnik wnuków który patrzył z zakłopotaniem, jak autko odjeżdża. Gdzie jedziecie? zapytał, a odpowiedź przybyła w mig: Na wędkowanie, patrzcie, wędki przyczepione do bagażnika». Kacperek odruchowo pomyślał o nudzie w domu przy babci, o jej niekończących się obowiązkach i o tym, że nie ma nikogo, kto by go zabrał na wycieczkę. W jego małym świecie panowała półmiasta samotności.

Mikołaj zahamował przy maluchu, lekko podszedł do otwartego okna i rzekł:
Kacperku, jedziesz z nami na ryby?
Kacperek, jakby czekał na tę chwilę całe życie, podskoczył:
Zaraz zapytam babcię! i wbiegł do domu.
Po minutę pojawiła się Walentyna, babcia Kacpra:
Proszę mnie zabrać? Mówi, że go zapraszacie?
Czekamy, odparł Mikołaj.
Hurra! wykrzyknęli wnuki w samochodzie.
Kacperek w ciągu pół minuty dopasował czapkę, szalik i rękawiczki, po czym zeskoczył na tylną kanapę.

Dotarli na ulubione miejsce wódki znane Bykowskim, że tam pływa jedyny w okolicy szczupak, wielki i tłusty. Mikołaj rozpalił ognisko, by dzieci nie zmarzły, a Grażyna usiadła na składanym krześle z wędką w ręku, czujnie obserwując spławik, nie odrywając wzroku od wnucząt. Dzieci bawiły się w chowanego i w berka, kiedy nagle spławik zadrżał i zarzucił się w dół. Grażyna delikatnie podciągnęła żyłkę po kilku chwilach potężny szczupak wyłonił się w powietrzu, a jej ręka zręcznie wylądowała z rybą w kubełku wody.
Pierwszy złapany mruknęła z satysfakcją.
Zamontowała nowy przynęt i zarzuciła ponownie. Chłopcy wyciągnęli z samochodu piłkę i zaczęli rysować bramki w piasku, planując mały mecz. W tym samym momencie wędkę ponownie przyciągnął ciężki połów. Grażyna poczuła dreszcz łowcy i wyciągnęła drugiego, jeszcze większego szczupaka. Na kolację będą królewskie kotlety mruknęła pod nosem.
Kiedy dzieci podbiegły, w kubełku już pluskały trzy ryby. Kacperek szepnął:
To naprawdę szczupak?
Grażyna odpowiedziała z nutą żartu:
Tak, spełniający wszystkie życzenia, magiczny!
Stasiek i Jadwiga zakrzyknęły jednocześnie:
Co więc sobie wymarzymy?
Niech wiadra same do domu wracają zaśmiała się babcia, nabijając kolejny żywy haczyk.
Nie, nie chcemy wiader! rozczarowany odparł Stasiek.
Grażyna zarzuciła wędkę i dodała:
A niech księżniczka cię pokocha! nawiązując do starej bajki.
Kacperek nieśmiało zapytał:
Czy mogę ja coś życzyć?
Oczywiście! skinęła głową Grażyna.
Chłopiec ujął rybę, szepnął coś w jej skrzela i nagle szczupak zniknął w głębinie. Grażyna, choć zaskoczona, przytaknęła: Takie rzeczy zdarzają się w opowieściach. Trzy rybki błysnęły ostatnim spojrzeniem, po czym odnalazły się w wodzie.

Grażyna, pełna energii i dowcipu, podniosła ręce i wykrzyknęła:
Na rozkaz szczupaka, na mój rozkaz, spełnijcie, drogie rybki, wszystkie życzenia moich wnuków!
Spojrzała na zamyślonego Kacpra i dodała:
I na twoje, Kacprze!
Mikołaj podszedł do żony, zobaczywszy pusty kubełek, i zapytał:
Nie bita?
Grażyna odrzekła z filozoficznym uśmiechem:
Rób dobro i wrzucaj je do wody!
Po drodze do domu zmęczone dzieci zaczęły zasypiać. Mikołaj wziął Kacpra na ręce, położył go w ramionach babci, a wnuki już w podwórku mruczały:
Dziadku! Zgadnij, co sobie życzyliśmy?
Kacper, zafascynowany, poprosił szczupaka o dziadka
Ciii! zawołała babcia. Nie mówcie, bo się nie spełni
Z rybnej chyby Mikołaj przygotował tradycyjną rybną zupę, a wnuki uspokoiły się i poszły spać. Grażynie nie dawało spokoju to, co usłyszała od wnuków. Jakże brakuje Kacprowi ojcowskiej troski potrzebuje dziadka. Przypomniała sobie, że w społeczeństwie, gdzie wielu ojców nieobecnych, dzieci stają się półwdowiecami.

Wieczorem, przytulona do męża, szepnęła:
Wiesz, szkoda takiego chłopca. Nie ma telefonu, nie ma komputera Tęskni za dziadkiem.
Mikołaj zamyślił się:
Może, ale nie jestem jego prawdziwym dziadkiem. Chciałby mieć swojego własnego.
Mijał miesiąc, zbliżał się Nowy Rok. W mieście wzniesiono wielką choinkę, migoczące lampki rozświetliły ulice, a śnieg przykrył dachy i podwórka. W przedszkolu rozpoczęły się jasełka. Kacperek poczuł się przygnębiony. Babcia Walentyna przybyła po termometr, który przestał działać, i oznajmiła, że wnuk jest chory kaszel, ból gardła, w samym środku świąt i nic nie może zrobić.

Mikołaj, zrozumiawszy, że chłopcu brakuje ojca, wpadł na pomysł. Zadzwonił do swojego przyjaciela z pedagogicznego wydziału Borysa, byłego kolegi ze studiów, uczącego wychowania fizycznego w pobliskim mieście, oddalonym o sto kilometrów.
Hej, Borysie! Mamy problem. Mały Kacperek potrzebuje dziadka
Dziadka? zapytał zaskoczony przyjaciel.
Nie ma go, i wcale nie miał. Babcia wychowała go samotnie, ojciec znikał. Nie miał nikogo, kto by go przytulił. My go kochamy, ale nie mamy czasu
Co mogę zrobić? spytał Borys, wzruszony. Ja sam nie mam własnych wnuków. Czy nie jesteś sam w tym?
Właśnie! odpowiedział Mikołaj. W szkole odgrywasz Mikołaja przebierasz się za Dziadka Mroza. Przyjedź, przywitaj chłopca, powiedz, że jesteś jego dziadkiem. Będziesz mógł przychodzić raz w roku, ale to wystarczy, by nie zmarzł z tęsknoty. A my zagramy Ci wigilijną kolację, podamy domowe pierogi i wędzoną rybę.
Rozmowa rozgrzała serce Borysa. Opowiedział o tym żonie Werze, a ona od razu przytaknęła:
Zróbmy to! Przez cały rok nie mamy okazji być Dziadkiem, więc nowy rok będzie naszą szansą.

Tuż przed sylwestrem przyjechał syn Borysa, Michał, były łyżwiarz sportowy, z Lublinia. Wsiadł w swój luksusowy Lexus, od razu po przybyciu zobaczył dom Bykowskich. Na progu powitała Walentyna, lekko zaskoczona gościem, ale szybko otworzyła drzwi.
Gdzie mój wnuczek Kacperek? zapytał Borys głęboko, trzymając w ręku worek z prezentami. Obok szła Snieżka piękna blondynka w białej czapce, uśmiechnięta.
Michał wyciągnął z torby pudełko z łyżwami, a Borys dodał:
Niech będzie to prezent za twój pojedynek w sportowej karierze.
Walentyna, nie mogąc uwierzyć w to spotkanie, krzyknęła:
Czy to naprawdę my? Czy trafiliśmy pod właściwy adres?
Oczywiście! odparł Borys, patrząc na swoją żonę, której oczy lśniły łzami.

Wszedł do domu Kacperek, schowany za choinką, nieśmiało podszedł i rzekł:
Czy zamówiłeś mi dziadka? z drżącym głosem.
Ja! wykrzyknął Kacperek, łapiąc się za serce. Dziś przyjechał prawdziwy dziadek.
Zaczął płakać, prosząc:
Czy zostaniesz z nami choć na chwilę?
Oczywiście! odpowiedział Borys, patrząc na Walentynę, po czym położył rękę na ramieniu chłopca.

Wtedy do środka weszła piękna młoda kobieta w białej czapce i ciemnym płaszczu Snieżka, prawie jak prawdziwa Śnieżynka.
Mamo! wykrzyknął Michał, podbiegając do niej. Dziadek przyjechał! Na rozkaz szczupaka!
Katarzyna, matka Michała, objęła syna i patrzyła na niespodziewanych gości z niedowierzaniem, aż jej twarz stała się blada, a oczy rozbłysły. Wera, żona Borysa, zauważyła, że ich syn patrzy na Katarzynę z wielkim wzruszeniem.
Co Co się stało? zapytała, a łzy płynęły po jej policzkach.
Borys poczuł, że wszystko nie poszło tak, jak planował, ale była to najciekawsza chwila: widać było blaknącą Werę, zdezorientowanego Michała i piękną Katarzynę ze łzami w oczach. Snieżka próbowała przytulić Dziadka Mroza, gestem zdradzając, że coś jej w sercu dręczy.

Gospodarz usiadł przy stole, podawał herbatę, a goście, nieśmiało, stali w kącie. Katarzyna i Michał wybrali się na dwór, gdzie opadał miękki puszysty śnieg, otulając wszystko białą kołdrą.

Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? powtarzał rozczarowany Michał.
A czemu odjechałeś bez pożegnania? odpowiedziała Katarzyna.
Miałem nagłe zlecenia treningowe, a ty miałaś jeździć na praktykę. Zgubiłyśmy się w tym labiryncie zawodów, treningów, pucharów, półfinałów… Dzwoniłem, a ty byłaś nieosiągalna.
Kiedy zrozumiałam, że odjechałeś, nie mogłam Ci nic powiedzieć nie porzuciłam studiów, ale przeniosłam się na zaoczne. Zmieniłam numer, nie chciałam nikogo widzieć. Teraz uczę w przedszkolu i kocham naszego syna! Nie żałuję niczego.
Ja żałuję! wyznał Michał z goryczą. Nie wiedziałem, że się urodził. Nie widziałem, jak dorastał Nie byłaś sprawiedliwa
Co teraz? westchnęła Katarzyna. Ty jesteś ojcem, żoną, rodziną
Nie, nie wyszło. Nie znalazłem takiej, jaka byłaby Aż w końcu zrozumiałem, że jestem głupcem! Znalazłem Cię!
Patrz, jakiś zwinny! To Kacperek nas wszystkich odnalazł!

Wszyscy weszli razem do domu, nieśmiało się uśmiechając, a napięte twarze rodziców powoli się rozluźniały.
Kacperek, życzyłeś sobie, by szczupak spełniłKacperek spojrzał na rozświetloną choinkę, a w sercu poczuł, że najcenniejszy dar bliskość rodziny wreszcie wypełnił jego najskrytsze życzenie.